RECTIFICATIE: In alle nederigheid bied ik, Richard Kemper hierbij mij excuses aan aan de lezers van Vrij en vooral Remco Veldhuis voor de inhoud van de column van vorige week waarin ik volkomen onterecht mijn aller- allerbeste vriend betichtte van het ‘vergeten’ van het schrijven van een column. In werkelijkheid was ik, waarschijnlijk door overmatig alcoholgebruik in de Mei-vakantie, zelf vergeten dat ik had afgesproken 2 x een column te schrijven. Ik ben “een beetje dom” geweest, neem mijn woordenbrij terug en mag hopen dat ik ooit het schijftalent van Remco Veldhuis  ontwikkel. Is getekend, Richard Kemper.

Het is je vergeven Richard. Zeker omdat ik zelf je rectificatie mocht schijven! Vanaf Curaçao zeg ik; een dikke laag parelwit zand erover! Bovendien, ergens heb je nog wel een punt ook. Ik laat op Curaçao de dingen makkelijk los. Dat begint al in het vliegtuig. Ik geniet bijvoorbeeld van de warme maaltijd aan boord, nou dan weet je het wel. Krijsende baby’s van andere mensen om me heen? Ik loop met liefde een stukje met ze op de arm. De winden van m’n voorbuurman, ik ruik ze na 4 uur niet eens meer. Ellenlange rijen omdat de Antilliaanse douanier echt alle stempeltjes die ie heeft gekregen ook allemaal wil gebruiken? Mij maak je niet gek. Ik wind me nergens over op. Ja, over belangrijke zaken als waarom er geen pitloze watermeloenen te krijgen zijn. Over hoe ik duizenden klontjes babypoep uit het zwembad krijg. Over dat ik me de hele dag loopt in te smeren. Eerst zonnebrand, dan aftersun, dan muggenspul, dan afterbite. Maar verder… Ik lijkt wel immuun voor negativiteit. Ook al is die met een moord twee standen verderop best dichtbij. Maar ook die van ver weg raakt me nauwelijks. De miljoenenfraude dankzij weekdier Weekers, de miljarden kostende maar nog even niks oplossende 2e Coentunnel, de toename van het aantal Katholieken, het doet me allemaal niks. Zelfs de luchtigere onzin waar ik me normaal gesproken lekker druk om maak raakt me niet. De borsten van Jolie, het (weer) niet winnen van de Jackpot, de ontboezemingen van GWGESFML Patricia Paay (= Grandmother Who Gives Everybody She Fucks Memory Loss), de little drummerboy van stoute Heleen, ik wil er niet eens een grap over maken… Dit eiland is genoemd naar het Portugese woord voor hart en daar is het in mijn geval dan ook heel goed voor. Al hou ik het ondanks mijn immuniteit toch ook dagelijks even vast. Voor Ruben en Julian.

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Oké, ik heb geen tijd voor smoesjes dus ik ga het gewoon zeggen zoals het is. Remco Veldhuis is even vertrokken naar een zonovergoten eiland om alle irritaties tussen ons van afgelopen seizoen te verwerken en een buffertje tolerantie voor komend seizoen op te bouwen. Groot gelijk en omdat hij gaat, kan ik lekker hier blijven. Prima! We zijn gek op elkaar hoor en hadden dit gekke vak met niemand anders willen delen, maar soms is het net een huwelijk en moet je éven los. Met alle middelen van tegenwoordig is ‘weg’ overigens een rekbaar begrip want het werk kan gewoon doorgaan via mail, app, Skype, Facetime enzovoort. Zou je denken!?!?! Tot ik krap 14 minuten geleden, toen ik nét in een warm bad stapte werd gebeld door een mevrouw van deze krant die de paniek in haar stem probeerde te verbergen door heel rustig en laag te praten waardoor ze klonk als een dronken truckchauffeur die net 2 buisjes Valium had weggespoeld met whisky van de Lidl. “Ehhh, Remco is deze week aan de beurt voor de column en we hebben nog niks en hij is niet te bereiken. Je hebt nog 20 minuten...” Inmiddels nog 6 minuten dus. Remco, Remco, Remco…. Je kan alles van hem zeggen, maar loslaten dat kan ie. Nou ja, ik snap het ook wel. Hij zit op Curaçao en aangezien hij nogal graag ongevraagde adviezen geeft en gek is op alles wat naar Colombo en CSI ruikt loopt ie waarschijnlijk nu in een smoezelige regenjas in de snikhete zon met een notitieblok in z’n hand in z’n eentje de moord op Helmin Wiels op te lossen. Die Remco, altijd bezig met het belang van de ander. Ik hoor u denken: is dit nou niet een beetje vals? Klopt! Maar zo gaat dat bij ons al 13 jaar en al 13 jaar prima! U moest eens weten hoe lang ik ben ingepeperd met de dingen die ik afgelopen jaren ben vergeten en Veldhuis op moest lossen. De einde seizoen-cadeautjes voor onze crew die ik zou regelen, die ene technicus die we sámen zouden ontslaan en ik een uur te laat kwam zodat Veldhuis al 50 minuten met een huilende man zat en dat ene benefiet-optreden voor dementerende bejaarden dat ik ‘even kwijt was’ en Remco uiteindelijk in z’n eentje 17 keer achter elkaar in wisselende vrijwilligersbezetting ‘Ik wou dat ik jou was’ stond te zingen. Als ik het zo achter elkaar zet best veel eigenlijk. Hé er komt een facebook bericht en foto van Veldhuis binnen: “Heerlijk even niksen met m’n dochters in het zand”. Geniet ervan jongen, je hebt het verdiend. Nog 7 seconden… send!

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Zo waarlijk…

Het is een ziekelijke afwijking waar ik niet trots op ben. Er zijn zelfs mensen in mijn omgeving die het een vorm van narcisme noemen waarnaar ik nodig eens moet laten kijken. Ik noem het zelf liever ‘inlevingsvermogen’. Bij alles wat ik zie, lees of hoor verplaats ik mezelf in de positie van de hoofdpersoon en bedenk hoe ik het in zijn of haar geval gedaan zou hebben. Ik leef helemaal mee en zit midden in het verhaal. Ik kon als kind geen Pipi Langkous zien zonder me dat ik me op dat gestippelde paard zag weggaloperen. Ik kon me als puber helemaal voorstellen hoe het voelde om George Michael te zijn en miljoenen meisjesharten sneller te laten kloppen. Sterker nog, als ik door mijn middelbare school liep, wàs ik gewoon George. Alleen de rest van de school wist het niet. In mijn hoofd was ik Gullit in ’88, Michael Jackson vlak voor z’n dood en de jongen die op de man met een bom in zijn onderbroek dook in het vliegtuig. Ik was André Kuipers en vroeg me af wat ik na mijn landing als eerste had gezegd tussen het kotsen door en ja, ik was zelfs Salinero na het halen van de zoveelste gouden plak. Ziekelijk? Inlevingsvermogen! En ik ben niet de enige: Veldhuis heeft het ook. Lekker setje zo. Afgelopen dinsdag bij de inhuldiging stak deze afwijking weer eens de kop op. Ik wàs Willem. Voelde prima! Hermenlijnen mantel zat als gegoten en op de plek van Amalia zag ik mijn zoontje zitten. Besefte wel dat daar nog wat “niet in je neus of aan je piemel zitten”-trainingsuurtjes in hadden gemoeten. En ik zag mezelf versprekingen maken. Ik had het over “alle Nederlandse ingeschetenen”, “Ik wil uw borst zijn” en ik had trouw beloofd aan “alle hamburgers van ons kontgebied”. Mijn gulp stond open, ik had wat haartjes gemist bij het scheren en poep onder mijn schoenen. Ben ik goed weggekomen. Maar ik was ook Daphne Deckers en had opgelucht adem gehaald dat alle commotie rondom het Koningslied zich op John Ewbank had gericht terwijl ik toch verantwoordelijk was voor de tekst. En ik was alle parlementsleden en voor het oog van miljoenen kijkers per ongeluk de verkeerde vinger opgestoken onder het uitbrengen van “Dat gedoog ik!”. Maar vooral was ik natuurlijk Willem. Goed te weten wat u allemaal bespaard is gebleven. Eén ding had ik overigens precies hetzelfde gedaan: Maximà. Leve de Koningin!

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

…voor Koning WA de 1^e. Net als vorige week, gelieve de stem van Beatrix er bij te denken! Daar gaan we! “Waar waren we. O ja, tip 5: koop geen huizen waar de schijn van onderdrukking van afdruipt. Nederlandse journalisten zijn wat dat betreft net schaamluis. Je kan er nog zo op controleren, maar er zit er altijd wel eentje te wroeten. In die zin is Griekenland een meesterlijke zet. Dat had iets weg van euro-steun! Credo voor nu dus even: doe het op z’n Grieks, dan heb je de minste kans dat je in de shit komt. Klinkt tegenstrijdig, maar je snapt wat we bedoelen! Tip 6: zorg dat je kinderen of kleinkinderen vriendjes en vriendinnetje mee naar huis nemen van onbesproken gedrag. Vergeet de liefde, denk aan de famieje… Ik zeg een ding: Edwin de Roy van Zuydewijn. Ik vervloek de dag dat dit, in een dubbele achternaam gewikkelde stuk verdriet, de drempel over kwam. Hoe had ik ooit kunnen weten dat die fluim zo uit de school zou klappen. Gelukkig lijkt de man net voldoende op iemand met een chromosoomafwijking zodat ie niet geloofd wordt, maar wat scheelde het. We zijn daar goed weggekomen. Mijn hondenhart breekt als ik me realiseer dat we Paco hebben moeten offeren om die plofkip met z’n playmobielkapsel de mond te snoeren… Tip 7: blijf weg van een Lockheed affaire. Goed, het was weliswaar 1 van de weinige affaires van je opa die niet tot een buitenechtelijk kind leidde, maar dat terzijde. Tip 8: mocht je besluiten dat je naast Maxima behoefte krijgt aan een maîtresse of twee, laat je eerst steriliseren. Denk aan opa, alles had voorkomen kunnen worden met een sneetje, een knip, een knoopje en 2 hechtinkjes. Nu hebben we onze erfenis moeten delen met 6 halfzussen.  Ja, 6 ja, dat vertellen we je nog wel een keer. Tip 9: stuur geen brieven naar kranten om de andere kant van een fout verhaal te belichten. Meesterlijke opgelost door je vrouw, maar ‘een beetje dom’ was echt de understatement van de eeuw. Tip 10: probeer geen grapjes te maken in een taal die je niet beheerst… Niet alleen die Mexicaanse garnaal, maar ook je zorgvuldig bewaakte imago was voor een tijd weer “naar de klote”. En tenslotte Alex, drink niet teveel in het openbaar: Prins Pils is geen geschikte bijnaam voor een Koning”.

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

…voor Koning WA de 1^e. Gelieve in uw hoofd de stem van Beatrix er bij te denken. Daar gaan we! “Tip 1: mocht het ooit stuklopen tussen jou en Maxima, trouw dan nooit met een Duitse. Tot en met pak een beet 2040 a 2045 blijft dat gelazer geven. Blijf sowieso maar uit de buurt van kinderen van, of zelfs maar kleinkinderen van mensen die betrokken waren bij discutabele regimes. Tikkie laat, we weten het, maar toch. Tuurlijk heb je gelijk als je zegt dat we zelf met de VOC, de slavenhandel en de politionele acties ook een behoorlijk besmet verleden hebben maar daar hebben onze onderdanen aanzienlijk minder moeite mee. Geloof ons,  als we een dictatuur waren hadden we iedereen die ons dwarszat allang in het beton gegoten… maar helaas. Ce’st le beton qui fait la musique en hou je in. Hebben wij ook 33 jaar gedaan. Tip 2: draag niet te lang en te vaak hetzelfde kapsel. De onderdanen gaan er zo aan wennen dat je op een punt komt dat je niet meer terug kan. Een pijnlijke vergissing mijnerzijds. We gebruiken momenteel per week de hoeveelheid haarlak waar een gemiddelde kapsalon in de jaren ‘50 genoeg aan zou hebben voor een maand. Een dure hobby… zeker nu we die bussen niet meer kunnen declareren bij het ministerie van Volksgezondheid en milieu. Tip 3: laat je zeiljacht niet onderhouden door defensie. Een inschattingsfoutje van een paar ton dat ons bijna de troon kostte. Wat je noemt pennywise en pound foulish… Als je een beetje kan rekenen is het onderhoud van een boot nooit het verliezen van je jaartoelage waard! Wil je weten wat dat soort dealtjes voor een gevolgen kunnen hebben? Gewoon maar even naar het Belgische koningshuis…. Hahaha, maak daar maar Koningsruïne van. Een puinbende. We vrezen overigens met grote vrezen dat ooit bekend gaat worden dat Laurent je bastaardneef is uit een korte affaire van papa met Fabiola, maar zolang dat nog niet bewezen is, ontken alles! Kom ik gelijk op tip 4: dat geldt ook voor als iemand beweert dat je privéreizen met het regeringstoestel maakt…. Stom natuurlijk, we hadden  dat ding natuurlijk nooit ‘regeringstoestel’ moeten noemen, maar dat is een vliegtuig in z’n staartmotor kijken. Bottom line is: probeer een hobby te vinden die zich makkelijk laat aanzien als staatszaken. Neem onze reishobby. Haha, je weet wel, het Staatsbezoek! Beste cover-up even. Doe er je voordeel mee…”  Volgende week meer Bea-tricks & tips!

