Columns

Allemaal leuk en aardig zo’n deur-dicht-deur-open-wijsheid, maar dit voelde meer alsof er twee deuren tegelijk werden dichtgesmeten. In mijn ouderlijk huis komen nieuwe mensen met nieuwe verhalen en zo hoort het ook. Maar toen ik er de afgelopen weken regelmatig een uurtje zat te mijmeren, trokken de verhalen uit mijn eigen jeugd voorbij. Ik zag mijn ouders dansen in de kamer. Ik hoorde mijn vader onder aan de trap “Richaaaaaard!” schreeuwen als ik mijn fiets weer eens buiten had laten staan. Ik werd wakker gemaakt als mijn ouders terugkwamen van dansles op donderdag en ze een kroketje hadden meegenomen. In bed!

Ik spitte nog wat pioenrozen uit mijn moeders tuin en zat op de werkkamer van mijn vader dat ie voor alles gebruikte behalve voor werken. Lezen. To do-lijstjes. Versjes. Ik genoot van zijn sigarenlucht, hoewel hij al jaren gestopt was. Ik hoorde mijn broer gitaar spelen en mijn zus schreeuwen dat zij nu in de badkamer wilde. Ik zag mijn vriendinnetjes op de bank zitten en de wisselende blikken van goed- en afkeuring van mijn ouders. Ik hoorde ’s avonds laat de vrolijke buren beneden en de liedjes van Toon. En toen ik nog even achter de piano ging zitten, kwam ik er maar moeilijk weg.

Tot mijn zoon riep dat er verhuisd moest worden. Goede afleiding. Ik was even vergeten hoeveel werk IKEA ook alweer is. Zelfs de handleiding moet je zelf in elkaar zetten met de bijgeleverde lettertjes, A4-tjes en nietjes. De gedachte dat mijn zoon op zichzelf gaat wonen vind ik belachelijk. Maar voor de wet is ‘ie af dus het moet. Dat hij als eerste een foto van het gasfornuis in de familieapp stuurde met “Weet iemand hoe dit werkt?” laat ik maar even gaan.

Is hij af? Zal ‘ie de juiste afslagen nemen? Zijn C.V. niet bij elkaar liegen? Niet in een privéjet stappen om in ruil voor geheime informatie naar een eiland met minderjarige meisjes te vliegen? Geen bijbaantje nemen op OnlyFans om zijn cocaïneverslaving te betalen en daar een documentaire over maken op Prime Video? En daarna vragen of we zijn privacy willen respecteren? Zal hij niet verliefd worden op Lidewij de Vos?

Ik ga er niet meer over. Je denkt dat je iets bezit. Een huis, een titel, een ouder, een kind. Maar je mag het alleen even vasthouden. Handig om te onthouden bij de volgende ruzie over niks. We hebben elkaar maar te leen.

“App je even als je er bent?” vraag ik. Mijn zoon knikt op een manier die meer ‘misschien’ dan ‘ja’ betekent. Ik twijfel of ik nog iets vaderlijks moet zeggen. Maar alles wat ik kan bedenken is: “Zet je het gas wel weer uit?” Dat zeg ik maar niet en kijk hem na. En dan, een hand op mijn schouder. Het is mijn vader. Heel even maar. Net genoeg.

Richard Kemper

Instagram @richardkemper