PRATEN MAAKT MEER KAPOT... ****

14 mei 2009, door Jacques J. d'Ancona

Vier albums, twee dvd's, een 'songbook' en de vijfde theatervoorstelling. Ziedaar het artistieke cv van een duo dat sinds 1999 bivakkeert binnen de vage marges van cabaret en muzikaal theater. Toen ze Hitsig speelden in 2004 noemden Veldhuis en Kemper het een 'cabaretconcert'. Enfin, die vondst kon je terugvoeren naar hun afrekening met het vooroordeel dat die 'snelle boys uit de reclamewereld' het cabaret er wel even bij deden.

Met We moeten praten maken ze nu een show die prima en exact past op wat ze zijn en wat ze willen. Op maat gemaakt voor hun publiek, dat graag mee mijmert, zich laat wegdrijven op hun overgave aan bandeloos sentiment en zich vol overgave laaft aan de conferences en de geraffineerde, soms hilarische dialogen. Daar is helemaal niks mis mee, tenzij je oog hebt voor de omstandigheid dat ze een mate van breedvoerigheid meezeulen, al vind je godlof niets terug van de tekstuele wazigheid die Tijd heelt alle zonden (2007) kenmerkte. Bovendien leveren ze opnieuw het bewijs af van een kundig en doordacht fabricageproces in het ijzeren samenspel van hun tweeën. Een en ander in combinatie met de functioneel opererende muzikanten en een fraai licht- en geluidsdecor. 

Remco Veldhuis en Richard Kemper - Co en Rich op de momenten dat ze zichzelf avondvullend spelen - zijn romantici. Op en top in de liedjes, perfecte tweestemmige harmonieen, maar ook in de opzet en uitwerking van een afgerond verhaal. Je kon er vergif op innemen: in de finale is er een milde, optimistische draai waarmee mannen en vrouwen vooruit kunnen. En dat terwijl We moeten praten hard en illustratief het fenomeen 'man' affikt als de halfzachte prooi en tegenpool van de zelfbewuste carrièrevrouw die het roer heeft overgenomen als winnares van de emancipatiegolf.

Ze rammelen stevig aan de ketens van de rolpatronen en typeren het kostelijke doodzwijgen waarop vrouwen blijkbaar patent hebben als je het hebt over onuitgesproken verwijten in de schakel van vernedering en verwijdering. Goed gemaakt en goed gedaan. Trouwens de karikaturen van Veldhuis als overspannen trucker, Surinamer, punker of controlefreak wil je niet missen, net zo min als Kemper aan zijn vleugel of toetsenbordje. Dat je het even weet: praten maakt meer kapot dan je lief is.