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Met de klanken van Carré nog in ons hoofd zijn we ons aan het voorbereiden voor een nieuw project voor het najaar: een liedjesprogramma. Het was een tip van ene Brigitte K. Ze zei, gun jezelf een uitstapje. Laat eens lekker jullie liedjes uit. En vertel er wat over. Valt er ook nog wat te lachen. En als B. het zegt, dan is het zo en dus nu staat er een tour en het enige wat we nu hebben zijn de liedjes. En de titel: “Onder De Douche”. Je staat jezelf eens schoon te spoelen en voilá, zo moeilijk is het allemaal niet. Wat we precies gaan doen, geen idee maar een ding is zeker, we hebben muzikanten nodig. De basis was snel rond; piano, drums, bas en gitaar. Maar nu wilden we nog wat bijzonders. De jus, de kers op de taart. We werden getipt dat ene Hubert alles kon. Saxofoon, viool, noem maar op. We hoorden dingen waar we kippevel van kregen. Gevoelig, fijnbesnaard, recht je ziel in. We kenden hem niet dus spraken af. Ergens in Overveen zat ik in afwachting welk muzikaal wonder zo het terras op zou lopen. Ondertussen vermaakte ik me. Spijbelende pubers en vet opgemaakte vrouwen aan de witte wijn. Verderop zat een stel waarvan de man het gesprek over de hoogte van de alimentatie probeerde te laten gaan terwijl zijn betraande ex(?) vrouw vooral geïnteresseerd was in zijn nieuwe vriendin. Zomaar een doordeweekse middag in Overveen. Door het knallende geluid van een motor die vlak voor het terras parkeerde verstomde alle gesprekken. En door de man die erop zat. 2 meter lang, breed, bomberjack, zonnebril, gouden oorbellen, armbanden, legerkistjes en een nek als een stier. Hij liep vastberaden het terras op. “Iemand heeft hier een probleem” riep iemand. Huh? Hij loopt naar mij? Snel ging ik na wie er een sloper op me afgestuurd kon hebben. Ik kon nog wat bedenken ook… “Ben jij Richard Kemper?” dreunde z’n bariton over het terras. “Dat hangt ervan af” stamelde ik. “Hallo, Ik ben Hubert”. Hé?! Is dit de fijnbesnaarde multi-intrumentalist, waarvan we zulke mooie dingen hadden gehoord? Hij was het. De ‘kers op de taart’ mét tattoos. Hij had alles wat je niet verwacht bij zo’n beul: smetvrees, angst voor konijnen en een passie voor wijn. Zo zie je maar. Het leven is niet wat je ziet. Ik kan niet wachten tot ik met hem het podium op mag en hij zijn vioolkist open maakt. Nu maar hopen dat er geen geweer inzit. Tot onder de douche!

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Ik kijk er enorm naar uit en m’n oren kunnen niet wachten: een lied geschreven door het volk. Dat wordt natuurlijk schit-ter-rend! Heeft u al wat gehoord van de suggesties die tot dusver uit het land kwamen? Ik wil natuurlijk geen voorschotje nemen op de inhoud maar ik ga het toch even doen. De eerste oogst is namelijk veelbelovend: “Als Willem is gekroond, wordt alleen wie werkt nog maar beloond!”. Pure muzikale emotie in wording natuurlijk… Of deze: “Stop de immigratie, het is te vol in deze natie.”. Je kan er niet om heen dat als je mensen vraagt om hun dromen voor ons land te verwoorden, dat ze dat dan vanuit hun eigen optiek doen. “Als Willem z’n kroon opzet, komt er meer persoon gebonden budget.”. Ik vind het een hele legitieme droom. Maar het kan ook minder schrijnend: “Koning schenk ons toch als dank, nooit meer Emile of Patty van een plank”. Of genuanceerder: “Verbiedt dan op z’n minst voor nu en later, het gebruik van het zo door U geliefde water!”. Ook een legitieme droom vind ik. Oh, ik kan niet stoppen. “De overheid matst PSV met tig miljoen, maar KIKA-steentjes kopen moet de burger dan maar doen!”. Dat omdraaien, da’s pas een droom! Komt er natuurlijk nooit in. Nog een: “Het volk heeft heus wel een besef, wat je voor de pensioenen kan doen met één JSF”.  Kansloos, maar wel een droom! Ik begin snap volledig waarom ze deze cabaretiers niet hebben gevraagd hoor. Onder onze leiding zou het ontsporen. Oh, over ontsporen gesproken, nog zo’n droom: “K wil geen vertraging van de eeuw, door herfstblad of een vlokje sneeuw”. Gaat het ook niet halen vrees ik. Gelukkig is eindredactie wel in goeie handen. Niemand minder dan de vrouw van de voorzitter van het inhuldigingscomité, Daphne Deckers. Een schat aan ervaring als het gaat om het schrijven van liedjes natuurlijk dus dat komt helemaal goed. Ik ga daarom deze droom namens mezelf insturen. Grote kans dat die het haalt gok ik zo:  “K droom van wangen zonder plooi, een hek met schrikdraad om ‘t Gooi. Van meer modellen op TV, en gratis plek in de PC. Van het bijzonder blijven vinden om gewoon te kunnen blijven, en daar boekenkasten vol met kleine boekjes over schrijven. En van al dat nare droom ik liever niet, het is geen Konigsleed… maar Konigslied.”. Vindt u het wat? Nou ja, mocht u een beter idee hebben: www.hetofficielekoningslied.nl

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

 Toen wij in 2003 een hit scoorden met het liedje ‘Ik wou dat ik jou was’ was dat volgens ons onze beste grap tot dan toe. We waren cabaretiers! Maar de impact was enorm. Opeens waren we bekend en of we nou in de supermarkt, de Kwikfit of de Gamma liepen, overal hoorden we onszelf. En zagen mensen ons. Veldhuis vluchtte naar Cuba. En elke week als ik hem sms-te dat we nog hoog in de charts stonden, verlengde hij zijn verblijf. Ik genoot er nogal van. Maar ik was ook verbaasd toen ik begreep dat het liedje ook in België opeens een kneiter van een hit bleek. Onder lichte dwang en euforie van de platenmaatschappij deden we Vlaanderen in volle glorie aan. Want Nederlanders die ze in Vlaanderen accepteren, dat was iets bijzonders begrepen we. Ach… Vlaanderen. Kijken ze in Nederland toch altijd een beetje naar je met een glimlach alsof ze willen zeggen, “Zal mij benieuwen hoe lang je het volhoudt in dat zigeunervak”, in Vlaanderen dragen ze artiesten op handen. En we hebben België dan ook voluit meegemaakt. Marktpleinen, TV-shows, radio-interviews, theaters; alles erop en eraan. Hoe dichtbij gelegen ook, de Vlamingen zijn echt anders. Ze zijn rustig, beleefd, zachtzinnig, vriendelijk, bijna bedeesd. Dat bedoel ik, écht anders dan wij ‘diknekken’. Stuk voor stuk jaloersmakende eigenschappen, maar bij publiek voor een cabaretvoorstelling op z’n minst even omschakelen. Om het zacht te zeggen, ze glimlachen zich kapot! De eerste keer dat wij een tour in Vlaanderen deden schrokken we ons wezenloos. Er kwam nauwelijks geluid uit de zaal. Behalve bij de liedjes. Want waar er in Nederland een kort en krachtig applaus klinkt, duurt zo’n applaus in Vlaanderen minimaal 4 keer zo lang. Ik heb dan al 4 keer adem gehaald om weer verder te gaan, maar daar trekken de Vlamingen zich niks van aan. “Aléé, Meneer de Artiest, wij zitten hier nog te applaudisseren hé!” Als je eenmaal door de eerste gewenning heen bent is Vlaanderen fantastisch. In elk theater maken ze met liefde een pasteitje en fritekes voor je, er zijn oneindige hoeveelheden bonbons en Vlaamse biertjes na afloop. En het belangrijkste van allemaal zong het Goede doel al: dat taaltje… ach dat taaltje is zo zacht. Alleen toen we het woord ‘neuken’ vertaalde als ‘poepen’ keken ze nogal raar. Alsof ze zeggen wilden: “Laat dat nou maar aan ons over”. Gelijk hebben ze. Nog 2 in Carré dit weekend en dan nemen we afscheid van een prachtige tour, inclusief Vlaanderen!

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Ik hoor u denken “Cyprus… gaat ie ’t hier werkelijk over die spaargeld-euro-goocheltruc hebben. Nee hoor. Ik heb het over een hele andere 10%. Of  ik met Kemper nou een show 250 keer speel (zoals onze laatste 2 cabaretprogramma’s) of ‘maar’ 80 (zoals ons cabaretconcert Hitsig!), ik ben er om een of andere reden circa 10% voor het einde een beetje op uit gekeken. Gek hè!? Ik ben dat gegeven eens wat nader gaan onderzoeken en wat blijkt? Ik heb het vaker gehad met ‘dingen in het leven’ op zo’n 10% voor het eind! Neem nou deze winter. De lente is dan eindelijk begonnen, maar ik was er oprecht allang klaar mee. Iemand The Hobbit gezien? Ik ben op 20 minuten voor het eind in slaap gevallen! Drie weken vakantie in Griekenland? De laatste drie dagen kan ik geen Sirtaki meer eten, en geen Gyros meer dansen! Ik heb geen boek ooit helemaal uitgelezen. Zomergasten uitkijken? Nog nooit gelukt. En zo kan ik nog uren doorgaan. Maar dat doe ik niet want ik ben er al weer een beetje klaar mee. Nu ik er over na denk, hebben ‘de dingen in het leven’ het eigenlijk ook best vaak met mij op 10% voor het eind gehad. Aan alle auto’s die ik heb gehad ging altijd iets duurs stuk vlak voordat ik ‘m wilde verkopen! M’n ex-vriendinnnen? Die maakten het zonder uitzondering allemaal op 90% van de relatie uit... Dit is een gokje natuurlijk, want ik heb geen idee hoe lag het anders nog geduurd had. Maar hoe vaak er niet iemand tegen me zei: “meneer, hier heeft u minimaal een jaar plezier van!” en dat ik dan na 11 maanden een nieuwe moest kopen. Niet te tellen! Sex? De vrouwen die ik de laatste 6 minuten niet in slaap heb weten te vrijen zijn op één hand te tellen. En ik ben heel wat kroegen vlak vóór sluitingstijd uitgezet! Bizar. Ik hoop maar dat ik m’n huwelijk een beetje buiten schot van deze ‘regel’ kan houden. Alhoewel, het scheelt uiteindelijk maar iets van 10%... Met onze voorstellingen hebben we er inmiddels wat op gevonden. We bewaren voor het eind gewoon een ‘toetje’. 2 dagen Carré in dit geval. Letterlijk en figuurlijk het einde! Zo houden we het voor iedereen leuk tot en met de laatste voorstelling. Maar één klein advies, kom na afloop maar even niet in de kleedkamer. Grote kans dat ik het dan wel even helemaal gehad heb…

