Columns

Misschien had het te maken met de te hoge verwachtingen die we ervan hadden? We waren behoorlijk opgezweept over dit unieke, magische, allesverzengende, helende natuurverschijnsel. De kans dat we het nog eens meemaken is nihil dus het moest NU gebeuren.

Nou, ik zat er hoor. Aan het strand op een kleedje, inclusief picknickmand, eclipsbril en vrouw. Althans, zij op het kleedje, ik op de eclipsbril. Lastig momentje. Hoe dichter we bij de magische elf minuten over acht kwamen, hoe meer ik om me heen begon te zoeken naar de reïncarnatie van Ralph Inbar. Op een gegeven moment dacht ik: zo meteen loopt er iemand met een lange stok en een rond stuk karton voorbij en dan moeten we klappen. Mooie actie van de strandhoreca.

Maar we hebben hem gezien hoor, de eclips. Er zat een stukje zwart voor de zon. Niet helemaal de betoverende verduistering die ons was beloofd, maar oké. De zoen die wij elkaar tijdens de héle verduistering zouden geven werd dan ook een onhandige, missende luchtkus die eindigde in het zand maar het gaat om de intentie. Ik trap er elke keer weer in; verwachtingen. Terwijl de uitspraak is: “Lage verwachtingen zijn de kortste route naar geluk.” Wanneer onthoud ik het nou?

Zo was ik blij dat de WorldPride op tv werd uitgezonden, zagen we Rob Jetten ook nog eens. Nog niet zo lang geleden was ik nog trots om als boegbeeld van ons liberale land een jonge, moderne, krachtige, vrijdenkende man die toevallig op mannen valt naar voren te schuiven tussen de steeds conservatievere macho’s in de wereld. Maar waar is Rob? Heb ik te veel verwacht?

Oké, Rutte was overdreven. Van Mark wisten we precies wanneer hij een cameraploeg belde om langs te fietsen, een appel te eten, koffie to go te halen, piano te spelen, op zijn Nokia te typen of zijn oude Saab naar de garage te brengen. Als Rutte een mandarijn pelde, wist Nieuwsuur ’s avonds welke helft hij eerst had opgegeten. Van Rob weten we dat ie op een kwal heeft gestaan in Bonaire. Ook hij heeft last van een eclips. Alleen die van hem heet Lidewij.

Moeten we het nog over Xavi hebben? Ik heb niks tegen de beste man, maar ben ik heel ouderwets als ik het leuk vind als het Nederlandse voetbalteam uit Nederlanders bestaat? Of zullen we meteen het hele Spaanse elftal een oranje shirt aandoen en een inburgeringscursus geven? Misschien mogen ze dat in het Brabantse Engelen doen. Leren ze meteen wat ‘kankerhoer’ op je huis geklad betekent: hier woont iemand die niet per se tegen het opvangen van minderjarige vluchtelingen is. Leuk ook om uit te leggen aan de op handen gedragen Yamal, wiens familie een migratieachtergrond heeft.

Of verwacht ik zelfs te veel als ik hoop dat we normaal doen tegen iemand met een andere mening? Het is maar door welke bril je kijkt. Gek eigenlijk, we kopen en masse een eclipsbril tegen de zon maar raken verblind door ons eigen gelijk.

Richard Kemper

Instagram @richardkemper