Columns

Er is afgelopen weken veel gezegd over zijn uitspraken bij WNL dat vrouwen niet ambitieus genoeg zijn. Volgens Jort staat er niet één vrouw in de Quote 500 die zelf haar geld heeft verdiend en op de juniorlijst staan maar vijf vrouwen waarvan er vier model zijn en de ander heeft “winkeltjes”.

Feitelijk heeft ie gelijk, maar het zegt meer over het verleden dan over de toekomst. Een ondernemersgeest moet rijpen en dat vraagt om een cultuur waarin initiatief gestimuleerd wordt. Dan helpt het niet dat getrouwde vrouwen tot 1956 ‘juridisch handelingsonbekwaam’ waren en banken tot 1971 vrouwen een hypotheek of lening konden weigeren zonder toestemming van hun man. Maar ik weet zeker; ze halen ons wel in. Net als met opleidingsniveau, aantal artsen, levensverwachting en volgens recente onderzoeken, vreemdgaan.

Maar even, sinds wanneer is de Quote 500 de thermometer van een gezonde samenleving? Hoeveel waarde je vertegenwoordigt zegt nog altijd niets over hoe waardevol je bent. Ook het bewieroken van ondernemers in zo’n lijst vind ik lastig. Ondernemer zijn lijkt steeds vaker het hoogst haalbare op de ladder van een betekenisvol leven. Dan ben je onafhankelijk. Dan heb je geen baas. Dan mag je zelf bepalen hoeveel je verdient en hoe je met mensen omgaat.

Ik heb niks tegen ondernemers hoor, ik ben er noodgedwongen zelf een. Maar met programma’s als Dragons’ Den en de Quote 500 zijn we ondernemers als topsporters gaan bewonderen. Hoe rijker, hoe harder het applaus. De uitschieters worden vaak nog extra op het schild gehesen door hun fiscale trucs om zo min mogelijk belasting te betalen en zoveel mogelijk door te sluizen aan hun kinderen. Zonder erfbelasting uiteraard! Het zal allemaal wel legaal zijn, maar ik vind het merkwaardig dat zoveel mensen dit zien als definitie van maatschappelijk succes. Natuurlijk zijn er inspirerende ondernemers die goed zijn voor hun mensen en verder denken dan alleen hun portemonnee. Maar de obsessie met de rijkste vijfhonderd en hoe we daar massaal tegenop kijken vind ik pure armoede.

Zouden we niet veel meer hebben aan een Waarde 500? Mensen die een bijdrage leveren aan het grotere geheel? Niet gerangschikt op vermogen maar op hoeveel mensen je helpt, welke problemen je oplost en hoeveel mensen zonder jou zouden vastlopen? Dan zouden we een heel ander lijstje krijgen dan bierbrouwers, tv-producenten en huisjesbazen. Als de hele Quote 500 tegelijk op een jacht voor de kust van Sardinië gaat liggen, dan maakt de AEX vast een hikje. Maar als artsen, verpleegkundigen, leraren, politiemensen, ggz-medewerkers, bakkers, slagers, schilders, vuilnismannen en vrijwilligers één dag thuisblijven, verandert Nederland binnen vierentwintig uur in een openluchtmuseum.

De Waarde 500 dus. Als die lijst er ooit komt mag Jort hem presenteren. Met bretels! Ik ben alleen bang dat ie een stuk minder verkoopt. We bladeren nu eenmaal liever door jaloezie dan door beschaving.

Richard Kemper

Instagram @richardkemper