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

In 1999 kropen Remco Veldhuis en ik voor het eerst samen het podium op. En hoewel het tot 2003 duurde voordat we ons ‘normale’ werk aan de wilgen hingen, zijn we dit jaar dus alweer 14 jaar met elkaar onderweg. Het komt neer op heel veel tijd samen doorbrengen, veel lachen, veel ruzie en geen seks; net een normale relatie dus. En net als bij u thuis is het in zo’n relatie best belangrijk dat je af en toe ook even iets zonder elkaar doet. Zie het als een weekje alleen op vakantie. Altijd gezond. Zo presenteert Remco elke zondagavond een radioprogramma op radio 2, schrijf ik columns voor Elegance en werk ik op dit moment mee aan een voorstelling die de HuisvrouwMonologen heet. Er zitten ook een paar liedjes in van mijn hand. Heel erg leuk om te doen en een bijzondere ervaring om muzikale hersenspinsels van jezelf te horen vertolken door in dit geval Noortje Herlaar (onder andere bekend van Mary Poppins). Maar die titel “Huisvrouwmonologen”; bagger! Het zijn bijvoorbeeld al geen monologen maar een stuk met 3 actrices. Toen we begonnen met schrijven kwamen alle huishoudclichés naar boven. De was, het raadsel van de verdwenen sokken, De Grote Schoonmaak, bedden verschonen, zegels, ramen lappen… noem maar op. Maar we kwamen er snel achter dat al deze onderwerpen in het dagelijks leven al niet inspirerend zijn maar voor het theater ronduit oersaai! Een avondje theater is bedoeld om te ontsnappen aan de dagelijkse realiteit. Maar je moet er toch niet aan denken dat je de hele dag was hebt staan vouwen en ’s avonds naar het theater gaat om daar vervolgens anderhalf uur vermaakt te worden met… de was vouwen! Dat zou hetzelfde zijn als een gedetineerde die blij is dat ie overgeplaatst wordt naar een àndere gevangenis. En dus zijn we gewoon maar over het leven gaan schrijven. Over al die dingen wat vrouwen (én mannen) doen tussen het bedden verschonen en de broodtrommeltjes maken door. En zo is het opeens een stuk over geldgebrek, vreemdgaan, smetvrees, alcohol, vriendschap en seks. Kijk dat schiet op. Over het huishouden gaat het al helemaal niet meer. Of toch? Want als er één overeenkomst is tussen het huishouden en het hele leven dan is het wel dat nét als je denkt dat je het aan de ene kant op orde hebt, het aan de andere kant een puinhoop is. Toch een goede titel dus.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Ik had me nog zo voorgenomen u niet lastig te vallen met mijn babyverhalen, en wat doe ik… Voor iedereen die niet zit te wachten op poepluiers en dergelijke, vrees niet, deze column gaat verder dan dat. Ik heb namelijk iets ontdekt. Als er zoiets is als ‘C’est le ton qui fait la musique’, wat zoveel betekent als ‘het is niet wat je zegt maar hoe je het zegt’ dan is er ook zoiets als ‘c'est l'oreille qui détermine ce qu'il entend’. Oftewel: het is het oor dat bepaalt wat ie hoort! Ik leg het uit. Ik zit dus tot m’n nek in de babyperikelen en lijkt bezit te hebben genomen van mijn oren. Ik kwam er achter toen ik een vriend aan de telefoon hoorde zeggen: “Ik ga hangen want ik moet kolven”. Pas een uur later drong tot me door dat een 59-jarige man bij nader inzien niet kolft (borstvoeding aftappen). Golfen zei ie natuurlijk. Het is slecht met je gesteld als je daar een uur over moet doen. En het geval staat bovendien niet op zich. M’n vrouw aan de lijn; of ik ‘vegetarische borsten’ mee wil nemen uit de supermarkt. Een gesprek met een vriendin die gaat scheiden; “…niet waar je op hoopt als je in je luier voor het altaar staat”. Die over hangjeugd mopperende oude man op straat: “je zou ze toch een pak billendoekjes moeten geven!”. Een onbekende vrouw die ik teleurstelde omdat ik met niet met Kemper kwam zingen op de crematie van haar lievelingstante ; “oh, da’s wel even een romper op de feestvreugde”. En die gefacelifte Gooise Gerda op televisie: “no speen, no gain”. Ik heb het allemaal voorbij horen komen… En toen ik in een gesprek een uiterste poging deed niet aan baby’s te denken en daardoor niet doorhad dat het er juist wél over ging werd het gênant. “Hoe vaak komt ze nog?” en “al hebben ze nog zo’n goede zuigreflex, ze geven altijd een mondje terug!”. Voordat ik begreep waar dat wel over ging, was het gesprek al een paar keer pijnlijk lang stilgevallen. En de gesprekken aan de tafels om me heen ook. Hoe dan ook, ik kan er weinig aan doen, m’n oren zitten gewoon vol met babypoep. En m’n hersenen ook. Er schijnt gelukkig wel een middeltje tegen te zijn, dus zodra ik de kans krijg ga ik dat in onverantwoord grote hoeveelheden tot me nemen: slaap.

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Er was een tijd dat je minstens bij de Rotary moest zitten, tandarts of VVD-coryfee moest zijn om te durfen zeggen dat je op wintersport was geweest. Ooit was het weggelegd voor de elite. Of gewoon: de kakkers. We hebben het over lang geleden hoor, de tijd dat Terror Jaap nog een schattig babietje was. Inmiddels lijkt het volkssport nummer 1. Volgens het CBS gingen afgelopen jaar ruim 1 miljoen Nederlanders naar de sneeuw en daarmee lijkt het naast de breedbeeld televisie en de gas open haard in het rijtje van eerste levensbehoeftes te zijn gekomen. Ook ik moest er vorige week aan geloven. Maar de wintersport en ik: we zijn geen match. Skiën is iets waar je als je er na je 5^e levensjaar aan begint, je de rest van je leven op de piste toch als een flauwvallende pinguïn uitziet. Ik was 32. Maar mijn vrouw zat bij de groep ‘vanaf je 2^e’ en deze club kan je niet gelukkiger maken dan een week lang afgeknelde scheenbenen, bevroren tenen en gebarsten lippen. Prima, even een weekje eruit heb ik wel over voor al dat geluk en bovendien is ze de flauwste niet, dus omdat zij het graag wil, neemt zij ook de belangrijkste taak op zich: de jongste ’s morgens in het klasje krijgen. Als je het zo zegt lijkt het een peuleschil, maar mijn 1 miljoen mede-wintersporters weten wel beter. Stelt u zich voor: een skihok van 5 bij 5 meter met 2 lullige bankjes waarop 50 ouders 100 aangeklede Teletubbies tegelijkertijd skischoentjes proberen aan te krijgen. Het is persen, duwen, doorzetten, terugploeteren door de sneeuw naar de skiverhuur om te klagen dat het niet de goede maat is, nul op rekest krijgen, toch proberen, kind huilen, doorduwen dan maar, onderste binding zat nog vast, losmaken, lukt niet, vinger ertussen, vloeken, kind gaat harder huilen, buiten Heinrich horen roepen: “Oké Kinder, jetzt gehtst lös!”, shit opschieten, even grof geweld nu, kind schreeuwt het uit maar eentje zit dus het kàn wel en 30 minuten te laat je protesterende kind ergens op een piste in het klasje droppen om er aan het eind van de dag achter te komen dat dat helemaal niet zijn klasje was en je hem dus 2 dorpen verderop met de taxi moet ophalen. Gelukkig kan mijn vrouw deze hele procedure in 4,5 minuut. Jammer alleen dat ze op dag 2 ziek werd en de rest van de vakantie in bed moest blijven. “Tuurlijk schatje, doe ik  even”. Ach, die goede oude tijd, dat het nog gewoon voor de elite was…

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Ze kopen een motor, nemen een kleurspoeling, een vriendin van 26 of laten zich liposucken, trans- en implanteren. Of allemaal tegelijk. Het kan mee- of tegenvallen, maar mannen ‘van een zekere leeftijd’ gaan hoe dan ook raar gedrag vertonen. Een combinatie van geldingsdrang, onzekerheid, infantiliteit en geilheid, oftewel: de midlife crisis. Er is geen ontkomen aan. Ik vrees dan ook met grote vrezen dat ik straks m’n borstspierimplantaten nat kan maken want ik moet nog 40 worden en de eerst tekenen dienen zich al aan. Ik heb namelijk een pastamaker gekocht… Als ik op marktplaats zie hoeveel er ‘z.g.a.n.’ worden aangeboden blijft zo’n eerste spasme van de midlife crisis doorgaans bij de aanschaf van zo’n ding, maar ik ben er erger aan toe! Veel erger. Ik lijk wel verliefd. Je kan me momenteel niet blijer maken dan met een pak bloem, een paar eieren en een paar uur vrije tijd. Dan kan ik weer even met haar aan de slag. Ik kan inmiddels een column tot op de grond schrijven over soorten bloem, de temperatuur van de eieren, wel of geen olie of kleur aan het deeg toevoegen, maar dat doe ik niet. Want dat is allemaal maar voorspel. Het echte werk begint pas ná het maken van het deeg. Dan haal ik haar tevoorschijn... Ze is van chroom, een slingertje, een walsje en twee snijders heeft ze. Één voor tagliatelle en één voor spaghetti. Ze is zo mooi in al haar eenvoud. Vergeleken met een staafmixer is ze een neanderthaler en toch ademt ze verfijning. En hele middagen zijn we samen in de weer. Overal bloem, ei aan het plafond, deeg in m’n haar, maar wat maakt het uit. Ik zie er uit als een dronken pizzabakker en de helft van het deeg eindigt hoe ik m’n best ook doe altijd op de grond, maar we zijn samen en daar gaat het om. Ook al doet ze me soms ook pijn. M’n vingers komen altijd wel een keer tussen de walsen. Die keer dat we ‘rode’ tagliatelle maakten was dan ook een ongelukje. Maar het kan me niet schelen. Ik wil gewoon bij haar zijn. Aan haar slingertje draaien. Kijken hoe ze van lange plakken deeg mooie golvende bergjes spaghetti maakt… Ik ben er volkomen aan verslingerd. Dus al heeft mijn vrouw het nog zo met haar gehad en heeft het allemaal inderdaad wel wat weg van een beginnende midlife: ze blijft. Basta! 

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Opeens hadden we ‘kijkers’ voor ons huis. Ons huis staat helemaal niet te koop trouwens en we hebben het pas nog voor een vermogen uitgebouwd, ingericht, opgestrakt en hip gepimpt. Er is ruimte voor iedereen en de hypotheeklasten geven ons geen strop-om-de-nek-gevoel. Maar ‘in deze tijd’ kijkers weigeren is hetzelfde als in een woestijn een fles water voor onderweg afslaan omdat je op dat moment geen dorst hebt. En als ze met een goed bod komen en we kunnen een straat verderop een tuin helemaal opnieuw doen, waarom niet? Want zo werkt het nu eenmaal met gras, het is ergens anders altijd groener. Het huis zag er volgens de makelaar fantastisch uit, of we alleen even de rommeltjes wilden opruimen om het ‘kijkers-klaar’ te maken. Kijkers willen niet geconfronteerd worden met stapeltjes ongeopende enveloppen, sportspullen in de gang, rustieke pollepels aan een hangertje onder de afzuigkap en bananen op de fruitschaal waarvan ieder normaal mens zou zeggen “beetje om het bruin heen eten en dan kan het nog best”. Met zulke frisse ogen door je huis lopen, geeft een heel andere blik. Waarom is de berg met knuffels op het bed van de kleinste eigenlijk tot het plafond? Weg ermee. Hoezo staan er op het kastje naast mijn wastafel 12 lege flesjes aftershave en 3 tandenborstels uit 2003? Weg. En wie heeft in godsnaam bedacht dat dat Griekse spekstenen beeld van een dolfijntje heel goed past op het koffiezetapparaat? Twee dagen later waren we kapot. Maar bij de laatste inspectie voor ‘ze’ kwamen keken we eens rond en riepen: “Wat een leuk huis hebben wij eigenlijk”. Ik werd er niet rustiger op. Zometeen wilden ze het hebben… Waar vind je weer zo’n huis? Het telefoontje van de makelaar na afloop was helder. Er was niks mis met ons huis, maar ze misten het ‘sneller kloppen van het hart’-gevoel. “Misschien dat het allemaal net iets te clean was” zei hij. “Zet de volgende keer een leuke pot met houten pollepels neer ofzo”. Wat? Ons huis niet goed genoeg? Wat zijn dat voor mensen? Ze verdienen ons plekje niet eens! Ik kan het iedereen aanraden, af en toe een bezichtiging in je huis organiseren. Verkocht wordt het toch niet, het ruimt lekker op en je kijkt weer eens met frisse ogen naar hoe prima je het eigenlijk hebt. Volgende week hebben we er weer een paar. Heerlijk! 

