Columns

Als het niet zo triest was voor de slachtoffers riep de dreiging van een nieuw virus bijna nostalgische gevoelens bij me op. Dit keer zonder duizenden doden of langdurige klachten graag. Maar los daarvan? Ik ben wel weer toe aan een paar maanden lockdown. Iedereen had z’n eigen borrelgroepje dat vond dat de regels niet voor hen golden. Die van ons staat alweer in de startblokken. Er liggen hier ook nog vier onafgemaakte puzzels en twee voorraaddozen desinfectiedoekjes. En dankzij de vooruitziende blik van mijn vrouw zijn wij thuis eigenlijk nooit gestopt met die anderhalve meter afstand, dus we zijn er helemaal klaar voor.

Het lijkt alweer een eeuw geleden dat we met z’n allen naar de supermarkt renden om toiletrollen te hamsteren. Misschien hadden we het niet zo moeten noemen qua wraak van de knaagdieren, maar dat is een bio-industriekoe in de reet kijken. Het Hanta-schip dobbert intussen ergens rond op de oceaan en op hoog niveau is druk overlegd waar het naartoe moet. Mijn advies: in één keer doorvaren naar de Straat van Hormuz. De blokkades zullen zich splijten als relaties na deelname aan Temptation Island.

Doorvaren naar de Loosdrechtse Plassen mag ook. Even de boel daar uit elkaar te drijven. Liefst als een van de onderbuik opportunisten het dorp bezoekt. Mona, Lidewij en Gidi doen het rampgebied om de beurt aan om de inwoners (uit het hele land) een gebroken hart onder de riem te steken. Als vorsten die na een aardbeving de schade komen aanschouwen lopen Kwik, Kwek en Kwak door de onaangetaste straten van Loosdrecht.

Met hun hand voor hun mond kijken ze geschokt naar puntgave woningen met een gemiddelde WOZ waarde van zes ton. Ze staren met tranen in de ogen naar perfect onderhouden boathouses in Oud-Loosdrecht. En ze knikken vol mededogen naar de witte wijn drinkende kakkers op hun sloepen in een van de vele jachthavens. Dit is ons Nederland. En dit alles wordt binnenkort verpletterd door zeventig asielzoekers die tot november 2026 worden opgevangen.

Gidi Markuszower staat op een plein naast een doodskist met daarop het woord ‘Democratie’. Hij oreert dat de waarnemend burgemeester terug naar Limburg moet. Straks wonen hier driehonderd vreemde mannen en loop dan nog maar eens een rondje met je hondje. Hij vindt dat de met vlaggen wapperende betogers een ‘heldendaad’ verrichten waar heel Nederland een voorbeeld aan kan nemen. Want protesteren tegen democratisch genomen besluiten is het toppunt van democratie. Of zoiets.

Volgens Gidi het is ‘gelul’ dat deze groep geweld gebruikt. Honderden fakkeldragers vallen hem bij. ‘Links gelul!’ schreeuwen ze. Gidi knikt instemmend. De burgemeester moet luisteren! Gejuich. Iemand vult aan: “En anders gaat hij voelen!” Gidi knikt opnieuw. “Maar wel democratisch!” voegt hij eraan toe. Ah, je weet wel, dat is met de meeste klappen gelden. of zoiets. Maskers af. Ineens lijkt Hantas nog het minst besmettelijke virus van allemaal.

Richard Kemper

Instagram @richardkemper