Columns

Ik had niet verwacht dat ik het ooit zou roepen, maar ik mistte Geert Wilders bij het RTL-verkiezingsdebat. Niemand wilde hardop zeggen dat de dreiging uit België hem misschien helemaal niet zo slecht uitkwam en ik zou het ook niet durven suggereren. Anders zou ik aanhalen dat de door hem zo bewonderde Trump pas echt doorstootte in de peilingen na het oorschiet-incident en dat ergens niet komen opdagen het een stuk makkelijker maakt om geen foute dingen te zeggen. Zo ontwijk ik al jaren de jaarlijkse buurt bbq, de eindmusical van mijn nichtjes en het kerstdiner met de familie.

Mag je als vegetariër ook voor 'spek en bonen’ ergens aan meedoen? Als het aan het Europees Parlement ligt niet. Die hebben afgelopen week zelfs ingestemd met een oproep om ‘vleesgerelateerde termen’ zoals ‘burger’ niet langer te gebruiken voor plantaardige producten. Vlees is vlees. 

Fleur Agema vertrekt uit Den Haag en heeft een lintje gekregen. Wat zeg ik? Ze is benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Nu kan je vraagtekens zetten bij een systeem waarbij mensen een veer krijgen uit de tooi van iemand die niet is gekozen en deze strikdiploma’s waarschijnlijk blind tekent tussen de lunchbonnetjes van Alexia en Antoon door, maar laat ik dat nou eens niet doen. Straks word ik nog beticht van onderkinnesinne en dat moeten we niet hebben. 

Ik was er even niet. Nou ja, ik was er wel, maar ik had even geen tekst. Vrij onhandig voor een columnist. Het is zoiets als een piloot met hoogtevrees, een assistente van Hans Klok met angst voor kleine ruimtes of een medewerker van Poetin met een autoriteitsprobleem. Terwijl er toch genoeg idioterie was afgelopen tijd om iets over te roepen. 

Ik ga u verlaten. Nee schrik niet - of juich niet te snel – het is maar voor augustus. Maar ik wil nog twee dingen kwijt voor ik ons allebei even op adem laat komen. Heeft u ook zo gelachen om het betrapte stel van de Kiss Cam tijdens het Coldplay concert? Een tsunami van filmpjes kwamen mijn tijdlijn binnen, Whatsapp ontplofte met AI gegenereerde dansjes en ik kon geen pak melk halen of iemand hield me aan met de vraag of ik het ook gezien had. 

We waren drie nachten in Zuid-Frankrijk bij vrienden. Oké, het is geen sabbatical, maar met een zoon op de rand van een stage in het buitenland was dit even het maximaal haalbare. En het was helemaal goed, al weet ik wel weer waar de uitspraak “Visite en vis blijven drie dagen fris” vandaan komt. Inmiddels zijn we blijkbaar op een leeftijd dat we niet alleen de stand van de wereld, maar ook van onze darmen, tandvlees en prostaat bespreken en daar ben je na een paar dagen wel klaar mee. Althans, dat vonden zij. 

Nog even volhouden, over precies een week begint in Den Haag het reces. Dat was ooit bedoeld voor hardwerkende politici die nachtenlang saaie dossiers over huurwaardeforfaits doorworstelden zodat wij ons in de zomer zorgeloos een melanoom konden zonnen. Maar inmiddels is het zomerreces vooral een cadeautje van lijstrekkers aan Nederland om even op adem te komen van hun stupide scoringdrift.

Ik hoorde dat Gordon ontevreden was over de kapper van Toto en Rocco, zijn twee Franse bulldogjes en nu niet wil optreden op de Puttense feestweek omdat daar een neef van de kapster woont. Dilan Yesilgöz vindt dat ze daar iets van moet vinden en heeft een reactie opgenomen die in zijn geheel op Netflix te zien zal zijn. Je zou denken dat een beoogd Minister-President vooral brandjes wil blussen in plaats van er olie op te gooien, maar Dilan dacht: wat Yolanthe kan, kan ik ook! Dan maar over de rug van Douwe Bob en alle F-jes van een voetbalclub.