Columns

Het is Valentijn! Relatiegoeroe Esther Perel heeft ooit uitgelegd dat mensen niet verliefd worden op een ander, maar op hoe die ander jou laat voelen. Als iemand hard lacht om je grapjes, terwijl je thuis alleen maar rollende ogen gewend bent, denk je al snel “Zie je wel, ik ben wél grappig!” Als een ander vindt dat je hem of haar met zo weinig woorden zo goed begrijpt, denk je vanzelf “Wat ben ik eigenlijk een empathisch mens.” Zelfs als je in een van je ongecontroleerde driftbuien zit waarbij jouw partner steevast roept dat je weer een borderline-aanval hebt kan een ander je in één zin omverblazen als hij of zij dat ‘prachtige passie’ noemt. 

Jongens, wat gaat het snel! We hebben een lachend AI-model als minister-president, een ‘fashionista’ als minister van defensie, er zijn plannen, er is goede zin. Wat is er gebeurd met ons vertrouwde zeiklandje? Het land van voortijdig lekken, van ruzie over wie welke post krijgt en van ongeschiktverklaringen door de AIVD over een verleden bij de Mossad, belastingfraude of ontmoetingen met Poetin die er nooit waren. Gelukkig is er kritiek, anders zou ik twijfelen of ik nog in Nederland woon. 

Ik ben al jaren een minderheidskabinet. Mijn hele leven. Ik weet dus niet waar iedereen zo ingewikkeld over doet. Als jongste uit een gezin van vijf moet je heel wat lobbyen bij je broers en zussen om voor elkaar te krijgen dat ze meebewegen tegen spruitjes en een front vormen tegen vakantie naar Duitsland. 

Als er deze week één uitspraak is die zich heeft bewezen is het wel: met honing vang je meer vliegen dan met azijn. Mark Rutte liet zien dat je zelfs door je laatste restje zelfrespect heen kan kruipen, diep in het achterwerk van iemand die jouw vaderland en alle inwoners eromheen elke keer met zichtbaar plezier kleineert. 

En, hoe gaat uw ‘Dry January’? Is het u ook opgevallen dat je dat begrip alleen maar soepel uit kan spreken als je starnakel dronken bent? ‘Zsrei Sjanuaaarie’. Klinkt meteen een stuk vrolijker. Knappe mensen die het volhouden in deze tijd waarin de wereld zichzelf binnenstebuiten keert. Oekraïne is oud nieuws, Venezuela nemen we voor lief en we hopen het beste voor de mensen in Iran. Dat is volgens velen overigens niet genoeg, we moeten “Our voices raisen”. Dat deden we toch ook voor Palestina? 

…is weerloos, schreef Lucebert ooit. We weten niet of hij hier ook de dienstregeling van de NS mee bedoelde, maar dat zou natuurlijk heel goed kunnen. Het kon ook gaan over de verkeersleiding op Schiphol of de zoutstrooi-afdeling van Rijkswaterstaat. Maar misschien sloeg het wel het meest op de sneeuwvlokken zelf. We zien ze niet meer zo vaak en beseffen daarom deze dagen des te meer hoe waardevol ze zijn. Al was het maar omdat we dankzij die vlokken even gelegitimeerd in onze nationale zeikgroef kunnen schieten en op alles kunnen mikken wat we niet zelf hoeven te regelen. 

Ik weet niet welke goede voornemens u allemaal voor dit jaar hebt, maar als ik een suggestie mag doen, gun uw man een vriendin! Ik heb er legio. Gewoon vriendinnen hoor, anders krijgen we dat weer. Het zijn leuke, sterke vrouwen met een mening. Ja, er zijn mannen die dat prettig vinden. 

Het is april 2003 en ik rijd met mijn dochter terug in de auto vanuit Dolfinarium Harderwijk. We praten opgewonden na over de dolfijnenshow en het gespetter van de orka. Het zou nu allemaal niet meer kunnen. De orka is met dank aan dierenactivisten weg uit Nederland (en doet nu hetzelfde in een attratiepark in Tenerife) en de dolfijnenshow heet inmiddels een ‘interactieve, educatieve demonstratie’. Je wordt nog net zo nat, dat wel.