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Ik voel het nog niet zo, maar het moment nadert met de snelheid van een wielrenner aan de Epo. En dat het gaat gebeuren staat zo vast als de uitslag van een gemanipuleerde voetbalwedstrijd… 28 maart 2013 word ik 40. Sommigen van u denken nu: “Snotneus”. Anderen denken: “Djees 40, wat een vette halve dooie ben je dan, je weet toch!”. En weer anderen denken iets in de trant van: “Ik ken het gevoel”. En dat laatste fascineert me. Waarom is het toch zo dat ik, en zo velen met mij, het zo confronterend vinden om ouder te worden. Ergens in de evolutie is het misgegaan en is de opvatting gaan heersen dat jong zijn de ‘betere’ optie van de 2 is. Dat het nu en straks mínder leuk is dan pak ‘m beet 15 jaar geleden. Toegegeven; ik heb aanzienlijk minder seks, ik kan niet meer goed tegen te veel drank, uitslapen kan ik fysiek ineens niet meer want er moet na 6 uur slaap kennelijk geplast worden. Een avondje om 22:00 naar bed was vroeger ‘een stevige griep’ maar tegenwoordig ‘een mazzeltje’. Ik kan op de plooien in m’n voorhoofd inmiddels basgitaar spelen en sta met enige regelmaat na een voorstelling oog in oog met een iemand die zegt: “ik ben echt opgegroeid met jullie muziek”. Ik kan sporten wat ik wil maar er hangt in het gunstigste geval een rand vel over m’n jeans en ik word sinds een tijdje door hele leuke vrouwen ineens aangesproken met ‘meneer’. Zucht. Noem ’t jeugdsentiment maar het zal ook wel een beetje dat gevoel zijn dat je vroeger op de helft van de vakantie had: “Wat er voor me ligt is korter dan wat ik achter me heb”. Voor een jochie van 8 op een Spaans strand een onverteerbare gedachte, voor een jochie van bijna 40 ook... We schreven ooit ‘t liedje: ‘Van leven ga je dood’, maar da’s makkelijk zingen. Ik hoop dan ook maar dat naarmate je ouder wordt, je juist dáár beter mee leert dealen. Dat is dan tenminste alvast één aantoonbaar voordeel van dat ouder worden. Los van het ouder worden zelf natuurlijk. Want er is maar 1 ding erger dan ouder worden; niet oud worden. Gelukkig vier ik m’n 40^ste  in stijl. In Carré! Tijdens de laatste 2 voorstellingen van dik 240 keer ons huidige programma. Gek idee, er ‘sterft’ straks iets in Carré, maar er wordt ook iets geboren: een kersverse 40-er!

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Kent u die mop van de koningin die naar De Rijp ging? Precies. Ach, die arme mensen die daar het afgelopen jaar eindeloos in dorpshuizen en gemeenteraadkamers in werkgroepen, projectoverleggen en klankbordclubjes draaiboeken in elkaar hebben vergaderd. Allemaal afgestemd op het interesseveld van Koningin Beatrix. Beeldhouwen, honden trimmen, balletvoorstellingen, klassieke muziek, schilderen. En nu zitten ze opeens met Willem. Ik was er graag bij geweest toen de eerste geruchten over de abdicatie in De Rijp doorsijpelden. Trouwens, had u voor deze week ooit van het woord ‘abdicatie’ gehoord? Ik durf het niet hardop te zeggen maar ik niet. Jarenlang had iedereen het gewoon over “Troonafstand doen” of “Aftreden” en opeens ‘abdiceert’ elke RTL Boulevard deskundige erop los alsof ze nog nooit iets anders hebben gezegd. Terwijl ik me toch sterk maak dat Albert & Winston vlak voor de uitzending in hun kleedkamer gecoached door Peter van der Vorst (dat verzin je toch ook niet die achternaam) 100x heel snel achter elkaar ‘abdicatie’ moesten zeggen om het er zo natuurlijk mogelijk uit te laten komen. Ze zijn er vaker, woorden die er zomaar uit het niets opeens zijn: gangnamstijl, onderwaterhypotheek, abdicatie. We waren in De Rijp. Het is de geboortegrond van mijn maatje Veldhuis, dus ik weet een beetje met wat voor types we te maken hebben. Ergens in een stolpboerderij gaat een telefoon “Kees! Heb je ’t al gehoord? Bea haakt af! Dat zal ze toch niet flikken nou hé!?”. Om 19.00 uur zitten ze samen voor de tv in de pastorie. En ja hoor, daar gaat ze. Nuchter en professioneel als altijd en met een mooie meewarige glimlach rond haar lippen. “G%^%$$%me!!! Ze flikt het gewoon” klinkt het naast het Mariabeeld. Er vliegt een koffiekopje door de kamer. Daar zitten ze. Op tafel staat de maquette van het nét ingezaaide bollenveld met “De Rijp groet Beatrix”. In hun handen houden ze de eerste exemplaren van 200.000 vooruit in China geproduceerde vlaggetjes met het hoofd van Beatrix en de tekst “Da’s pas een Rijpe vrouw”. De geborduurde wandkleden worden bedekt door rijen opgestapelde dozen met kalenders erin waarop het in 2013 elke dag 30 april is. Geintje, maar nu even niet. Het is stil. Niemand durft iets te zeggen. Dan pakt Aaltje, de oudste van het stel een marker en tekent op de flip-over een T-shirt met de tekst “Willem, Ik wil hem”. Iemand pakt een telefoon en belt China.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Geen column van Veldhuis deze week. Geen tijd. Alles staat bij mij thuis namelijk in het teken van de komst van een baby. Onze 2e dus een invuloefening zou je zeggen. Nou daar denken ze, mijn vrouw, heel anders over. Meervoud? Ja, zijzelf en haar nesteldrang. Neem maar van mij aan, da’s meervoud. Ik ben dus full-time aan het werk om de voorgeschreven deadlines te halen. Vluchttasje voor naar het ziekenhuis? Check. Inclusief een in een slip verstopt pakje sigaretten voor mij. Meisjesnaam? Check! Jongensnaam, ook check! Nou ok, niet helemaal. Ik ben gematigd enthousiast, maar zij vinden hem te gek. Ik heb geleerd dat er in de laatste fase van een zwangerschap niet valt te onderhandelen, dus check. Ik wen er wel aan. Boekje ‘Wat zit er in mama’s buik?’ besteld? Check. Ze hebben gehoord dat als je je eerdere kinderen niet voldoende betrekt bij de komst van een baby ze veranderen in kleine Terror Jaapjes. Een nachtmerrie! Check dus. Kamertje? Check. Al vinden zij van niet. Geen nieuwe baby-meubeltjes deze 2^e keer, dus moesten ze een facelift krijgen. Likkie verf, nieuwe knopjes, dat werk. Ik heb stom genoeg eerst de meubeltjes in het kamertje gezet en ze toen pas opgeknapt; Bruine verf op het gloednieuwe babybehang en spetters op het hemeltje. Ze waren woedend. Stukje opnieuw behangen dus en ‘t hemeltje vervangen, maar verder check. Want de nieuwe knopjes zijn wel zo goed als klaar. Schroefdraad alleen wat te lang. Bij gebrek aan een ijzerzaagje heb ik de boel afgeknipt met een tang. Vinden ze gevaarlijk... Zit wel wat in. Als m’n dochtertje van bijna 4 die kast opent zit er  gegarandeerd een winkelhaak in m’n pensioen. Weg modellencarrière! Even afvijlen dus, maar verder, check. Box? Ook check. Tenminste, ik heb ‘m eindelijk gevonden! In delen op diverse plekken in de garage. Als ik de schroeven eenmaal heb, een eitje voor deze klusser. Of zoals zij zeggen: klunser! Zelf doen ze ook veel hoor; de kleding enzo. De ‘software’ zeg maar. Genoeg oude rompertjes, maar zij vinden dat niet afdoende. “De vorige kwam namelijk in de zomer, dus…” en ze zijn al onderweg naar de Babyjuwelier. Mooi, kan ik verder met m’n lijstje: bed op klossen zetten, elektrische deken repareren, rem kinderwagen maken, babydrager zoeken, wiegje in elkaar zetten, waterproof zeiltje in m’n auto leggen, etc. etc. etc… Notie aan mezelf: hierna snel m’n sterilisatie regelen. Reality? Check.

Met de groeten van Kemper,

Remco Veldhuis

Sinds 2 weken zijn Remco (Veldhuis) en ik ‘teamcaptains’ bij het TV-programma ‘Wat vindt Nederland?’, gepresenteerd door Jack Spijkerman op RTL4. Hierin wordt wekelijks de mening van Nederland gepeild over actuele gebeurtenissen. Aan ons de taak om deze met een BN-er aan onze zijde in te schatten en er een beetje vrolijke boel van te maken. ‘So far so good’ zou je denken. Fout! Want in voorgaande omschrijving zitten al heel wat gegevens waar veel mensen ‘iets van vinden’: TV, RTL4, BN-er, Jack Spijkerman. Terwijl voor ons de enige reden om hieraan mee te doen is: het leek ons leuk! En volgens de kijkcijfers vindt rond de miljoen Nederlanders het de moeite van het kijken waard, dus prima. De show wordt op zaterdagmiddag opgenomen en ’s avonds uitgezonden terwijl wij ergens in een theater ons cabaretprogramma staan te spelen. Afgelopen zaterdag was dat in Zutphen en toen we afkwamen checkten we op twitter de reacties. Best bijzonder trouwens hoeveel mensen het überhaupt de moeite waard vinden om op twitter te melden dat ze een slokje thee nemen, een grote of kleine boodschap doen of ‘Wat vindt Nederland’ gaan kijken maar goed. Naast veel leuke reacties kom je ook de kritische noten tegen. Zo las ik bijvoorbeeld: “Veldhuis & Kemper bij RTL; zeg dan meteen dan je niet van kijkcijfers houdt” en “Net WVNL afgezet wegens Veldgruis en Pamper; wat een zielig stel zonder humor”. Toch al snel zo’n 10 negatieve tweets. Daar gaan we ons niet door uit het veld laten slaan natuurlijk want op een miljoen kijkers is dat 0,00001% maar het feit dat ik dit heb uitgerekend is al meer dan ik ooit wil toegeven. Uit mijn reclametijd weet ik dat een tevreden klant het aan 3 mensen vertelt en een ontevreden klant aan 11 en twitter lijkt soms verworden tot het nationale zeikmedium voor al die ontevreden mensen. Ik heb begrepen dat zelfs Paul de Leeuw en Beau van Erven Dorens van twitter af zijn omdat ze geen zin meer hadden in al die lullige berichtjes. Ongelofelijk dat zulke sterke persoonlijkheden met miljoenen kijkers zich zo kunnen laten raken door slechts een paar zeikerds. Ineens weet je dat de afkorting van Social Media niet voor niets ‘SM’ is, het doet blijkbaar toch een beetje pijn. Wij gaan zaterdag weer lekker een nieuwe ‘Wat vindt Nederland’ opnemen. RTL 4, 22.10 uur. Veel kijkplezier alvast. En wat Nederland er ook van vindt: @Veldhuis_Kemper!

