Columns

Nog even volhouden, over precies een week begint in Den Haag het reces. Dat was ooit bedoeld voor hardwerkende politici die nachtenlang saaie dossiers over huurwaardeforfaits doorworstelden zodat wij ons in de zomer zorgeloos een melanoom konden zonnen. Maar inmiddels is het zomerreces vooral een cadeautje van lijstrekkers aan Nederland om even op adem te komen van hun stupide scoringdrift.

Ik hoorde dat Gordon ontevreden was over de kapper van Toto en Rocco, zijn twee Franse bulldogjes en nu niet wil optreden op de Puttense feestweek omdat daar een neef van de kapster woont. Dilan Yesilgöz vindt dat ze daar iets van moet vinden en heeft een reactie opgenomen die in zijn geheel op Netflix te zien zal zijn. Je zou denken dat een beoogd Minister-President vooral brandjes wil blussen in plaats van er olie op te gooien, maar Dilan dacht: wat Yolanthe kan, kan ik ook! Dan maar over de rug van Douwe Bob en alle F-jes van een voetbalclub. 

Op de middelbare school had ik een docent die altijd met een metalen speldje op zijn revers rondliep waarop twee handen een mitrailleur doormidden braken. We lachten er een beetje om. Het was in de tijd dat überkakker Ed Nijpels de VVD naar ongekende hoogte stuwde en iedereen op school een geruite broek droeg en een collegesjaal om had. Europa bewapende zich met kruisraketten, Ronald Reagan voerde de wapenwedloop aan en we zaten midden in een koude oorlog. De pacifistische leraar leek ‘s lands eerste ‘gekkie’ met z’n rare speldje. 

Ik heb op deze plek al eerder verteld dat ik geen fan ben van verjaardagen. Het is een plichtmatige gewoonte om elkaar te feliciteren met het feit dat je bent blijven ademen, niet onder een auto bent gelopen of alle K-ziektes hebt weten te ontwijken. Alsof je daar zelf enige invloed op hebt. Maar vooral het in een kringetje zitten en praten over de laatste aflevering van B&B Vol Liefde, de nieuwe smaak Dorito’s of de snelste route naar Zuid Frankrijk deze zomer vind ik een ware gruwel. 

Het was een wonderlijk schouwspel afgelopen week, de verdeling van het felbegeerde ministerie Asiel & Migratie over de drie overgebleven partijen. Ik had gedacht dat dit als een hete aardappel aan elkaar zou worden overgegooid, want wie wil er nou in de beige wandelschoenen van oppermeister Faber stappen? Maar de drie partijen steggelden over elkaar als radio-DJ’s op maandagochtend die een wedstrijd doen wie het er hardste nep kan lachen. En ze zijn eruit hoor. Het ministerie Asiel & Migratie gaat naar… alle drie! Huh!? Er staan maar twee onderwerpen in de titel, maar het is toch gelukt om deze over drie partijen te verdelen. Dat klinkt een beetje als die mop van die twee gekken die op straat lopen en NSC roept, mag ik nu in het midden? 

Meestal worden mensen goed in dingen omdat ze die leuk vinden. De kans dat Rembrandt liever slager was geworden, acht ik vrij klein. Evert Santegoeds zie ik niet snel als zwijgzaam vertrouwenspersoon en Andries Knevel als voorzitter van de COC lijkt me ook een brug te ver. Het werkt ook andersom. Mensen vinden dingen leuk omdat ze er goed in zijn. En soms vinden mensen iets leuk waar ze helemaal niet goed in zijn. Dat is een onhandige combi. 

“Ik ga zaterdag demonstreren” zegt Linda met een mix van opwinding en trots door de telefoon. Linda is mijn beste vriendin en nee, er is nooit wat tussen ons gebeurd. Sommige mensen vinden dat lastig zo’n M/V vriendschap. Gek genoeg meestal vrouwen. Hun man mag wel een vriendin hebben, als hij die maar had voordat ie zijn vrouw ontmoette. Bevriend raken met een vrouw terwijl je al in een relatie zit blijft ingewikkeld. Gelukkig is mijn vrouw niet zo moeilijk en bovendien, ik ken Linda vanaf de middelbare school dus wij zitten ruimschoots in de safe zone. We hebben alles gedeeld: relaties, kinderen die geboren werden, ouders die stierven, familieruzies, verhuizingen, ziektes en ups-and-downs. Linda de ups, ik de downs. 

Hè verdorie, heb ik net de tuin met de bladblazer schoon geblazen, zoals dat van elke vijftig-plusser die naar binnen keert verwacht mag worden, ligt er alweer een groot bruin blad op het terras. “Laten liggen, we wonen in de natuur!” hoor ik mijn vrouw in mijn hoofd gelijk hebben en sta meteen op om hem weg te gooien. Ieder zijn verzet. Maar het is geen blad. Een musje heeft zijn vleugeltjes gespreid en probeert over de klinkertjes vooruit te tijgeren. Een sterfgeval in wording.