Columns

Afgelopen week dook het woord op bij de natuurbranden in ’t Harde. Er bestaat dus echt zoiets als een droogteprotocol. Toch een veilig gevoel dat er draaiboeken zijn die ervoor zorgen dat wat de een verkloot, de ander oplost. Althans, dat is de bedoeling. Ken je dat, dat je in je poging om iets te voorkomen, de boel alleen maar erger maakt? Ik heb het zelf vaak thuis met een ruzie die ik probeer uit te praten. Zo bood ik laatst mijn excuses aan voor het feit dat ik haar de laatste tijd wat minder complimentjes geef. So far, so good. Totdat ik zei: “Sorry schat, maar die Circus Renz-kleding is gewoon niet helemaal mijn ding.”

Het was alsof Louis de Funès met de beste bedoelingen een tractor probeert te ontwijken en met z’n eend in de kerktoren eindigt. Of zoals iemand bij ‘Funniest Home Videos’ de wegwaaiende sluier van de bruid probeert te redden en daarmee de hele jurk lostrekt. Nee, nog beter; zoals ons leger oefent om ons te beschermen en ondertussen op drie plekken tegelijk ons land in de fik steekt. Omdat het in de top drie warmste aprilmaanden ooit een goed idee leek om brandende bommen te gooien in kurkdroog gras.

Wat zouden de 1.500 vluchtelingen die op stel en sprong uit het asielzoekercentrum in Budel moesten vluchten gedacht hebben? In welk kneuzenland zijn we nu weer terecht gekomen? Snel weg hier! Ze zullen in Loosdrecht wel jaloers zijn op al die branden. Het is een stuk effectiever om vluchtelingen weg te jagen dan Lidewij de Vos in je achtertuin.

Het schijnt dat de wegsjokkende asielzoekers ons keihard hebben uitgelachen. “Jongens, zullen we teruggaan? We zijn terecht gekomen in een land waar de benzineprijzen sneller stijgen dan een gek door de beveiliging van de machtigste man ter wereld breekt. Waar voedsel de komende maanden zeven procent duurder wordt. Waar niemand komende winter zijn energierekening kan betalen omdat de gasvoorraden op tien procent staan in plaats van de zestig procent van drie jaar terug. Waar driehonderdduizend kinderen onder de armoedegrens leven, maar we liever naar een verdwaalde potvis kijken. ‘Timmie’ is de weg kwijt.” Nou, hij is niet de enige.

Zullen we droogteprotocol nog even volhouden voor ons allemaal? Gewoon thuisblijven en even niks doen. Want elke keer dat we denken dat we het beter maken, komt er toch nog één laatste gutsje. Dus wachten tot het over is. Wat? De oorlog, de aanslagen, de toneelstukjes tussen een Britse koning en een Amerikaanse clown. Stil blijven zitten, denken aan Jade Kops en ons realiseren dat we het zo slecht nog niet hebben. Zelfs niet als je in Loosdrecht woont.

Richard Kemper

Instagram @richardkemper