Columns

Het is maar goed dat haar immigratieplannen niet golden voor het aantal partijen in de Tweede Kamer, dan had ze nooit een verblijfsvergunning gekregen. Goed nieuws voor iedereen die vond dat er nog niet genoeg te kiezen was op rechts. Naast een partij die vindt dat Nederland te vol is namens de boeren, eentje uit naam van de christenen, een uit naam van de joden, een uit naam van de Schilderswijk, een uit naam van vleesetende uilen en een uit naam van mensen die het liefst PVV zouden stemmen maar dat niet durven te zeggen, komt er nu nòg een conservatief-behoudend geluid bij: Project2029. Dat klinkt als een bouwproject waarvan de oplevering wegens stikstof is uitgesteld, maar het initiatief is er. 

Ik schrijf dit op de klanken van een drie dagen durende stoet rinkelende, zingende, dikbuikige, Formule 1-fanaten die langs mijn huis trekt op weg naar het circuit in Zandvoort. Dit weekend is alweer de laatste editie. Nog maar een paar jaar geleden was het dorp te klein om alle protestgroepen een plek te geven. Stichting Rust bij de Kust, Stichting Duinbehoud, Mobilisation for the Environment, het hield niet op. Geluidshinder, mensenmassa’s, teams die over het strand naar het circuit zouden worden vervoerd: allemaal redenen om tegen te zijn. Zelf zou ik daar het lachwekkende gezicht van massa’s vijftigplussers op huurfietsen in kinderachtige Red Bull-shirts en Max Verstappen-petjes aan toe willen voegen, maar dat is persoonlijk. 

Hadden wij weer: een eclips van de Action. Sjongejonge, wat een sof. Ik snap ineens hoe vrouwen zich voelen nadat ze een hele dag zijn lekker gemaakt door hun man over wat er vanavond in de slaapkamer tijdens de liefdesmarathon gaat gebeuren. Meestal blijven ze na 1 minuut en 22 seconden achter met: “O-dit-was-het-al?”. Hij had z’n sokken nog aan. 

Er zijn dingen in de vooruitgang waarvan je later denkt, was dit eigenlijk wel ‘vooruit’? De zelfscankassa, die inclusief controle langer duurt dan een praatje met de cassière. De slimme thermostaat die zo slim is dat ie zelf bepaalt hoe warm het moet zijn. De elektrische achterklep van je auto waardoor je in plaats van één ferme zwaai vijf seconden naar een dichtgaande klep staat te kijken. 

Dat ik een stukje over voetbal schrijf is vragen om problemen. Alsof Patty Brard aan hoogleraar Robbert Dijkgraaf uitlegt hoe mathematische fysica werkt. Al moeten we mijn kwaliteiten als ervaringsdeskundige ook weer niet uitvlakken. Die ene redding tijdens het WK ’78 kwam wel van ondergetekende. Oké, dat was dan wel niet in Argentinië maar op het oefenveldje van Ado ’20 in Heemskerk bij de E8, maar dat zijn details. Hoe dan ook, ik betrap mezelf ineens op een mening over voetbal dus dat mag wel in de krant. Bij deze. 

Jort Kelder is de oom waarvan je het jammer vond als ie er niet was op je verjaardag. Dan was alles saaier. Geen tantes die met ogen rolden, geen vaders die riepen “Nu ga je echt te ver!”, geen zelfingenomen lachje als iedereen op de kast zat. Jort weet wat hij moet doen om trending te blijven. Met een overtuiging waardoor je die aanstellerige bretels het liefst meteen in z’n mond zou willen proppen. Maar ik mag hem. 

Afgelopen week ontplofte mijn inbox op Instagram. Ik dacht nog: “Huh? Ik had Second Love toch allang opgezegd?” Maar het ging over mijn stukje in de krant. Ik had het vorige week over de korting voor 65-plussers die in tram, bus en metro wordt afgeschaft ten gunste van gezinnen met kinderen. 

Waarom doen vijfenzestigplussers vaak dingen waarvan de rest van Nederland denkt: is dit nou handig? s‘ Ochtends om kwart over acht in de rij bij de bakker staan twijfelen tussen tijger- of krentenbollen, precies als iedereen nog snel wat brood voor werk of school wil halen. Op de roltrap in het midden blijven stilstaan. Met de caissière het weekend doornemen onder het afrekenen van één pak melk.