Columns

Als er deze week één uitspraak is die zich heeft bewezen is het wel: met honing vang je meer vliegen dan met azijn. Mark Rutte liet zien dat je zelfs door je laatste restje zelfrespect heen kan kruipen, diep in het achterwerk van iemand die jouw vaderland en alle inwoners eromheen elke keer met zichtbaar plezier kleineert. 

En, hoe gaat uw ‘Dry January’? Is het u ook opgevallen dat je dat begrip alleen maar soepel uit kan spreken als je starnakel dronken bent? ‘Zsrei Sjanuaaarie’. Klinkt meteen een stuk vrolijker. Knappe mensen die het volhouden in deze tijd waarin de wereld zichzelf binnenstebuiten keert. Oekraïne is oud nieuws, Venezuela nemen we voor lief en we hopen het beste voor de mensen in Iran. Dat is volgens velen overigens niet genoeg, we moeten “Our voices raisen”. Dat deden we toch ook voor Palestina? 

…is weerloos, schreef Lucebert ooit. We weten niet of hij hier ook de dienstregeling van de NS mee bedoelde, maar dat zou natuurlijk heel goed kunnen. Het kon ook gaan over de verkeersleiding op Schiphol of de zoutstrooi-afdeling van Rijkswaterstaat. Maar misschien sloeg het wel het meest op de sneeuwvlokken zelf. We zien ze niet meer zo vaak en beseffen daarom deze dagen des te meer hoe waardevol ze zijn. Al was het maar omdat we dankzij die vlokken even gelegitimeerd in onze nationale zeikgroef kunnen schieten en op alles kunnen mikken wat we niet zelf hoeven te regelen. 

Ik weet niet welke goede voornemens u allemaal voor dit jaar hebt, maar als ik een suggestie mag doen, gun uw man een vriendin! Ik heb er legio. Gewoon vriendinnen hoor, anders krijgen we dat weer. Het zijn leuke, sterke vrouwen met een mening. Ja, er zijn mannen die dat prettig vinden. 

Het is april 2003 en ik rijd met mijn dochter terug in de auto vanuit Dolfinarium Harderwijk. We praten opgewonden na over de dolfijnenshow en het gespetter van de orka. Het zou nu allemaal niet meer kunnen. De orka is met dank aan dierenactivisten weg uit Nederland (en doet nu hetzelfde in een attratiepark in Tenerife) en de dolfijnenshow heet inmiddels een ‘interactieve, educatieve demonstratie’. Je wordt nog net zo nat, dat wel. 

Als u dit leest ben ik onderweg naar de andere kant van de wereld. Onze jongste zoon doet hotelschool en moest verplicht op stage in het buitenland. Toen hij een jaar geleden het plan opvatte om dat in Australië te doen dacht ik nog “Nou, als je mailtje naar een hotel in Sydney er net zo lang over doet als de yoghurtschalen van je kamer naar de vaatwasser, loopt dat wel los en wordt het waarschijnlijk gewoon Van der Valk Mechelen”. Maar opeens kreeg ie de geest en waren we duizend euro verder voor een ticket. “Alles voor je kind” zeggen we dan. Althans jullie, want ik dacht afgelopen week bij de vreselijke berichten over de aanslag op Bondi Beach alleen maar “Wat was er mis met Mechelen?”

Als we de laatste Gilles de la Tourette aanval van Trump moeten geloven gaan we als Europa volledig “naar de hel”. Onze leiders zijn zwak, Europa is in verval, we geven ons continent weg aan immigranten en Trump vraagt zich af hoe lang we hier überhaupt nog levensvatbaar zijn. Nu hebben we de afgelopen eeuw veel te danken aan Uncle Sam en kunnen we de dreiging vanuit Rusland beter mét dan zonder de Amerikanen het hoofd bieden, maar even onder ons; het kan ook te gek.

Ongeveer vier jaar geleden brak op deze plek mijn klomp toen ik hoorde dat het GelreDome de eretegel die ze vlak daarvoor ter ere van Marco Borsato hadden onthuld verwijderde omdat de zanger in opspraak was gekomen. Ik hoorde het interview met de woordvoerster destijds live op de radio en viel van mijn stoel toen zij op de vraag wat ze zouden doen als Borsato zou worden vrijgesproken antwoordde: “Oh joh, daar hebben we eigenlijk nog helemaal niet over nagedacht.”