Columns

Jort Kelder is de oom waarvan je het jammer vond als ie er niet was op je verjaardag. Dan was alles saaier. Geen tantes die met ogen rolden, geen vaders die riepen “Nu ga je echt te ver!”, geen zelfingenomen lachje als iedereen op de kast zat. Jort weet wat hij moet doen om trending te blijven. Met een overtuiging waardoor je die aanstellerige bretels het liefst meteen in z’n mond zou willen proppen. Maar ik mag hem. 

Afgelopen week ontplofte mijn inbox op Instagram. Ik dacht nog: “Huh? Ik had Second Love toch allang opgezegd?” Maar het ging over mijn stukje in de krant. Ik had het vorige week over de korting voor 65-plussers die in tram, bus en metro wordt afgeschaft ten gunste van gezinnen met kinderen. 

Waarom doen vijfenzestigplussers vaak dingen waarvan de rest van Nederland denkt: is dit nou handig? s‘ Ochtends om kwart over acht in de rij bij de bakker staan twijfelen tussen tijger- of krentenbollen, precies als iedereen nog snel wat brood voor werk of school wil halen. Op de roltrap in het midden blijven stilstaan. Met de caissière het weekend doornemen onder het afrekenen van één pak melk. 

“Ben je vrouw, ben je queer, ben je van kleur? Kom naar voren! Witte mannen naar achteren!” Dat riep zangeres Sophie Straat onlangs tijdens een optreden op het ‘Best Kept Secret’ festival. Het festival deed zijn naam geen eer aan want het fragment was erna overal te zien. De mannen bij Vandaag Inside bespraken het voorval en Nieuws van de Dag ging de straat op om te vragen wat mensen ervan vonden. Het leverde geschokte en verontwaardigde reacties op. 

Op de heetste dag van het jaar stond ik in mijn onderboek onder een hele dikke toga als Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand. Ik mocht mijn zoon en schoondochter trouwen. 

Terwijl ik dit schrijf ben ik jarig dus er is alle aanleiding om het even over de dood te hebben. Het is immers best raar dat we vieren dat iemand weer een jaartje dichter bij het onvermijdelijke afscheid komt. Dat hoeft geen zwaarmoedig onderwerp te zijn. Sterker nog, “Wie de dood voor ogen houdt blijft springlevend” heb ik weleens gehoord. Misschien wel van mezelf. Of zoals de stoïcijn Seneca het ooit veel mooier zei: “Vanaf het moment dat we geboren worden zitten we allemaal in dezelfde kar onderweg naar onze executie, dus we kunnen onderweg maar beter een beetje genieten”. Daar word je toch vrolijk van? 

Ik dacht even dat ik de bezetting door de Russen en de bevrijding door Oekraïne gemist had. Door heel Nederland hingen opeens wapperende Nederlandse vlaggen met tassen eraan. Ik zag Instagram foto’s van jonge vrouwen die op balkons juichend de bevrijders verwelkomden. Slingers. Taarten. Tot ik de onderschriften las. “Geslaagd! Op naar een tussenjaar vol Matcha Latte!” Aha, examenuitslagtijd. Tijd voor mijn jaarlijkse relativeringspraatje.

Om ons land overeind te houden qua arbeidskrachten en mantelzorgers zou elke vrouw 2,1 kind moeten krijgen. Dat cijfer is de laatste tien jaar volgens het CBS gedaald van 1,71 naar 1,43. We maken kortom te weinig kinderen. Ik snap dat. Even los van de activiteit zelf die over het algemeen de moeite waard is, zijn kinderen een hoop gedoe.