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper 

…is een ongeluksgetal. En het is gelijk maar weer bewezen. Ik ben er dan ook kapot van. Het kwam echt als een klap voor me. Voor Sylvie ook trouwens. Zoiets komt toch niet zo maar uit de lucht vallen, maar niet dat Syl daar ooit iets van heeft laten merken. Raf ook niet. Was het op Facebook en twitter dan allemaal maar een farce!? Is dan niets meer echt!? In haar column in de Grazia vertelde ze de week NA de klap nog honderduit over wat voor een “heeeeerlijke jaarwisseling” het was en dat het zo’n “gezellig feestje” was. Heeft zij ‘m wel geschreven denk ik dan. Bestaat Sylvie wel? Ik zit in ieder geval stuk. Syl en Raf, ‘t was voor mij juist zo’n schoolvoorbeeld van de oprechte societyrelatie. Eentje die nou eens niet om de buitenkant draaide. Om St. Tropez, om shoppen, om wanneer het heeeeeeerlijk penthouse klaar zou zijn. En nu dit. En waarom? Zei Rafael gewoon, “de vaart is er uit Meis”? Kwam ie er op oudejaarsavond pas achter dat Sylvie in Nederland in haar blote kont op de achterkant van honderden vrachtwagens stond. Dat zíjn Sylvie als rukplaatje in tienduizenden huis- aan huisbladen was verschenen en zij hem daar niets van had verteld? Had ze ‘m recht in z’n gezicht gezegd “Je bent alleen maar met jezelf bezig, het kan jou toch geen ruk schelen wat ik doe!”. En had ie toen, zoals ie met de relatietherapeute had afgesproken, een rode kaart uit z’n borstzak willen halen. Maar bleef z’n hand steken door die overmaatse zegelring die ie van Sylvie had gekregen voor hun 1 weekse huwelijk. En dat toen hij z’n hand met een ruk lostrok die per ongeluk vol op haar wang terecht kwam. Of is het gewoon een klassiek gevalletje van de 7 Year Itch… Of zoals Raf het na vandaag wel zal noemen: de 7 Years Bitch. Hoe dan ook, het is besmettelijk. Letterlijk! Khalid en Sabia Boulahrouz die er bij waren die avond? Ook op de klippen! Voorlopig dieptepunt is misschien nog wel dat NOS boulevard me op de hoogte lijkt te gaan houden van de meest actuele ontwikkelingen. ’13 is begonnen en als ik de voortekenen mag geloven heeft het niet veel goeds in petto. Wat ik zeg, een ongeluksgetal. Lichtpuntje voor Syl is dan misschien dat van haar dit jaar de bestseller “De beuk en de breuk” zal verschijnen. Maar verder… 

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis 

2014

En wat deed u op oudejaarsavond? Ik stel me u voor; ergens gezellig bij elkaar met een paar bevriende stellen met kinderen van dezelfde leeftijd. Albert Heijn dierenkaartjes onder een elastiekje op uw voorhoofd geplakt en dan lekker ‘Wie ben ik’ spelen. Of samen met de buren de hele avond stukjes oliebol in het rond spuwend omdat u zo moest lachen om de Oudejaarsconference van Erik van Muiswinkel’s team. Misschien in de Ardennen  met vrienden in dat ene hele bijzondere huis dat jullie ieder jaar huren. Of swingend op een hip feest met hippe mensen om precies om middernacht te kunnen zoenen met andere hippe mensen die je nooit meer ziet. Hoe dan ook, als ik de eindeloze reeks gezellige foto’s op mijn facebookpagina mag geloven, was iedereen in ieder geval weer érgens en sowieso mét anderen. De pest van al die gezelligheid is dat je dat al zo’n beetje in augustus moet regelen. En aangezien ik mijn bindingsangt erg slecht kwijt kan in mijn relatie komt ie op dit soort momenten des te harder naar boven. Ik weiger om zo ver van te voren vast te leggen waar ik straks een spontane avond ga beleven. Bovendien, als je eenmaal iets afspreekt kan je er niet meer vanaf en misschien komt er nog iets leukers voorbij! Zo houd ik alles af en tegen de tijd dat blijkt dat het eerste aanbod toch gewoon het leukste was ben ik te laat om daar met goed fatsoen nog op in te gaan. Ieder jaar trap ik er weer in. Zo vond ik mezelf dit keer met mijn vrouw en de jongste op de bank. De oudste twee waren ik-weet-niet-of-ik-wil-weten-waar en ik riep hard tegen mezelf dat oudejaarsavond buiten de deur vieren eigenlijk heel ‘old school’ was. De sjoelbak kwam van zolder, de oliebollen stonden klaar en het kleinste feestje van Nederland kon zo beginnen. Eerst nog heel even liggen. De kleine kroop bij mij, mijn vrouw aan de andere kant op de bank. 1 januari 03.40 uur werden we wakker van een lik van de hond.  Jammer dat ik er zelf geen foto voor facebook van kon maken, want het was de perfecte Oudejaarsavond. Een hele avond bij elkaar zonder ruzie en geen kater op Nieuwjaarsdag! Dus mocht u toevallig van plan zijn me uit te nodigen voor oudejaarsavond 2013; dank u wel maar ik weet al wat ik ga doen. Daarom bij deze óók voor 2014 alvast: de beste wensen!

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

...leeft nog! En dat betekent dat de wereld (weer) niet vergaan is. Althans, ik ga er van uit dat u nu niet een column leest terwijl uw huis staat te trillen is, noch dat u als een van de weinige overlevenden uit het puin bent opgestaan en dacht “Hé ik leef nog, kan ik mooi even de Vrij lezen”. Met andere woorden; we zijn er nog! Voor mij sprak dat niet vanzelf. Ik heb me namelijk een beetje verdiept in die voorspelling. Had ik niet moeten doen... Zeker als je nog maar zo kort te leven hebt. Ik stuitte o.a. op: de winterzonnewende op 21-12-2012 markeert de laagste stand van de zon in het hart van de Melkweg in een cylcus van 26.000 jaar. De vorige keer stierf op dit punt de Neanderthaler uit... Ok, geheel uitgestorven zijn ze niet, ik ken er tenslotte nog genoeg, maar het bracht me wel aan het twijfelen. Zou het dan toch…? Ondanks dat ik een oudejaarslot heb gekocht en dus gok op het voortbestaan van de aarde, heeft vooral vorige week me weer aan het wankelen gebracht. Een van de voortekenen van het naderende einde is namelijk dat mensen zich idioot gaan gedragen. Ik zeg: Newtown en Bultrug. Waar respectievelijk een groot land grotesk in kan zijn en een klein land nóg kleiner. In ARM-erika knalt iemand 20 kinderen het leven uit. En hier wordt ondertussen druk gekibbeld over (volgens het buitenland) onze nationale hobby euthanasie, gevolgd door het voornemen tot een stille tocht. Voor een vis! Jaja, een zoogdier ik weet het, maar dat was je broodje ossenworst ook. Nee, arme Johannes was niet de enige die de weg kwijt is. Je gaat je bijna afvragen hoe erg het nou helemaal is als de wereld wél was vergaan. Wie zal ons nou missen? Bijkomend voordeel; geen stress over wie bij wie is op welke dag met kerst, geen genante momenten na het diner omdat je tóch iets te veel wijn op had en zo nodig eerlijk wilde zijn met kerst. Geen “Waar zijn we in godsnaam met Oud & Nieuw?”. Geen goede voornemens, geen teleurstelling over die eerste sigaret op 3 januari, etc. Elk nadeel heb z’n voordeel. Toch hoop ik dat het niet zo’n vaart zal lopen. Hebben we mooi een nieuwe kans er wat van te maken met z’n allen. En vergaat ie alsnog? Dan is het echt wel een beetje eigen schuld, dikke bult… rug.

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis 

Ik raakte aan de praat met een mevrouw die uitgesproken ideëen had over relaties. Ze was rond de 40, zag er hip uit en sprak mooie volzinnen. Niet dom of ouderwets dus. Vandaar dat haar opmerking dat de meeste relatieproblemen van nu “de schuld zijn van de feministen” mij verbaaste. De Nederlandse vrouw zit volgens haar in een spagaat. Enerzijds is er de maatschappelijke druk om ‘ertoe te doen’ en zelf voldoende geld te verdienen, anderzijds is er de evolutionaire drang om ‘te zorgen’. Veel vrouwen proberen die combinatie op te lossen met part time- of freelance werk. Kansloos volgens haar. De dagen gaan op aan taxi spelen, fruitdienst en het huis schoonmaken voordat de hulp in de huishouding komt. Al het echte werk blijft liggen tot ’s avonds. En ondertussen is het vechten voor een moment voor jezelf tussen speelvriendjes, moeders die te lang blijven hangen, huiswerk, kappers, judolessen en beugelafspraken. Want overal klinkt het constant ‘Mamààà!’. Ik kon haar geen ongelijk geven. Ik ken vrouwen die zich verstoppen in de WC en hopen dat ze een paar minuten niet worden gevonden. Daar zitten ze, met de deur op slot en het licht uit. Doodstil, laptop op schoot, snel een paar mails te beantwoorden. Als ze de kinderen horen roepen voelen ze zich schuldig. Vrouwen van nu voelen zich namelijk altijd schuldig. Is het niet richting de kinderen, dan wel naar het werk of hun man. Want daar moeten ze ook nog een aantrekkelijke, fris ruikende vrouw met gladde oksels, benen, schaamstreek en opgeduwde borsten zonder verdwaalde haartjes voor zijn. Zeker sinds Sylvie Meis zich zo op die Hunkemöller vrachtwagens heeft laten uitvergroten. “Waar moeten normale vrouwen in godsnaam de tijd en de rust vandaan halen om zichzelf zo bij te houden?” vroeg de vrouw. Ze vertelde van een vriendin die met een scheermes haar bikinilijn in de badkamer stond bij te werken toen haar jongste bij wijze van grap uit het niets op haar rug sprong. Heeft 3 weken met pleisters rondgelopen. En wij? De man? Volgens de vrouw kunnen wij zonder schuldgevoel full time werken, 1 x in de week een lasagne in elkaar kwakken, op zaterdag een uurtje naar het sporten van de kinderen kijken en iedereen vindt ons een leuke, betrokken vader. “Wat zou je dan willen?”, vroeg ik? Ze draaide zich om en zei “Om te beginnen dat jij morgenochtend voor de verandering eens de kinderen naar school brengt schat. Welterusten”.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper 

Voor de duidelijkheid; het is mij niet ontgaan dat deze week de idiotie in het amateurvoetbal de bodem heeft geraakt, noch dat er een hele goeie acteur (en naar verluidt een bijzonder prettig mens) zomaar in elkaar zakte om nooit meer op te staan, maar er is een tijd en plek voor alles. Dit is niet de plek…

De Sint heeft z’n gelakte hielen nog niet gelicht of er dringt zich een jaarlijks terugkerend dilemma aan mij op: een echte of een nep kerstboom. De afwegingen zijn simpel. Gaan we voor meer sfeer, meer geur en een poging tot aanplant voor volgend jaar met een gerede kans op een huis vol naalden en een poepbruine Nordmann in de tuin? Ik pleit hierbij overigens dringend voor een diepgaand onderzoek naar de kluitenmaffia. Volgens mij weten de heren handelaren al jaren dat zo’n kluit geen enkel levensduurverlengend nut heeft. De kluit belazeren, dat is het! Of gaan we voor nep? Géén naalden, het prettige idee dat er voor ons kerstplezier geen boom uit z’n Noorse grond gerukt is en vooral geen jaarlijkse zoektocht naar de mooiste boom die, eenmaal uit het netje, altijd weer de kneus van de partij blijkt te zijn. “Ja meneer als u écht iets moois wil dan is 150 euro toch wel zo’n beetje de vanaf-prijs.”. Afzetters. U hoort het, de balans slaat wat mij betreft al jaren door richting nep, maar het is er nog nooit van gekomen. Want een nep-boom heeft namelijk één enorm groot nadeel. Hij is nep. En ik hou niet van nep. Surimi is geen krab, Marijke Helwegen niet naturel, methode champagnoise geen champagne, Emile Ratelband niet positief en geverfde zalmeitjes geen kaviaar. Al doet het allemaal nog zo z’n best er wel zo uit te zien. Ook bij een beetje nepboom valt op het uiterlijk echt maar weinig af te dingen, maar het gaat me blijkbaar toch meer om de inborst van de boom. Kennelijk hecht ik meer aan hout en minder aan polyvinylchloride (PVC) en brandvertragers. Het wordt dus waarschijnlijk ook dit jaar weer een echte, zonder kluit. Zo’n afgezaagde stam maakt overigens direct het vroomste in me los; ik sla er altijd gelijk een kruisje onder. Van hout. Met kerst gaat het nou eenmaal vooral om de inborst, en niet om hoe het er uit ziet. Het is voor mij dan ook maar weer eens bewezen; je kan een keutel nog zo vaak door de chocolade halen, het wordt nooit een bonbonnetje.

