|
Grofweg kun je Nederlandse cabaretiers indelen in twee categorieën. Zij die goed kunnen zingen en zij die daar minder goed in zijn. Wim Sonneveld en Frans Halsema zijn natuurlijk klassieke voorbeelden van de eerste soort, Wim Kan, Seth Gaaikema, Freek de Jonge en Youp van 't Hek van de tweede.
Niet dat het heel erg is als er minder goed gezongen wordt, bij kleinkunst gaat het toch vooral om de tekst, maar het is meegenomen als het wel gebeurt. Het theaterduo Veldhuis & Kemper kan geweldig goed zingen. Het is sinds Sonneveld en Halsema het beste muzikale cabaret dat ik heb gezien.
Richard Kemper (38) en Remco Veldhuis (35) komen uit de reclame. Een paar jaar geleden maakte ik voor het eerste kennis met hen. Dankzij de hit Ik Wou Dat Ik Jou Was.En in dat lied komen al alle kwaliteiten samen die het duo kenmerken. Dat opvallend goede zingen dus. Dat in de eerste plaats.
En in de tweede plaats het sensitief kluchtige van hun teksten. Laat ik met dat zingen beginnen. De stem van pianist/toetsenist Richard Kemper heeft een mooi laag en die van Remco Veldhuis kan wat hoger. Die is ook leniger. De twee stemmen zorgen voor een welluidend geheel en wat misschien nog wel belangrijker is: ze staan garant voor verstaanbaarheid.
GRAPJES
En de teksten? Die staan vol met kleine grapjes, geestige woordspelingen, verrassende omdraaiingen en ze betekenen ook wat. De teksten van Veldhuis en Kemper verraden een groot taal- en levensgevoel.
Toen ik het nieuwe en vierde album van Veldhuis & Kemper, We Moeten Praten, hoorde, maakte me dat zo enthousiast dat ik naar hun theaterprogramma wilde.
Inmiddels heb ik dat gezien en de kracht van hun album is er alleen maar door versterkt. De liedjes zijn ingepast in een eigentijds en geestig verhaal over twee mannen die stuk lopen op de veranderde rolverdeling tussen mannen en vrouwen. Zij willen eigenlijk weer gewoon mannen zijn die bier drinken en geen zoete witte wijn . Mannen die niet hoeven te koken of met kinderen moeten wachten omdat de vrouw eerst carrière willen maken.
DROOMMUZIEK
Maar de mannen hebben het niet meer voor het zeggen, stellen ze vast. Hilarisch is de scène die zich afspeelt in een of ander Duits vakantiepark in een ver land. De man heeft geen idee waar hij is en heeft zich, slaaf als hij is geworden, laten meetronen door zijn vrouw. Vanaf dag één worden hem zijn kinderen afgenomen door het animatieteam. Hij heeft er een hekel aan dat hij zo geleefd wordt. Met andere vakantiegangers probeert hij uit dit kindvriendelijke concentratiekamp ontsnappen. Dat lukt niet. Aan de bar komt hij een doorgedraaide vrachtwagenchauffeur tegen.
Remco Veldhuis speelt hem op onnavolgbare wijze. Hij is stukgelopen, vertelt ie, op de kroppen sla die hij moest vervoeren. Die begonnen te praten. Op den duur kon hij daar niet meer tegen. Het werd zelfs zo erg dat hij de laaddeuren open deed en de groente toeschreeuwde:kroppen dicht. En dat is nog niet eens de allerbeste grap in het programma. Maar het zijn niet de grappen, hoe leuk ook, het is juist het tijdsbeeld, de schrijnende frictie tussen mannen en vrouwen , die dit programma zo sterk maken.
Bovendien valt op dat zowel Richard Kemper als Remco Veldhuis buitengewoon goed kunnen acteren. Er komen heel wat typetjes voorbij die onmiddellijk geloofwaardig worden.
Terug naar de liedjes. Richard Kemper en Remco Veldhuis schrijven de melodieën samen en zij hebben gevoel voor wat goed in het gehoor ligt .Zij houden door hun muzikale kracht zelfs een mindere tekst overeind. En die zijn er ook wel bij op het nieuwe album.
VOLKOMEN KUT
Zo vind ik Volkomen Kut, inmiddels ook op single uitgebracht, over de top en het is net alsof je merkt dat ze het zelf ook een beetje te grof vinden. Dat grof is het ergste niet, maar de bedoeling van de tekst blijft een beetje in het luchtledige hangen. Dat het leven soms volkomen kut is betekent natuurlijk niet zoveel. Dat is ook niets nieuws.
Het lied doet het in de zaal dan wel weer erg goed. De melodie is zeer aanstekelijk en nodigt uit tot meezingen en het is natuurlijk wel heel leuk als een beschaafd theaterpubliek heel hard de woorden volkomen kutmeebrult.
Maar de grote kracht van Veldhuis en Kemper ligt toch hem toch vooral in het kleine. In de subtiliteit. Het aanraken van de liefde, het aanraken van de problemen, het wegmasseren van de grote gevoelens. Die zijn er wel, maar in deze tijd toon je die natuurlijk niet.
Heel mooi is De Liefde waarin de man alle nukken van zijn vrouw op de koop toe neemt. Hij moet wel. Hij houdt van haar:
Al moet ik mee met je vriendinnen
Naar de Toppers in Concert
Al draag je sloffen bij ons binnen
Één van Ernie en één van Bert (……..)
De liefde
De liefde
Mij krijgen ze niet klein
En in Zij aan Zij zingen ze:
Zij aan zij
Zij aan zij
Zij Ziet het beste
En het slechtste deel van mij
En ze neemt ze allebei
Veldhuis & Kemper maken mooie liedjes die op een bijzondere wijze veel zeggen over de tijd waarin we nu leven. Een tijd waarin mannen en vrouwen op een andere manier met elkaar omgaan dan vroeger en nauwelijks meer in staat zijn hun ware gevoelens te tonen. Daar hebben ze of de tijd niet voor of ze schamen zich er voor.
Veldhuis & Kemper brengen de spanning die bestaat tussen gedrag en gevoel op de muzikaalst denkbare manier in kaart. Gaat dat zien!
FRITS SPITS |
