Columns

We doen of het lente is. Mensen op terrassen vernikkelen in te optimistische tussenjassen terwijl natte sneeuw in hun cappuccino dwarrelt, maar ze blijven zitten. “Heerlijk dat zonnetje” liegen ze tegen elkaar met blauwe lippen. Het is ook wel weer een talent om zo tegen de feiten in te leven. Misschien houdt ons dat als mensheid op de been.

Zo kan je als politieke partij na jaren tégen van alles zijn geweest – economische groei, lagere belastingen, geschoren kinnen – ineens je naam veranderen in Progressief Nederland. Vanaf nu ben je vóór dingen. Van tégen bezit naar vóór het verdelen van andermans bezit. Van tegen vliegen naar vóór vliegen met een schuldgevoel. Een positieve toon werkt nu eenmaal beter heeft onze mindfulness-premier wel bewezen. Of zoals ik ooit op een cementvrachtwagen zag staan: “C’est le béton qui fait la musique”.

Tegen de feiten inleven kunnen Willem-Alexander en Maxima trouwens ook. Die nemen onze homoseksuele premier trots mee naar een logeerpartijtje bij Trump. Een man die tegen het homohuwelijk is, LHBTQI-ers uit het leger weert en regels terugdraait die discriminatie van homo’s tegengaan. En juist dan zegt ons koningskoppel: die man geven we eens van Jetten. Ik vind het ballen. Alsof je Rob Kemps meeneemt naar een stilte-retraite. Of Ali B. naar een songwriterskamp.

Ben ik trouwens de enige die klaar is met de middeleeuwse schandpaal taferelen zodra Ali (of Marco) bij de rechtbank aankomt? Als je je paspoort verlengt struikel je over bordjes dat je je voorganger 1,5 meter de ruimte moet geven vanwege privacy, maar bij een rechtszaak moet je als BN-er je over de microfoons naar binnen ploegen en word je op een kar door de straten gereden met het SBS Shownieuwslogo aan de ene- en die van RTL Boulevard aan de andere kant. Iemand plopkap in z’n mond proppen om trots de quote “Mag ik erlangs?” op te vangen heeft nul journalistieke waarde. Het is ramptoerisme met een perskaart. Maar ja, het is lente en dan houden we graag grote schoonmaak.

Ramen open, alles wat heeft liggen rotten naar buiten. We doen alsof dat fris is. Alsof alles beter wordt van daglicht. Terwijl sommige dingen gewoon stinken, ongeacht het seizoen. Volgens Donald Trump is de oorlog in Iran alweer bijna voorbij. Ook zo’n lentegevoel: als je maar heel hard roept dat het naar bloemetjes ruikt, gaan mensen het misschien vanzelf geloven.

Misschien moeten we dat met het weer ook proberen. Gewoon collectief besluiten dat het 18 graden is. Terrasjes vol, zonnebrand op, en iedereen die rilt negeren. Want uiteindelijk is dat wat we doen: we spreken af dat het lente is. Wie het te heet vindt, heeft een opvlieger. En wie het koud heeft, ligt eruit.

Richard Kemper

Instagram @richardkemper