Van de week stond ik op de sportclub tijdens de training van mijn jongste van 7 met een groepje moeders te praten. Ja, ik moeder wat af. Ik zeg hier trouwens bewust ‘sportclub’ om het woord ‘hockeyclub’ te vermijden want voor velen is dat alleen voor ‘kakkers’ en dat is natuurlijk het laatste wat ik wil zijn. En hoewel hockeyers zelf hartgrondig ontkennen dat het een kaksport is, doen ze dat meestal met zo’n enorme ‘rrrr’ dat ze zichzelf alleen maar verraden. U en ik weten dus wel beter. Maar het maakt de sport er niet minder leuk op en ze schoppen elkaar tenminste niet halfdood voor, tijdens of na de wedstrijd. Dus ik stond daar. Met die moeders. En vroeg wiens vader of moeder van ons vroeger eigenlijk mee ging naar de training van je sportclubje? Niemand! Tuurlijk niet. Als je mazzel had kwamen ze een keertje langs als je een héél belangrijk tournooi had, maar dan moest je op z’n minst al in de kwartfinale staan. Tot die tijd legden ze de krant of de Stuijvesant filtersigaretten echt niet opzij om jou een beetje in de onderste regionen te zien ploeteren. Hoe anders is het nu. Want niet alleen brengen en halen wij onze kinderen naar elke training en wedstrijd, we blijven ook aanmoedigen. Hoe slecht ze ook zijn. Zo hoor ik mezelf een paar keer per week “Goed geprobeerd!” scanderen als ie weer eens vol overgave over de bal heen slaat, de verkeerde  kant op rent of zomaar in het midden van de wedstrijd met ogen dicht luchtgitaar gaat spelen op zijn hockeystick. En natuurlijk roep ik “Kom op! Het kán nog jongens!” als ze in de laatste minuut 12-3 achter staan. Kijk, vroeger was de sigarenboer je trainer en kreeg je een pakje chocoladesigaretten als je had gescoord. Nu hebben de F-jes een ‘coach’, zijn er fruithapjes tijdens de rust en is iedereen “even belangrijk voor het team”. We bedoelen het goed, maar of we het ook goed doen… Als dit zo doorgaat kunnen ze straks bij hun eerste baan alleen maar een copietje maken na een fruithapje en als we er naast staan om te roepen “Zie je wel dat je het kan!”. Of kunnen ze straks alleen maar kinderen maken als we onder het bed liggen en sissen “Maakt niet uit wie wat doet, iedereen is éven belangrijk!”. Nee die van mij moet van de week gewoon zelf met de fiets. In de achterbak natuurlijk, maar het is het idee…

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper 

Ik heb met Kemper een half uurtje op de ‘Winterfair’ van een bekend blad gespeeld. Het vooruitzicht dat ‘50 tinten grijs’ voornamelijk op ons publiek zou slaan stemde ons niet perse vrolijk, maar het bleek onzin. Rijp en groen en alles wat daartussen zat met wel een andere gemene deler: allemaal vrouw!! Ok, er waren 2 mannen. De een was overduidelijk een Gay-best-friend en de ander was mee, zo bleek uit navraag, om “haar tassen te dragen…”. De zaal lachte en ik dacht alleen maar, kluns! Vol van dit inkijkje in steldynamiek kom ik thuis. Na het koken, eten en de dochter naar bed brengen ben ik klaar om m’n vrouw ’t verhaal van de Tassendrager te vertellen, maar zij zegt: “Lieverd, even…? Greys.” Uit die combinatie van woorden kan ik afleiden dat Greys Anatomy begonnen is, en dat betekent dat mijn rol voor het komende uur verworden is tot die van kamerplant; kop dicht en in de hoek staan. Vanaf nu ben ik die ouwe butler die elke wenk na tig jaar trouwe dienst veilloos weet te interpreteren zonder, en da’s heel belangrijk, 1 woord te zeggen. Bizar eigenlijk dat mijn vrouw ineens niet meer aanspreekbaar is omdat ene Mc Dreamy, Mc Steamy en Mc Weetikveel tussen het krikken met steeds weer een andere co-assistente door net doen alsof ze levens aan het redden zijn. Tissues, thee, chocola en vriendinnen op de Whatsapp nemen de woonkamer over en ik word langzaam transparant. Ik vind mijn vrouw normaal gesproken altijd de meest unieke blablabla, maar als ik haar zo observeer terwijl ze naar Greys Anatomy kijkt wordt ze ineens zo’n... vrouw. En ik dus zo’n man. Een tassendrager. Ook wel vertederend eigenlijk. Er wordt van vrouwen verwacht dat ze keihard meedraaien op elk niveau, een topmoeder zijn, goed verzorgd, slank of toch op z’n minst lijnende zijn en tegelijkertijd het glazen plafond met dynamiet te lijf gaan. Maar als Greys Anatomy begint… En dan mogen wij de poef zijn. Zojuist gepromoveerd van kamerplant tot theezetter schieten de beelden van vanmiddag dan ook door m’n hoofd. Van hoe ik me, aangestaard door zoveel vrouwen tegelijk, ook even Mc Dreamy voelde. Of toch op z’n minst Mc Funny. Kluns denk ik. Maar het is wel goed zo, dat uurtje m’n kop houden. Leuk voor de verandering en het geeft me mooi de gelegenheid een beginnetje te maken in m’n op die Winterfair gekochte exemplaar van 50 Tinten Grijs…

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis 

Er is in ons vak een hele waslijst ongeschreven regels. Wisten wij niet. We waren ooit in de reclame gewend om vrijuit tegen je collega’s te zeggen wat je leuk vindt van wat de ander gemaakt heeft en wat minder. Hoe naïef... In de theaterwereld zeg je nooit zomaar wat je van je collega zijn of haar werk vindt. Althans, nooit rechtstreeks. Daarom gaan ook zo weinig cabaretiers naar elkaars voorstelling. Stel je voor dat je moet zeggen dat je die ene conference een beetje flauw vindt of een grap te plat. Gelukkig kan je het altijd nog professioneel omzeilen als je het niks vond. Zo weet iedereen in ons vak dat als een collega achteraf zegt “Wat een mooi lichtplan…”, dat hij de voorstelling bagger vond. Gelukkig zijn er altijd nog bevriende collega’s die je gewoon de waarheid zeggen. Niet meteen na de voorstelling graag want dat is hetzelfde als je vrouw die jou meteen na de sex nog wat tips voor de volgende keer meegeeft. Reclame? absoluut not done! Terwijl zelfs Toon Hermans ooit een 5 minuten durende TV spot voor de HEMA maakte, Karin Bloemen zich voluit op de boterberg heeft gestort en een van de beste campagnes ooit kwam van John Cleese voor de Postbank. Wat er is gebeurd geen idee, maar nu teken je toch echt je vakmatige doodvonnis in cabaretland als je hoofd één keer in een reclamebok opduikt. Een andere afspraak is dat niemand in ons vak ‘schnabbelt’. Ofwel een goed betaalde voorstelling speelt met grappen ‘op maat’ voor het personeel of relaties van een bedrijf of instelling. Het is niet chique en het behoort volgens het cabaretgilde toe aan de volkszangers, de goochelaars en de paaldanseressen. Wij cabaretiers zijn immers het podium opgeklommen om onze geëngageerde visie op de wereld te delen met mensen die daar zelf een kaartje voor kopen. Dus niemand schnabbelt in ons vak en als je het wel doet dan praat je er niet over. Wij wel. En ik vind het nog leuk ook. We krijgen vaak een rondleiding vooraf en komen zo op plekken uit het échte leven die wij anders als “geëngageerde theatermakers” nooit zouden hebben gezien. Achter de schermen in ziekenhuizen, op boorplatforms, bij uitzendbureau’s noem maar op. Ik zou het dus willen omdraaien. Een beetje geëngageerde cabaretier zou zich verplicht een slag in de rondte moeten schnabbelen om een voeling te houden met de maatschappij. En vanwege de inkomensafhankelijke zorgpremie natuurlijk. Eerlijk is eerlijk.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper 

*De inkomensafhankelijke zorgpremie van Marx Rutte. De gevolgen van Sandy. Eva Jinek en Bram Moszkoniets. De thriller Obama vs Romney. Het SP gedachtegoed van PvdA-er Hans SP-ekman. Lodewijk Asscher die God weet waarom nu al de populairste minister is. De metersdiepe doofpot van de Britse TV-pedo’s Jimmy Savile en Freddie Starr. Het FARC-entje Tanja Nijmeijer die wel of niet naar Cuba ging. Nivilé overvlakkee. De koningin die op Koninginnedag naar m’n geboortegrond De Rijp gaat, terwijl ze haar in Haren zoveel meer hadden kunnen laten zien van de hedendaagse cultuur. De dramatische zelfmoord van de Twentse Tim na chronische pesterijen. Aflossen en aftrekken, van de hypotheek. Enzovoort, ezovoort. Je kon als columnist kiezen uit een eindeloze rits intens treurige en giechelig makende onderwerpen. Daarom heb ik maar een dartpijl ingezet om tot een keuze te komen. Elk onderwerp op een post-it en gooien maar. Ik kwam uit op ‘Nivilé Overvlakkee’. De voorlopige tussenstand van de rekenkamer: de rijken gaan er 0,6% op achteruit en de minima 0,2% er op vooruit! Dat betekent dat de minima in plaats van 10 euro straks maarliefst 10 euro en 20 cent kan uitgeven! Kijk Hans, now we’re talking! Dat mag je met recht een feest noemen hoor. De voedselbanken kunnen wel inpakken. Ik heb gelijk even laten doorrekenen wat het effect ervan op onze branche, de theaterwereld, zal zijn. En da’s niet mis. Door die 20 eurocent zullen de lagere inkomens namelijk massaal de weg weer weten te vinden naar het theater! Ik ga voor Veldhuis en Kemper alvast extra voorstellingen boeken. Extra grote zalen en elke dag een matinee. Wat zeg ik, twee matinees! De minima heeft tenslotte vooral overdag tijd. Ik zeg, welkom terug jongens, we hebben jullie gemist. Gaat toch een beetje vervelen om alleen voor de middenklasse en hoger grappen te maken. Ik bedoel, driekwart van de grappen gaan juist over hun. Met die 0,2% erbij is geld in ieder geval geen excuus meer om niet eens wat vaker in de spiegel van je ziel te komen kijken. Ik verheug me er op jullie persoonlijk weer even te spreken. En doe geen moeite om naar ons toe te komen, we herkennen jullie wel. Aan de wintersportbruine koppen en van die dikke bulten in jullie broekzak. 0,2%, wie had dat verwacht na een VVD overwinning, stelletje mazzelpikken. Wat ook mazzel is, is dat ik niet op de post-it van Tim terecht kwam, want daar heb ik geen woorden voor...

