Columns

Kent u dat? Uw vrouw loopt ‘s morgens met haar nieuwe outfit de keuken binnen. Hipper dan hip en hoogstpersoonlijk bij elkaar geshopt door Yari, de stylist uit Gooische Vrouwen. Maar het enige wat u denkt is “Ah, Circus Renz is weer in de stad.” Gelukkig bijt u op uw lippen. U wel. Die van mij leest deze column. Sorry schat, ik weet het; pof is helemaal in en wat je aantrekt is jouw zaak. Los van wat ik daarvan denk, dat vind ik echt! 

Er waren er twee: een doodenge en een hilarische. Nee, niet Heleen van Royen en Maike Meijer. Ik heb het over speeches. De dames hadden ook gekund. Heleen installeerde zich in lingerie op de Wallen om haar nieuwe boek ‘Wat wil de man?’ te promoten. Daarvoor deed ze onderzoek als sekswerker bij een online seksplatform. Op de dag van de presentatie verscheen ze hoogstpersoonlijk als drag queen achter een raam. Daar kunnen we van alles van vinden, maar Carmiggelt kwam ook tot mooie verhalen over alcoholisten door een stuk in z’n kraag te drinken. Veldwerk is veldwerk. 

Deze week werd bekend dat de instroom in de WIA fors stijgt. We zitten inmiddels op ruim een half miljoen mensen die deze uitkering wegens ziekte krijgen. In de normale ziektewet zitten nog eens 200.000 mensen. En er is de Wajong, de WAO en de WAZ voor zieke jongeren, langdurig arbeidsongeschikten en zelfstandigen. Hier schuilen 400.000 mensen. Bij elkaar zijn dus meer dan een miljoen mensen ziek. 

Ik had het eigenlijk met u willen hebben over de toestanden rond Box 3. Niet dat ik daar veel vanaf weet, maar dat is blijkbaar helemaal niet nodig. Zelfs onze minister van financiën moest het spiksplinternieuwe plan dat hij afgelopen week presenteerde twee dagen later alweer intrekken omdat er een enorme vergissing in zat. ‘Foutje van mijn hyperfocus’ noemde hij dat eufemistisch. 

Het is maar goed dat haar immigratieplannen niet golden voor het aantal partijen in de Tweede Kamer, dan had ze nooit een verblijfsvergunning gekregen. Goed nieuws voor iedereen die vond dat er nog niet genoeg te kiezen was op rechts. Naast een partij die vindt dat Nederland te vol is namens de boeren, eentje uit naam van de christenen, een uit naam van de joden, een uit naam van de Schilderswijk, een uit naam van vleesetende uilen en een uit naam van mensen die het liefst PVV zouden stemmen maar dat niet durven te zeggen, komt er nu nòg een conservatief-behoudend geluid bij: Project2029. Dat klinkt als een bouwproject waarvan de oplevering wegens stikstof is uitgesteld, maar het initiatief is er. 

Ik schrijf dit op de klanken van een drie dagen durende stoet rinkelende, zingende, dikbuikige, Formule 1-fanaten die langs mijn huis trekt op weg naar het circuit in Zandvoort. Dit weekend is alweer de laatste editie. Nog maar een paar jaar geleden was het dorp te klein om alle protestgroepen een plek te geven. Stichting Rust bij de Kust, Stichting Duinbehoud, Mobilisation for the Environment, het hield niet op. Geluidshinder, mensenmassa’s, teams die over het strand naar het circuit zouden worden vervoerd: allemaal redenen om tegen te zijn. Zelf zou ik daar het lachwekkende gezicht van massa’s vijftigplussers op huurfietsen in kinderachtige Red Bull-shirts en Max Verstappen-petjes aan toe willen voegen, maar dat is persoonlijk. 

Hadden wij weer: een eclips van de Action. Sjongejonge, wat een sof. Ik snap ineens hoe vrouwen zich voelen nadat ze een hele dag zijn lekker gemaakt door hun man over wat er vanavond in de slaapkamer tijdens de liefdesmarathon gaat gebeuren. Meestal blijven ze na 1 minuut en 22 seconden achter met: “O-dit-was-het-al?”. Hij had z’n sokken nog aan. 

Er zijn dingen in de vooruitgang waarvan je later denkt, was dit eigenlijk wel ‘vooruit’? De zelfscankassa, die inclusief controle langer duurt dan een praatje met de cassière. De slimme thermostaat die zo slim is dat ie zelf bepaalt hoe warm het moet zijn. De elektrische achterklep van je auto waardoor je in plaats van één ferme zwaai vijf seconden naar een dichtgaande klep staat te kijken.