Columns

Op de sportschool waar ik elke week kom om alle kranten te lezen, koffie te drinken, bij te praten met de receptioniste en - als er nog tijd over is - twee keer aan een apparaat te sjorren, heerst een activistisch sfeertje. Veel zelfstandigen die overdag alle tijd hebben en mensen die al klaar zijn met werken. De meeste gesprekken over de maximumsnelheid, hoe automobilisten de stad uit worden gepest en dat we zwaarder moeten straffen laat ik aan me voorbijgaan. Voor je het weet sta je te boek als hypocriete columnist en vier mensen die dat thuis al vinden is meer dan genoeg. 

“Weet je wat vrouwen eens zouden moeten doen met dat glazen plafond? Even goed afnemen met doekje en wat lauwwarm water, dan kunnen ze er erna lekker doorheen kijken!” Moest u glimlachen? Gefeliciteerd, u bent precies de doelgroep van Internationale Vrouwendag. Deze grap is zo fout dat je hem niet kan verzinnen. Ik hoorde hem ooit op de hockeyclub van mijn kinderen. Drie consultants langs de lijn, SuitSupply bodywarmer, cappuccino in de hand, even de werkweek doornemen. Het was meteen ook het beste argument vóór Internationale Vrouwendag dit weekend. 

Zo mooi om te zien hoe de techniek ons steeds meer uit handen neemt. Vroeger verklapten we nog zelf onze affaire door de net ontvangen “Ik heb zo’n zin in je!” ook naar onze partner te sturen en te vergeten dat daar dan doorgestuurd onder stond. Tegenwoordig is Odido zo aardig om in samenwerking met hackersgroep ShinyHunters onze gegevens open en bloot op straat te gooien. 

De uitspraak is “Als er ergens een deur dichtgaat, gaat er ergens anders een deur open”. Nou, dat mag je wel zeggen. De deur die deze week dicht ging was die van het huis van mijn ouders. Afgelopen jaar zijn ze allebei overleden en nu werd het verkocht. Op dezelfde dag ging thuis de voordeur open om mijn jongste zoon eruit te laten. Op weg naar zijn kamer in Amsterdam. 

Het is Valentijn! Relatiegoeroe Esther Perel heeft ooit uitgelegd dat mensen niet verliefd worden op een ander, maar op hoe die ander jou laat voelen. Als iemand hard lacht om je grapjes, terwijl je thuis alleen maar rollende ogen gewend bent, denk je al snel “Zie je wel, ik ben wél grappig!” Als een ander vindt dat je hem of haar met zo weinig woorden zo goed begrijpt, denk je vanzelf “Wat ben ik eigenlijk een empathisch mens.” Zelfs als je in een van je ongecontroleerde driftbuien zit waarbij jouw partner steevast roept dat je weer een borderline-aanval hebt kan een ander je in één zin omverblazen als hij of zij dat ‘prachtige passie’ noemt. 

Jongens, wat gaat het snel! We hebben een lachend AI-model als minister-president, een ‘fashionista’ als minister van defensie, er zijn plannen, er is goede zin. Wat is er gebeurd met ons vertrouwde zeiklandje? Het land van voortijdig lekken, van ruzie over wie welke post krijgt en van ongeschiktverklaringen door de AIVD over een verleden bij de Mossad, belastingfraude of ontmoetingen met Poetin die er nooit waren. Gelukkig is er kritiek, anders zou ik twijfelen of ik nog in Nederland woon. 

Ik ben al jaren een minderheidskabinet. Mijn hele leven. Ik weet dus niet waar iedereen zo ingewikkeld over doet. Als jongste uit een gezin van vijf moet je heel wat lobbyen bij je broers en zussen om voor elkaar te krijgen dat ze meebewegen tegen spruitjes en een front vormen tegen vakantie naar Duitsland. 

Als er deze week één uitspraak is die zich heeft bewezen is het wel: met honing vang je meer vliegen dan met azijn. Mark Rutte liet zien dat je zelfs door je laatste restje zelfrespect heen kan kruipen, diep in het achterwerk van iemand die jouw vaderland en alle inwoners eromheen elke keer met zichtbaar plezier kleineert.