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Van de week stond ik opeens op een congres van een supermarkt een verhaal te houden over ‘ondernemerschap’. Het zijn van die momenten dat je jezelf op een regenachtige ochtend naar Brabant in de auto ziet zitten en je afvraagt: “Waarom heb ik hier ook alweer ‘ja’ tegen gezegd?”. Sommige mensen hebben dat als ze ’s morgens in bed naast zich kijken, dus wat dat betreft viel het nog mee. Het was trouwens hartstikke leuk. Het idee van de organisatie was dat ik de aanwezigen meenam in mijn verhaal van reclameman tot cabaretier en wat ik zoal geleerd had van die twee werelden. Ik noemde mijn verhaal “Van Wijsneus tot Feestneus” en ik deel voor alle ondernemers onder u hier meteen de belangrijkste inzichten. Op één: “If you find nobody against you, you will also find nobody for you” (Bill Bernbach). Als niemand tegen je is, is er ook niemand voor je. Kijk om u heen: iemand waar helemaal niks tegen is, is meestal ook weinig voor. Sterker nog, een beetje saai. En saai, dat wil niemand. Op uitzonderingen Wendy van Dijk en Linda de Mol na heeft elke succesvolle Nederlander wel liefhebbers en haters. Want als je alles voor iedereen wil zijn, eindig je als niets voor niemand. Onze grootste hit ‘Ik wou dat ik jou was’ werd door de helft van Nederland bejubeld, de andere helft vond het verschrikkelijk. Zo werkt het nu eenmaal met uitgesproken dingen en ook voor merken en bedrijven. Raak dus niet in paniek als u eens wat kritiek leest op twitter. Twitter is een zeikmedium en het zegt op z’n minst dat u ergens voor staat. Op twee: “Resist the Usual” (Raymond Rubicam). “Biedt weerstand tegen het gewone”. Er moet een reden zijn waarom mensen voor uw bedrijf kiezen en dus moet je het anders doen dan alle anderen. Voor een kledingmerk maakten we ooit hartje zomer een winterjassencampagne. Het merk steeg in bekendheid en 2,5 maand later vlogen de jassen de deur uit. En op drie: “Er zijn teveel wijsneuzen en te weinig feestneuzen” (Toon Hermans). Want met een advies kom je weliswaar in het hoofd van uw klanten, maar met een lach in het hart. Neem uzelf dus niet te serieus en doe ‘ns gek. Maak een grap en laat mensen vrolijker naar buiten gaan dan dat ze naar binnen kwamen. Zo simpel is het volgens mij. Gaan wij ook doen deze week in Schiedam en Alphen aan de Rijn.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper 

…geen glans! Dat antwoordt dit duo altijd als iemand in de privésfeer of een interview vraagt of wij elkaar niet soms helemaal zat zijn. “Of er dan ook wel eens ruzie is?”. “Zonder wrijving geen glas!” zeggen we dan met een ‘dat spreekt voor zich’ blik, maar het is natuurlijk onzin. Ik heb het opgezocht (Wikipedia): Glans is een eigenschap die optreedt wanneer de oppervlakte van een materiaal zo glad is, dat het reliëf kleiner is dan de golflengte van zichtbaar licht. Ziet u, er kan wel degelijk glans zijn zonder wrijving. Maar goed, voordat de vragensteller daar achter is, zijn wij al lang en breed vertrokken. Goedgemutst, omdat we iemand verbaal een pootje hebben kunnen lichten. Wilt u weten hoe het echt zit? In werkelijkheid vechten we elkaar soms de tent uit en soms lijkt het wel liefde. En alles wat daar tussen zit. Als een huwelijk, maar dan zonder seks. Met dat verschil dat het bij ons wél al vanaf het begin, en wederzijds platonisch is… We maken elkaars zinnen af. We kibbelen zonder dat we zelf zien dat dat als gekibbel overkomt. De een vind dat de ander niet kan autorijden. Bij vlagen haten we specifiek die eigenschappen die we eerst juist zo geweldig aan de ander vonden. We voelen haarfijn aan waneer de ander buiten beeld met z’n ogen rolt. Kritiek geven op elkaars gewicht of uiterlijk is als dansen op een mijnenveld en soms lijken we meer bezig met de cabaretier die we van de ander denken te kunnen maken dan met de cabaretier die de ander allang is. Maar we hebben ook vaak aan een half woord genoeg en als iets ons ‘bedreigd’ is het per definitie ‘allen voor één’. We begrijpen elkaars leven als geen ander en weten wanneer een arm om de schouder belangrijker is dan 1000 woorden. Oh, en hebben we kinderen samen. Tig liedjes en zes cabaretprogramma! Goed, het gros is al de deur uit, maar het blijven toch je kinderen hè. Nu ik ‘t zo op een rijtje zie, neem ik het terug. Het is geen onzin! Dit soort glans heeft weldegelijk wrijving nodig. Als iets het niet waard is om voor te knokken is het waarschijnlijk niet zoveel waard. Iets om aan te denken als een kerstdiner uit de hand loopt of het even niet voegt met vrouw/manlief? Zonder wrijving geen glans, het klopt als een bus! Wat dan overigens weer wel onzin is…

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

De meest gestelde vraag die wij in het theater na afloop van een cabaretvoorstelling krijgen, is of het niet saai is om elke avond dezelfde show te spelen. Nee! Er is echt geen avond hetzelfde. Ja tuurlijk, we spelen elke avond dezelfde scènes met dezelfde grappen, maar er zijn zóveel variabelen. Neem nou alleen het publiek. Die zijn uitgelaten of verlegen. Oud of jong. Stug of brutaal. En hoewel die paar honderd man elkaar helemaal niet kennen, is er altijd een soort gelijke sfeer in de zaal. Gek eigenlijk, want waarom vielen ze gister in Doetinchem van de stoel van die grap en komt ie in Zoetermeer niet verder dan wat gegrinnik? Is het de regio? Je zou het bijna denken, behalve als ze er morgen in Den Haag toch weer om moeten lachen. Weg is dan je theorie. Ach, er zijn zoveel variabelen dat we maar gestopt zijn om er echt een exacte wetenschap van te maken. Toch blijft het leuk om paralellen te zoeken. Bijvoorbeeld qua dagen in de week: maandag is altijd een leuke dag. Dan heerst er een “wat gek dat we vandaag in het theater zitten”-sfeertje. Dinsdag en woensdag; altijd lastig. Midden in de week, mensen zijn met hun hoofd vol in het werk of gezin en waren eigenlijk een beetje vergeten dat ze die kaartjes geboekt hadden. Donderdag: topdag! Donderdag is namelijk het nieuwe vrijdag dus heerst er al een uitgelaten weekend-sfeertje. Vrijdag idem dito, want voor die paar mensen in Nederland die nog op vrijdag werken begint dan ook het weekend. Vaak zijn ze vooraf even wezen borrelen en een drankje erin helpt altijd mee aan de meligheid. Zaterdag lijkt leuk, maar is stiekem een zware wedstrijd. Mensen hebben zere voeten van het slenteren op de meubelboulevard en ze zijn een beetje chagerijnig. Want; al een hele dag met partner bezig op zaterdag-klusjesdag; maak het dan nog maar eens gezellig. Of deze theorie ergens op slaat? Geen idee, maar het houdt ons onderweg naar al die mooie, lelijke, leuke en gekke theaters in Nederland in ieder geval lekker bezig. En bovendien, dan heb je onszelf nog. Zijn we moe of uitgeslapen, hebben we net ruzie gehad thuis of zitten we in een romantische fase, hebben we buikgriep of zijn we topfit? Nee, er is echt geen avond hetzelfde. Nou ja, op één ding na dan: de vraag van het publiek na afloop of het nooit saai is om elke avond dezelfde show te spelen.   

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper 

Ik woon tijdelijk niet thuis. Nee, ik lig niet in scheiding of ben m’n midlife aan ‘t consumeren bij een minnares. Nee, ik ben gewoon aan het verbouwen. Jawel, als de overwaarde niet naar mij toekomt, kom ik wel naar de overwaarde toe. Hoop ik… En nu woon ik dus even in een huurhuis op het Noord-Hollandse ‘platteland’. Niks ergs aan, ware het niet dat ik ineens naast een kroeg woon. Had ik niet moeten doen. Ik was blijkbaar vergeten waarom ik destijds Haarlem Centrum heb verlaten en me terug heb getrokken in de duinen, maar nu weet ik het weer. Ik heb geen kroegweerstand! Ik ben normaal geen grote drinker, totdat ik in een kroeg kom. Ik rook nauwelijks, totdat ik in een kroeg kom. Ik eet nooit pindas, totdat ik in een kroeg kom. En ik snurk nooit. Totdat ik in een kroeg ben geweest… En nu woon ik náást een kroeg! Het is een ramp. Ik zat op een strakke 85 kilo maar nu heb ik uit pure pinda-angst al een maand niet meer op een weegschaal gestaan. Godzijdank is het maar 12 passen lopen, want anders had ik inmiddels een Balkenende-norm aan taxi’s uitgegeven of was ik al 20 keer m’n rijbewijs kwijt geweest. En had ik kunnen kwartetten met m’n taakstraffen. Barman Jan heeft namelijk een ‘je hoeft niet te bestellen’ beleid, alleen maar ‘nee’ te zeggen. Maar dat is nou net het probleem: ik kan geen nee zeggen! Ik ben radeloos. Want hoe vaker ik er kom, hoe slechter dat is voor m’n kroegweerstand. Nog 2 weken en dan is de verbouwing voorbij en kan ik mijn normale leven weer proberen op te pakken. Sporten, Spa-blauw, af en toe een biertje en goed slapen. In plaats van te leven in een permanente staat van vrolijk-, losbandig- en katerigheid en continu uit m’n mond ruiken naar pinda’s… Gisteren kreeg ik van mijn vrouw zelfs een T-shirt met daarop de tekst; NIET VOEREN! En daaronder tussen haakjes (dus geen bier & geen pinda’s!). Maar ik weet niet of het helpt. Ik ben net een geit op een kinderboerderij. Ik sabbel het desnoods zelf uit de tap en vlooi net zo lang door een Perzisch tafelkleedje tot ik een pinda heb gevonden. Maar goed, twee weken nog en dan is ‘t voorbij. Maar tot die tijd is het nog wel even afzien voor deze geit. Er is bokbier op de tap gekomen… 

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Onze vaste telefoon was stuk. Zomaar. Ik belde met onze telefoonaanbieder. Hoe ik belde? Nu even mobiel dus. Nee, nee, dat bedoelde ze niet. Digitaal, internet, wireless isdn, adsl dat soort dingen? “Ehhh…. volgens mij komt er ergens een draadje uit de muur, kan dat ook?” vroeg ik. Het bleef lang stil. Hoorde ik haar daar nou haar lachen inhouden? Ik stelde me de mevrouw voor die een A4-tje in de lucht hield waarop stond “via een draadje…” en die trots aan al haar callcenter-collega’s liet zien. Toen ze uitgelachen waren had ze me binnnen 2 minuten overtuigd dat ik uit het stenen tijdperk kwam met al die losse contracten. Dat kon allemaal beter, sneller en goedkoper. “Maar het werkt wel allemaal mevrouw”, probeerde ik nog. Althans tot 3 dagen terug. Daar zou ik met het Alles-in-één-pakket geen enkel probleem mee hebben! Even de monteur afwachten die alles in maximaal een uurtje ‘up and running’ zou hebben. Ik heb een paar jaar geleden alles gedaan om alle kabeltjes en draadjes rondom te televisies in ons huis weg te krijgen in de muur. Noem het obsessief, maar je ziet bij ons niet eens een kabelgootje. Ja, iedereen heeft wat. Als de monteur er is krijgt de eerste televisie een kastje eronder en een draadje dat over de muur naar die televisie loopt. Oké, rustig blijven Rich, hier kom je overheen. Televisie 2 idem dito. En aangezien je maar 2 kastjes mag hebben per huis, krijgt televisie 3 in de keuken een antenne aan een draadje naar die televisie. Maar die antenne doet het niet bij de televisie. De antenne moet verlengd worden met een ander draadje, dan door de huiskamer gespannen naar het raam, daar op een kruk worden gezet en…. ja hoor de tv doet het! Wacht even… is dit het nieuwste van het nieuwste? Het hypermodernste? Dé up-to-date-high-tec-oplossing? Een antenne aan een draadje voor het raam?!? Arme monteur…  Op onze slaapkamer moest de draad zelfs worden vastgemaakt aan het plafond! En als mijn vrouw een paar sokken uit het kastje pakte waar de TV op staat begon het bij Pauw & Witteman te sneeuwen. Ik heb de hele boel al vloekend weer teruggestuurd. Maar nu heb ik dan iets…. nergens draadjes, het werkt altijd en het kost maar € 17,49 per maand; kabel! Vanaf nu koop ik alleen nog dingen waar de kinderziektes uit zijn. Denk dat ik langzamerhand wel naar een vaatwasser durf te kijken.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Deze column gaat niet over hoe een meisje en een dorp slachtoffer werden van een mix van hitsige media en holbewonergedrag. Alles is wel gezegd, ik zou alleen maar in geïrriteerde herhaling vallen. Waar die kop dan wél over gaat? Mijn kop! Het begon als laksheid maar toen mijn vrouw zei “Wat lijk je slank!” besloot ik ‘m te houden; m’n baard(je). En ik bleek niet alleen. Waren ze ooit voorbehouden aan ‘weg met de neutronenbom’-types, nu stikt het er van! Met name mannen tussen de 20 en 40 lijken massaal met hun kin in een asbak in slaap te zijn gevallen. Na 2 maanden is bij mij echter de irritatiegrens alweer bereikt. Een baard krijgen is namelijk simpel, maar ‘m managen is andere koek. Ik snapte ineens waar al die social media berichten “ben aan het trimmen” vandaan komen. Niks sportiviteit, er wordt gewoon minutieus onderhoud gepleegd! De truc is namelijk de boel zo bij te houden dat het lijkt alsof men met een nonchalante, rebelse 2 á 3 weken-baard te maken heeft, maar in de praktijk is daar niks nonchalants aan. Het is k*twerk. Ik ben er zelfs zo slecht in dat mijn baard er chronisch uitziet als een golfbaan waar net een groep dronken houthakkers z’n eerst les heeft gehad. Verder blijven er dingen in hangen. Van plukjes servet tot ragout, het lijkt wel een magneet. Maar het ergste is nog wel dat een vluchtige of passionele kus met mijn vrouw, hoe leuk ze die baard ook vindt, is teruggebracht tot een zuinig getuit mondje dat zich bij het minste of geringste stoppelcontact als een zeeanemoon terugtrekt. Om van het spasme waarin het lijfje van m’n dochter door een kus van papas schiet nog maar te zwijgen. En Kemper is ook niet blij. In ons huidige cabaretprogramma speel ik soms een vrouw en hij weet ‘t zeker: “Sinds die baard werkt ’t minder”. Vandaag heb ik daarom afscheid genomen. Van die baard. Bij gebrek aan een eigen mesje heb ik in een vlaag van irritatie dan maar de ‘Venus’ van m’n vrouw gepakt. Mijn gezicht zal nog wel weken glimmen van de Aloë Vera maar wat een opluchting! Of het cabaret-techisch beter werkt? Ik ga het 3 en 4 oktober meemaken! Ironisch genoeg in de schouwburg van HAARlem. Tuurlijk zal ik de ‘wat lijk je slank’ complimentjes missen, maar inmiddels weet ik: bedaard eer ge behaard! En nu ga ik even lekker m’n gezin kussen…

