- ALGEMEEN DAGBLAD: **** "Heerlijke rake zelfspot bij Veldhuis & Kemper... Een voorstelling die zonder twijfel tot de beste uit hun oevre behoort... De vijfde van Veldhuis & Kemper is een verrukkelijke avond" TELEGRAAF: **** "Sterk programma over slappe mannen... De dialogen zijn snel, grappig en uit het leven gegrepen... Zeer geslaagde voorstelling van een cabaretduo dat na vijf programma's frisser oogt dan ooit". GPD: "kolderieke dialogen en voortreffelijke liedjes... enorme lachsalvo's... Door hun vakmanschap verwerven Veldhuis & Kemper zich met 'We moeten praten' definitief een plek in het vaderlandse cabaret." VOLKSKRANT: **** "Het gaat nu verder en harder"..."Ze zoeken met scherpe grappen steeds meer de grens op en weten de huilerigheid die bij dit onderwerp op de loer ligt behendig te omzeilen door zichzelf stevig door de mangel te halen". NRC HANDELSBLAD: **** "Trendy getob en slimme dialogen" HP DE TIJD: "...een bitterzoete muzikale komedie van het allerhoogste niveau." FRITS SPITS in 'KrantMetEenMening': "Het is sinds Sonneveld en Halsema het beste muzikale cabaret dat ik heb gezien."..."Gaat dat zien!"
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
recensies We moeten praten
| HP De Tijd | |
**** 6 maart 2009, door Ruud Meijer Remco Veldhuis en Richard Kemper zijn ook in hun vijfde show We moeten praten weer onweerstaanbaar leuk. In die constatering schuilt zowel lof als kritiek. De kwalificatie onweerstaanbaar impliceert dat het duo in eerste instantie wel gevoelens van weerstand oproept - en dat was ook deze keer weer zo. Ten eerste zit niet iedereen te wachten op een stuk of tien liedjes die steevast klinken als die van de vorige show, die op hun beurt weer een pastiche waren van het debuutalbum 'Half zo echt'. Ook de thematiek - de pijntjes, ongemakken en verdrietjes van de welgestelde metroman - is al tot het bot toe afgekloven, niet in de laatste plaats door het duo zelf. Maar net als in de vorige vier voorstellingen walst het duo al deze stekelige kritieken binnen tien minuten weer helemaal plat. De liedjes, muzikale reflecties van de handeling op het toneel, vallen op hun plaats en geven de toeschouwer een paar minuutjes om te recupereren. Want het tempo en de grapdichtheid van de show zijn onvoorstelbaar hoog. En dat maakt 'We moeten praten' tot een bitterzoete muzikale komedie van het allerhoogste niveau. |
|
|
|
|
|
|
|
|