HEERLIJKE RAKE ZELFSPOT BIJ VELDHUIS & KEMPER ****

Cabaret, 16 februari 2009, door Arno Gelder

Echte mannen, het is een schaars goed geworden in Nederland anno nu. De masculiene macho die ooit de maatschappij dicteerde, heeft nu zijn vaste 'papadag' en is vernederd tot overblijfvader en luizenmoeder tegelijk, met het zittend plassen als onthutsend dieptepunt. In We moeten praten, het nieuwe programma van (Remco) Veldhuis & (Richard) Kemper, werkt het duo dit dankbare thema uit tot een voorstelling die zonder twijfel tot de beste uit hun oevre behoort. Veldhuis & Kemper kiezen daarbij voor een mooie, dramatische vertelling van twee mannen wier huwelijken lijken gestrand, alle concessies om hun carrièrevrouwen te behagen (eitje bakken, 'Is er wat schatje...' geschoren erogene zone, 'goed gesprek' op zijn tijd) ten spijt. Hun hunkering naar het herstel leidt tot een hilarische inventarisatie van hun 'verwijfde' bestaan en vervolgens heerlijk haantjesgedrag en borstgetrommel om hun mannelijke dominantie kracht bij te zetten. Daartussendoor krijgen we nog in een uiterst geestig inkijkje in het voorbije leven van de twee, met een gründlich en pünktlich geleid Duits vakantiekamp als hoogtepunt.

De zelfspot die Veldhuis & Kemper etaleren, is telkens raak - de deken van doffe berusting en diepe treurigheid die voelbaar over de show hangt, is een prachtige bonus. Mede dankzij hun liedjes -tweestemming met het timbre van prettige pathos en de transparante mzikale begeleiding van een geheel vrouwelijke ritmesectie - is de vijfde van Veldhuis & Kemper een verrukkelijke avond.

En een met een boodschap bovendien. Want hoe vet en karikaturaal de cabaretiers hun personages ook aanzetten, de hedendaagse crèmesmerende man met bijgepunte balzak is inderdaad een mietje. In die zin is de spiegel die Veldhuis & Kemper ons voorhouden zó van de kaptafel geplukt.