Columns

Woody Allen zei ooit: “De enige liefde die altijd blijft bestaan is de onbeantwoorde liefde”. Logisch, want zo ontstaat er geen tijd en ruimte om je te ergeren aan triviale, persoonlijke zaken.

We gingen eten met de mannen. Ik kijk er altijd naar uit want iedereen doet wat anders en dit groepje is verfrissend eerlijk als we onder elkaar zijn. Een van de vrienden liet laatst bijvoorbeeld trots een foto van zijn nieuwe vriendin zien waarop de rest riep “Jezus, waar heb je die leren kennen? Bij de griepprik?”

Nu we de mop van de formatie al kennen moesten we even iets anders hebben om over te lachen. Kwam dat even mooi uit, Gordon lag al op de grond en wat is er dan lekkerder om er even met z’n allen op te springen?

Het is het COA niet gelukt om onder de tweeduizend vluchtelingen per nacht te blijven en dus moeten ze een boete betalen van € 15.000,- per dag. Ik merkte dat ik een beetje opgelucht was. Niet omdat er zoveel asielzoekers in Ter Apel zijn, wel omdat geld dus niet de reden is dat het ze na jarenlang zeulen met vluchtelingen nu opeens wel lukt om die ergens anders onder te brengen. Dat zou nog triester zijn.

Het was een beetje een omweg, maar Wouter Bos wordt dus alsnog onze volgende premier. Jaja, dit is wat de kiezer wil. Die koos namelijk PVV en PVV kiest graag PvdA’ers. Eerst Plasterk en nu Putters. Wilders heeft zijn linkse voorliefde afgelopen twintig jaar behoorlijk weten te verbloemen, maar nu heeft ie alsnog zijn ‘coming out’. Wel een beetje onverwacht van iemand die een paar jaar geleden nog riep: “Als er een kogel voor me komt, staat er PvdA op de zijkant gegraveerd.” Maar de formatie kent wel meer wonderlijke wendingen.

Hij schuifelt wat door de kamer. Vandaag begint ie maar eens een uurtje later, wat kan hem het schelen, de wereld draait wel door. Daarover gesproken, eerst even een appje aan Matthijs. “Hou vol kerel, ik blijf fan van je. X Mark” Wat zal ie eens opzetten? Bach natuurlijk. ‘Air on a G string’ voor Cello. Hij zakt weg in zijn fauteuil. Daar zit ie dan. Eerst koffie. Moet ie er nou wat van zeggen of niet? Niet dat ze aan de poort staan te rammelen voor zijn commentaar, maar toch. Zo snel kan het dus gaan, als je zegt dat je weg gaat, ben je al weg. Hij pakt zijn telefoon erbij. Een nieuw bericht, van Jort: “Hé lullo, hoe laat gaan we vanavond achter de hertjes aan?” Grapjas.

Van alle onderwerpen waar de media het graag over hebben, steekt er eentje met kop en schouders bovenuit: de media. Het is een eindeloos Droste-effect waar we elke avond getuige van mogen zijn. De ene helft van de programma’s gaat over de andere helft. Een nieuw seizoen van het Perfecte Plaatje wordt aangekondigd in RTL Boulevard, over de tegenvallende kijkcijfers van Boer Zoekt Vrouw schijnt Angela de Jong haar licht in de Media podcast, het doen en laten van de nieuwe Talpa-directeur Frans Klein is een rubriek bij talkshow Van Roosmalen & Groenteman en onze nationale prostaatsnor Johan Derksen geeft een zorgvuldig feitenrelaas over de eventuele comeback van Gordon & Joling in Vandaag Inside. Als je niet beter zou weten zou je de eindeloze stroom nieuws over nieuws gerust zelfbevlekking kunnen noemen. En wat denk je? We weten niet beter.

Ik krijg ze niet meer uit mijn hoofd, de schokkende beelden op mijn tv van afgelopen week. Telkens als ik denk dat ik wel wat gewend bent qua wereldnieuws, word ik weer verrast door een verslag uit onverwachte hoek. Ik heb het niet over het neergestorte vliegtuig met Oekraïense krijgsgevangen, niet over de omgekomen Israeli’s tussen twee gebouwen, zelfs niet over de vermeende gebroken neus van de vrouw van Theo Maassen. Want hoe triest ook, dit soort nieuws ben ik inmiddels wel gewend.