Columns

Ik dacht even dat ik de bezetting door de Russen en de bevrijding door Oekraïne gemist had. Door heel Nederland hingen opeens wapperende Nederlandse vlaggen met tassen eraan. Ik zag Instagram foto’s van jonge vrouwen die op balkons juichend de bevrijders verwelkomden. Slingers. Taarten. Tot ik de onderschriften las. “Geslaagd! Op naar een tussenjaar vol Matcha Latte!” Aha, examenuitslagtijd. Tijd voor mijn jaarlijkse relativeringspraatje.

Om ons land overeind te houden qua arbeidskrachten en mantelzorgers zou elke vrouw 2,1 kind moeten krijgen. Dat cijfer is de laatste tien jaar volgens het CBS gedaald van 1,71 naar 1,43. We maken kortom te weinig kinderen. Ik snap dat. Even los van de activiteit zelf die over het algemeen de moeite waard is, zijn kinderen een hoop gedoe. 

Ik begrijp dat Europa aan zet is om de oorlog in Oekraïne op te lossen. Trump zei eerder dat hij die “binnen 24 uur” zou beëindigen. Vierentwintig uur. Dat is niet eens genoeg tijd om iemand aan de lijn te krijgen bij de klantenservice van Ryanair. Bij de oorlog in Iran was Trump realistischer. Die zou twee tot drie weken in beslag nemen. Tja, dat zei mijn aannemer ook bij de laatste verbouwing. 

Als je niet weet wat Pinksteren betekent, heb je ook geen recht op vrije dagen. Vind ik. Ik heb het dus meteen maar even opgezocht, voordat iemand dit voorstel serieus neemt. Je zou denken dat ik dat als katholieke jongen allemaal wel weet, maar dat is het mooie van het katholicisme; ‘zo ongeveer’ is al heel wat. Ik herinner me vooral dat ik met een zelf getekende vlam op een stuk karton achter de pastoor aan mocht lopen op het voetbalveld van ADO ’20 in Heemskerk.

Mijn vrouw keek me vragend aan. “Wat is dit nou weer?” stamelde ze zichtbaar teleurgesteld toen ze mijn cadeautje uitpakte. Ik vermoed dat ze had gehoopt op zo’n enorme pastelkleurige thermoskan met een rietje waarmee hippe vrouwen tegenwoordig de hele dag rondlopen. Je weet immers nooit of je in de Albert Heijn onverwacht zonder water komt te zitten. Maar helaas, dat was het niet. “Een kuisheidsgordel!” riep ik trots. “Zo weet ik dat je geen fratsen uithaalt als ik ’s avonds op kruistocht ben langs de theaters in Franeker of Veghel.” 

En? Heeft u de mondkapjes er alweer bijgepakt? Hier wel hoor. Dit keer met muizentandjes erop geprint, een speciale editie van Sywert en kompanen omdat het Hanta-virus vooral via knaagdieren verspreid wordt. De sluwe slimmerds proberen het gewoon nóg een keer. Er lagen er toch nog twintig miljoen in een magazijn. Er zijn er ook met hamster- of eekhoorntanden erop. En zelfs eentje met het gebit van John de Bever. Flauw geintje van het trio. 

De laatste keer dat ik het woord ‘droogteprotocol’ hoorde was van een vriend die het had over zijn vrouw in de menopauze. Hier heb ik natuurlijk meteen iets van gezegd. Het moet een keer afgelopen zijn met het ‘bashen’ van vrouwen in de overgang. Zeker omdat wij mannen er ook wat van kunnen. Sterker nog, misschien hebben wij na een bepaalde leeftijd wel veel meer aan zo’n droogteprotocol. Bijvoorbeeld na elk toiletbezoek. Altijd als je denkt dat je dit keer echt goed hebt afgeschud, toch weer dat gutsje als je nét je broek hebt dichtgeknoopt. 

Iedereen is gek is op de lente. De dagen worden langer, het ruikt ineens weer naar buiten en de wereld krijgt wat kleur. Tot zover het goede nieuws. Vanaf hier is de lente is geen seizoen, het is een taakstraf. Een onuitputtelijke waslijst van dingen die per se nù moeten gebeuren. Volgens je moeder, je Instagram-tijdlijn, het tuinprogramma op tv of omdat de buren opeens de oprit staan te Kärcheren. Aansluiten!