Columns

Nee, ook niet over het monsterverbond tussen JA21, BBB en SGP. U weet wel, de SGP die de bijbel als uitgangspunt neemt maar niet principieel tegen de doodstraf is. Terwijl het zesde gebod toch luidt ‘Gij zult niet doden’. De partij die homoseksuele relaties afwijst, ondanks het zevende gebod ‘Gij zult niet echtbreken’. Maar goed, die partijen hebben dus zitten kwartetten. “Mag ik van jouw stikstof? Ruilen met ons verbod op draagmoederschap?” Daar had ik het niet over.

Ik heb het over het concert van Stevie Wonder afgelopen woensdag in Ziggo Dome. Het was geweldig! Zinnenstrelend. Geestverruimend. Ontroerend. Meeslepend. Troostend. Verbindend. En ik was er niet bij. Terwijl ik nog riep “Daar gaan we heen!” Maar de tickets waren al weg voordat ik die zin had uitgesproken. Geen paniek, er was nog alle tijd om via Instagram en TicketSwap kaartjes te regelen. Alleen, het leven kwam ertussen. Nou ja, ‘leven’. De lege flessen. Het gras. De dakgoten.

Af en toe las ik iets over het concert en dacht “Oh ja, nog even fiksen”. Maar dan was er wel weer een strandfeest, een ontstoken baardhaar of moest ik een nieuwe broek. Tot afgelopen week. Mijn tijdlijn stroomde vol foto’s van mensen die er zin in hadden en ik haastte me naar TicketSwap. Elk kaartje was weg voor ik erop kon klikken en met de bedragen die rondgingen leek het eerder op de keuze: naar dit concert of een nieuwe auto?

Ik had beter moeten weten. Mijn andere grote helden van Queen gaven in 1986 een concert in de Groenoord hallen in Leiden. Dat viel precies op mijn 16^e verjaardag en ik dacht: “Dat komt vast nog wel”. Queen kwam nooit meer in Nederland.

Maar de stomste gemiste kans was de laatste keer dat ik Sabine zag. Een van de leukste vrouwen in ons dorp. Nachtzuster. Dierenliefhebster. Optimist. Ze had een prachtig paard. Toen mijn zoon ooit zei “Mag ik daar eens op zitten?” stond ze een paar dagen later in de tuin. Met paard. Ze zijn de hele middag op stap geweest. Gewoon, omdat het leuk is om iemand blij te maken.

Sabine werd ziek. Dat was bij Sabine geen reden voor mineur. Ze werkte gewoon door als nachtzuster. Altijd een praatje. Altijd een grap. En altijd die vraag: "Maar hoe ga jij?" Ik zag haar niet zo lang geleden nog verderop bij de zelfscankassa in de supermarkt. In gevecht met streepjescodes, controle en afwegen. Ik wilde nog roepen: “Hé Sabine!” maar bedacht ineens dat ik haast had. Geen idee meer waarom. Iets met het leven. Een lasagneschotel. De stomerij misschien. En weer dacht ik: “Dat komt later wel”. Maar later kwam niet meer. Stom.

Lang verhaal kort, als ik u de volgende keer overdreven uitbundig groet of vanuit het niets in de supermarkt ga knuffelen, schrik dan niet. Ik heb mezelf voorgenomen om nooit meer te zeggen “Dat komt nog wel”. Ik wil geen wonder meer missen. Zelfs niet als ‘ie Stevie heet.

Richard Kemper

Instagram @richardkemper