Columns

Er zijn veel mensen die geen knopen door durven hakken. Dat vinden ze moeilijk. Als ze klaar zijn met hun baan lopen ze net zo lang de kantjes ervan af tot hun baas dan maar de beslissing neemt. Ze legen het lekbakje van het koffieapparaat op de afdeling niet meer. Ze ‘vergeten’ de brainstormmiddag die optimistisch ‘Heidedag’ wordt genoemd en gewoon in het bedrijfsrestaurant is. Ze melden zich ziek voor de jaarlijkse sponsorloop van de personeelsvereniging voor nieuwe plantenbakken in de kantine. Alles beter dan zelf toegeven dat je totaal uitgekeken bent op je baan en gewoon iets anders wil. Van jezelf, van je baas, van het leven. 

Nou, er ging een gejuich op hoor in de gemeente Bloemendaal na het nieuws over de wapenstilstand in Iran afgelopen week. Dat had natuurlijk alles te maken met de straat van Hormuz die weer openging waardoor de benzineprijzen daalden. Even nog leek de ‘regimechange’ die Trump zei te willen forceren een morele rechtvaardiging voor sympathieën richting deze dictator in spé. Zie je wel, hij vecht ervoor dat meisjes niet alleen naar school mogen, maar ook vrij mogen denken! Maar als je twee keer per dag in je Range Rover je kinderen tussen bijles en Luzac heen en weer moet taxiën en tanken opeens duurder wordt dan de wekelijkse Baobab-geurkaars, komt die oorlog opeens wel heel dichtbij. Doodeng allemaal. 

Eigenlijk vind ik dat je aanstaande maandag alleen vrij mag zijn als je ook katholiek bent. Of op z’n minst Pasen een klein beetje viert. En daarmee bedoel ik niet samen naar een woonboulevard en Zweedse gehaktballetjes eten. Nu is het toch een beetje alsof je als man kolftijd mag nemen op het werk. Of met de gipsvlucht terug mag vliegen zonder dat je iets gebroken hebt. Het is een kwestie van tijd tot we zelf mogen kiezen welke feestdag we vieren, maar tot dan zijn ook atheïsten en andersgelovigen verplicht vrij op christelijke feestdagen. Helemaal prima, maar dan moet je er ook wat aan doen. Mensen die het suikerfeest vieren zonder eerst aan ramadan te doen spelen ook vals. 

Als er nog één iemand enthousiast roept “Het is lente!” krijgt ie een stomp. Het weer gedraagt zich als een vrouw in de overgang. Het ene moment klappertandend van de kou en dan weer peentjes zwetend. En dat alles met een blik onder het vriespunt als je er wat van zegt. Maar de kalender zegt lente, dus gedragen we ons zo. Net als getrouwde mensen die bij elkaar blijven omdat ze elkaar nu eenmaal ooit een ring gaven, maar die inmiddels om hun middelvinger dragen. Kunnen ze hem goed omhooghouden als ze elkaar in een ruzie herinneren dat ze nog steeds getrouwd zijn. 

Mag je in deze tijd van schuivende wereldordes eigenlijk nog twijfelen aan ons democratische systeem? Of ben je dan meteen een verwende snotaap die nog nooit een oorlog heeft meegemaakt? 

Op de sportschool waar ik elke week kom om alle kranten te lezen, koffie te drinken, bij te praten met de receptioniste en - als er nog tijd over is - twee keer aan een apparaat te sjorren, heerst een activistisch sfeertje. Veel zelfstandigen die overdag alle tijd hebben en mensen die al klaar zijn met werken. De meeste gesprekken over de maximumsnelheid, hoe automobilisten de stad uit worden gepest en dat we zwaarder moeten straffen laat ik aan me voorbijgaan. Voor je het weet sta je te boek als hypocriete columnist en vier mensen die dat thuis al vinden is meer dan genoeg. 

“Weet je wat vrouwen eens zouden moeten doen met dat glazen plafond? Even goed afnemen met doekje en wat lauwwarm water, dan kunnen ze er erna lekker doorheen kijken!” Moest u glimlachen? Gefeliciteerd, u bent precies de doelgroep van Internationale Vrouwendag. Deze grap is zo fout dat je hem niet kan verzinnen. Ik hoorde hem ooit op de hockeyclub van mijn kinderen. Drie consultants langs de lijn, SuitSupply bodywarmer, cappuccino in de hand, even de werkweek doornemen. Het was meteen ook het beste argument vóór Internationale Vrouwendag dit weekend. 

Zo mooi om te zien hoe de techniek ons steeds meer uit handen neemt. Vroeger verklapten we nog zelf onze affaire door de net ontvangen “Ik heb zo’n zin in je!” ook naar onze partner te sturen en te vergeten dat daar dan doorgestuurd onder stond. Tegenwoordig is Odido zo aardig om in samenwerking met hackersgroep ShinyHunters onze gegevens open en bloot op straat te gooien.