Columns

Het is april 2003 en ik rijd met mijn dochter terug in de auto vanuit Dolfinarium Harderwijk. We praten opgewonden na over de dolfijnenshow en het gespetter van de orka. Het zou nu allemaal niet meer kunnen. De orka is met dank aan dierenactivisten weg uit Nederland (en doet nu hetzelfde in een attratiepark in Tenerife) en de dolfijnenshow heet inmiddels een ‘interactieve, educatieve demonstratie’. Je wordt nog net zo nat, dat wel. 

Als u dit leest ben ik onderweg naar de andere kant van de wereld. Onze jongste zoon doet hotelschool en moest verplicht op stage in het buitenland. Toen hij een jaar geleden het plan opvatte om dat in Australië te doen dacht ik nog “Nou, als je mailtje naar een hotel in Sydney er net zo lang over doet als de yoghurtschalen van je kamer naar de vaatwasser, loopt dat wel los en wordt het waarschijnlijk gewoon Van der Valk Mechelen”. Maar opeens kreeg ie de geest en waren we duizend euro verder voor een ticket. “Alles voor je kind” zeggen we dan. Althans jullie, want ik dacht afgelopen week bij de vreselijke berichten over de aanslag op Bondi Beach alleen maar “Wat was er mis met Mechelen?”

Als we de laatste Gilles de la Tourette aanval van Trump moeten geloven gaan we als Europa volledig “naar de hel”. Onze leiders zijn zwak, Europa is in verval, we geven ons continent weg aan immigranten en Trump vraagt zich af hoe lang we hier überhaupt nog levensvatbaar zijn. Nu hebben we de afgelopen eeuw veel te danken aan Uncle Sam en kunnen we de dreiging vanuit Rusland beter mét dan zonder de Amerikanen het hoofd bieden, maar even onder ons; het kan ook te gek.

Ongeveer vier jaar geleden brak op deze plek mijn klomp toen ik hoorde dat het GelreDome de eretegel die ze vlak daarvoor ter ere van Marco Borsato hadden onthuld verwijderde omdat de zanger in opspraak was gekomen. Ik hoorde het interview met de woordvoerster destijds live op de radio en viel van mijn stoel toen zij op de vraag wat ze zouden doen als Borsato zou worden vrijgesproken antwoordde: “Oh joh, daar hebben we eigenlijk nog helemaal niet over nagedacht.” 

Een van mijn betere vrienden is docent op een hogeschool. We aten een broodje. Nou ja, ik at (het zal eens niet), hij sprak. Hij vertelde dat ie soms schrok van het niveau van de gemiddelde hbo-student. Dat holde achteruit. Jongeren van 22 jaar waarmee je eigenlijk geen normaal gesprek meer kon voeren. Elkaar aankijken was al een hele opgave omdat hun ogen constant afgleden naar de push meldingen op hun mobiele telefoon, verdiepende vragen leidden tot gestotter en een onaangekondigde stelling veroorzaakte paniekaanvallen. “Mag ik even op ChatGPT?” Eh nee, sorry. De fantasie is weg en gesprekken worden saai. 

Ik begrijp dat ze in bepaalde kringen de oproep bij het Sinterklaasjournaal om een noodpakket in te slaan als gecodeerde boodschap zien voor ‘het grotere plan’. Welk plan dat is weet niemand, maar er is blijkbaar een plan om ons te controleren. Tja, je moet wat als wappie nu corona onder controle lijkt. Volgzaam als we hier zijn hebben wij ons eigen pakketje al klaar liggen. De overheid adviseert zaklamp, radio, EHBO-set en blikvoer. 

Het heeft dus een naam: we zitten in een ‘tussenfase’. Jetten en Bontenbal hebben drie weken de tijd om een basis te leggen voor een nieuwe regering. Dat lijkt me ruim. Het is niet zo dat ze de kerstdagen moeten plannen met beide families toch? 

Eerlijk is eerlijk, ze speelt het wel goed onze Yesilgöz. Onvermurwbaar is ze. Niet te versieren. Net zo’n onneembare vesting als het Louvre en net zo standvastig als Tino Martin in de Gall & Gall. Precies zoals ze eerder was over samenwerking met de PVV trouwens. Toen zei ze dat regeren met die partij voor de VVD “niet mogelijk” was vanwege uitspraken van Wilders. Niet veel later lag ze lepeltje-lepeltje met Geert in Schoof 1.