Columns

De geboorte zelf lijkt ondanks alle geromantiseerde verhalen vaak nog het meest op een halal slagerij na het Offerfeest. De eerste twee jaar voel je je na de nachten net zo gebroken als Gerard Joling na een vakantie op Mikonos. De weekenden overwerk in de jaren erna om alle luiers met extra vleugeltjes, opvangrandjes, richeltjes, geurstoppers en klittenbandjes te kunnen betalen geeft qua vermoeidheid de nekslag.

Om vervolgens halfdood aan te sluiten bij de meute jonge ouders die elkaar verdringen op de stoep van de kinderopvang met hippe maar heel onhandige bakfietsen, draagdoeken en buikdragers. Daar kan het eindeloze besmetten beginnen. Griep, verkoudheid, waterpokken, krentenbaard, roodvonk, wormpjes, hoofdluis, hebzucht. Dus ben je de jaren erna aan het deppen, drogen, zorgen, troosten, wiegen, zingen, corrigeren en huilen als niemand het ziet.

Maar dan eindelijk; de lagere school! De dagen zijn weer van jou. Denk je. Want in de tijd dat de kleine zijn of haar rugzakje volpropt met dyslexie, dyscalculie, ADHD, ADD, hoogbegaafdheid en prikkelstoornissen, moet jij met andere vaders en moeders koffietjes doen, schooluitjes begeleiden, kaartjes-namens-de-klas-voor-de-zieke-kleine-held schrijven, intekenlijsten voor de gerechten van het kerstdiner maken en luizendiensten ruilen. Zo struikel je in een jaar of acht, als je mazzel hebt, de basisschool jungle door.

Maar dan eindelijk; de middelbare! De zorgen zijn voorbij. Denk je. Ruikt ie nou naar rook? Komt ze wel op tijd? Waarom doucht hij niet? Waarom huilt ze nou? Hoezo vallen elke dag de eerste twee uur uit? Waarom kan ik niet meer in Magister? Blijven zitten? Van school af?! Bijles. Nog meer bijles. Hoe duur?! Zakken. Herexamen. Nog een jaar. Wéér herexamen. Geslaagd. Yes! Het huis uit. Het leven is weer van jou. Denk je.

Kamer: onvindbaar. Studieschuld: onbetaalbaar. Baan: onbereikbaar. Liefdesverdriet: ontroostbaar. We spoelen even door. Na nog een jaar of zes zorgen over verkeerde xtc, bizarre kleding, rare vrienden en haperende invloed komt eindelijk de verlossing. Een diploma, een baan, een relatie, een plek. Rust in de tent! Denk je.

Want nét als ze eindelijk voor zichzelf kunnen zorgen en af en toe gewoon eens bellen zonder reden, volgt er nieuwe rampspoed. Gefeliciteerd, jullie worden opa en oma! Een kleine in huis. In jouw huis welteverstaan want zij moeten werken. En zo begint het hele gezeik weer van voren af aan.

Staat er dan helemaal niets tegenover? Zeker wel. Een schuldgevoel. Dat je tegen de tijd dat je eindelijk beseft wat jouw komst voor het leven van je eigen ouders heeft betekent, het te laat is om ze daar nog eens oprecht voor te bedanken.

We maken te weinig kinderen en ik snap dat. Er is maar één manier om te weten te komen waarom je ouders er ondanks alle zorgen, gezeik en gedoe toch ooit aan zijn begonnen. Zelf kinderen krijgen. Dan snap je het nog steeds niet, maar je begrijpt het wel.

Richard Kemper

Instagram @richardkemper