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

September is in Noord-Holland de tijd van de Feestweken. In bijna elk Noord-Hollands dorp wordt een paar dagen volop gehost, gezopen, gezoend en gefeest. Ik ben geboren en getogen in Heemskerk. Het dorp waar goedenmorgen “Morrie” is, ze je afkomst aanduiden met “Dat is er toch eentje van…” en als enigen in Nederland Heemskérk zeggen (in plaats van Héémskerk). Een van m’n oude buurjongens vroeg of ik dit jaar “weer eens mee ging” en zo dompelde ik me na 17 jaar weer onder in het Heemskerkse feestgedruis. Het begint op woensdagochtend met ‘het eerste deuntje’ en duurt tot vrijdagnacht 2 uur. Er staan gigantische biertenten op het plein, de kroegen zijn tot laat open en iedereen staat op straat te praten, te drinken, te lachen en te dansen. Een klein stukje verder staat een grote kermis waar ’s avonds verliefde pubers afspreken bij de botsauto’s. Toen ik dat zelf was leefde ik voor deze dagen. We – mijn vriendengroep en ik - hadden ons eigen plekje langs de harddraverijen op donderdagmiddag en ik wist precies waar de andere groepjes stonden. Ik was drie dagen onvermoeibaar en zielsgelukkig als ik had gezoend. Maar hoe gaat zoiets? Je gaat studeren, maakt kennis met ‘de grote stad’, het ‘studentenleven’ en opeens vind je zo’n dorpse feestweek een beetje provinciaals en sla je een keer over. En nog een keer. En voor je het weet is het 17 jaar geleden. En dan opeens sta je er weer! Ik liep blind naar dezelfde plek langs de paardenrennen, zag dezelfde vrienden die toevallig ook allemaal dit jaar weer gingen. Ik miste - net als toen - om 17.00 uur het optreden van Corry Konings omdat ik in gesprek raakte met een van de leukste meisjes van Heemskerk (en nog steeds). En ik was net als toen op een gegeven moment iedereen kwijt. Toen ik daar zo rondliep ‘s nachts schaamde ik me een beetje. Niet voor Heemskerk, wel voor mezelf. Omdat ik moest toegeven dat ik ooit dacht dat ik de Heemskerkse feestweek “wel een beetje voorbij was”. Terwijl één bezoekje aan mijn roots meteen duidelijk maakte wat ik al die jaren erna vaak aan die zogenaamde overhippe, trendy, fashionable bars en dito mensen in de stad had gemist: echtheid. Hier was een schouderklop nog een te harde klap, een klootzak een klootzak en een kus een kus. Heerlijk om thuis te komen. Want je kan de man wel uit Heemskerk halen, maar Heemskerk uit de man halen lukt je blijkbaar niet. Gelukkig maar.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Soms lees je een overlijdensbericht dat begint met: “Na een lang ziekbed maar toch nog onverwacht…”. Deze week is ’t me weer overkomen, en hoe vaak het me ook gebeurt, het went nooit. Meer dan 3 maanden had ik deze keer om me voor te bereiden maar ik knipper met m’n ogen en het is voorbij. Over en sluiten, einde verhaal... m’n vakantie. Ik had het als kind al; zo intens als ik naar ’t begin ervan toeleef, zo blind ben ik voor het naderende einde. Op 10 juni speelden we onze laatste voorstelling en 14 september is de eerste weer. Daartussen zit 3 maanden! Waar die zijn gebleven zijn, Joost mag het weten. Ik weet dat ik ergens twee weken naar Griekenland ben geweest en dat m’n radioprogramma (Remco Ruimt Op, elke zondag van 22:00- 24:00 op Radio2, moet u zeker eens naar luisteren!) gewoon door ging, maar verder waren er eindeloze zeeën van tijd. Tijd om dat hok waar die lelijke Kliko in kan te timmeren. Tijd om alle oude vrienden die het ik het hele jaar verwaarloos weer eens te zien. Lunchen met de ‘medium’ vrienden en dineren en lazarus worden met de goeie. Tijd om af te spreken met die twee nieuwe stellen die een kind in de leeftijd van onze dochter hebben; “Je snapt elkaar gewoon net even beter hè”. Tijd om m’n moeder weer eens op te zoeken in plaats van altijd maar andersom. Tijd om de tuin ‘op te leuken’. Met visie hè, dus niet zomaar weer wat in de grond kwakken. Tijd om uitjes met vrouw en kind te maken. Gedrieën maar óók met alleen m’n vrouw. We zijn tenslotte ook nog een stel. Lekker gek… Oh en last but so not least, tijd om nieuwe dingen te schrijven. Heel veel mooie nieuwe dingen en dan schrijfmachine Richard Kemper versteld doen laten staan van de oogst! Dat zou ik allemaal doen. Maar voor de hele lijst van bovenstaande ‘actiepuntjes’ heb ik op het moment van schrijven nog precies 2 dagen. Want deze vrijdag verwacht Valkenswaard ons al. En daarna Goirle. Enzovoort. Wat ik wel gedaan heb? Geen idee. Maar dat geeft niks, want met Kerst zijn we weer even vrij en heb ik weer alle tijd van de wereld om alles in te halen! Het heeft namelijk ook zo z’n voordelen om zo te zijn. Want of ie nou dagen, weken of maanden duurt, mijn vakantie is altijd eindeloos… 

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Met twee pubers van 14 en 16 jaar is het hier een komen en gaan van wandelende hormoonvaten en testosteron-bommetjes. Hun gesprekken houden me lekker aangesloten bij hun generatie. Althans, als ik het begrijp. Want als u dacht dat alleen voor de allochtone medemens een taalcursus handig is, dan heeft u nog nooit midden in een groep pubers geprobeerd een gesprek te volgen. Ze hebben een geheel eigen vocabulaire. Om u een hoop uitzoekwerk te besparen voor uw eigen pubers, kleinkinderen of neefjes en nichtjes heb ik de basics voor u op een rijtje gezet. ‘Leip’ zeg je als iets ‘vet’ of ‘cool’ is. Maar als iets echt niet ‘vet’ of ‘cool’ is, dan is het ‘vet’ of ‘cool’ zeggen. Dan ben je namelijk een ‘Auti’ wat afstamt het woord ‘autistisch’ en gebruikt wordt om iemand die een kneus is aan te duiden (sorry!). ‘Halleve tamme’ voldoet dan ook. Een ander woord voor ‘Leip’ is ‘Lauw’. Wil je de overtreffende trap van ‘Leip’ gebruiken, dan zeg je ‘Aight’ (spreek uit als Ait) wat zoveel betekent als ‘wauw’. ‘Nice’ mag ook. Als iemand een ‘leipe’ stijl heeft dat heeft ie ‘Swag’. Belangrijk; ‘swag’ héb je en ben je dus nooit. Dus ga niet modern doen bij uw puberende neef door op z’n feestje te zeggen “Zo jij bent swag!”. Kansloos. En niet boos worden als ze u ‘ouwe’ noemen want dat is vriendschappelijk bedoeld en betekent ‘maatje’. ‘Pik’ is ook oké, maar beter nog is ‘Gozerrrrrr!’ wat je ook weer mag gebruiken als je zoiets wil zeggen als “Wat doe jij nou!?”. Als uw pubers ‘hem gaan boeke’ dan betekent dit dat ze vertrekken. Een ‘Waggie’ is een auto, ‘Doekoe’ is geld. ‘Atten’ is in één keer je keel openzetten en je glas erin leeg laten lopen. ‘Wappen’ is What’s App gebruiken en ‘Pattas’ zijn schoenen. ‘Hosselen’ is zoenen, maar ‘Iemand regelen’ kan ook. En mijn favoriet:  ‘Sharken’ is vreemdgaan. U vindt het misschien allemaal onzin, maar dat vonden mijn ouders ooit van ‘onwijs’ ook. Dus wees niet verbaasd als u over een jaar of 6 een sollicitant aan uw bureau krijgt die zegt: “Hé ouwe! Leip bedrijf heb je. Echt lauw! En jij hebt zelf trouwens ook swag. Lauwe pattas gozerrrr. Hoe zit het hier met me doekoe en me waggie? Als we oké zijn nu, zullen we dan atten? Als je nee zegt ben je een halleve tamme.” Wen er maar aan. We wappen!

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

De vakantietijd en daarmee de komkommertijd zit er op. Jammer, want ik vind het altijd wel wat hebben: het grote nieuws blijft klein en kleine nieuws wordt groot gemaakt. Twaalf puppies in 1 worp, de 1^e eikenprocessierups gespot, brief na 7 jaar alsnog bezorgd, dat werk. Het heeft iets relativerends, dat ‘kleine dingen groot en grote dingen klein maken’. Tot ik me deze week even verdiepte in de op handen zijnde de verkiezingen en naar het RTL4 ‘Premiersdebat’ keek. De doorgaans bekwame Frits Wester had met z’n team de 4 mogelijke ‘premiers’ opgehitst tot het doen drukknopspelletjes en kinderlijke 1 op 1 debatjes die op iets van een ‘battle’ moesten lijken. Landspolitiek teruggebracht tot een potje verbaal armpje drukken. Met samengeknepen billen zat ik te wachten tot er een nummer in beeld kwam waarnaar ik kon sms-en wie ik terug wilde zien in de ‘vote-offs’. Hele partijprogramma’s werden teruggebracht tot uit het hoofd geleerde on-liners, openingstatements van 30 seconden en slotbetogen van 1,5 minuut op camera. Het leek soms wel een sneue (speed)datingshow. En als het even niet gescript en compact ging, ontspoorde het: “Jij liegt!”, “Ik liegt niet!?”, “Je liegt wel!”, “Ik zweer dat ik niet lieg!”. Geen ruziënde jochies in een zandbak, maar onze minister-president in ‘debat’ met Coupe Wilders. Grote dingen klein maken is allemaal leuk en aardig, maar dit is té klein. Het gaat hier om het land, een crisis, de welvaart, de euro en onze gezondheid. Maar nee, Roemer moest in het Engels net doen alsof ie Barosso aan de lijn had (wat ie niet deed) en Rutte moest kort vertellen wat ie zichzelf verweet bij de Catshuisonderhandelingen, wat ie wel deed. En de rest moest aan elkaar vertellen waarom zij de beste leider waren. Hoe heeft daar nou toch ooit een ‘winnaar’ uit kunnen komen? Er viel helemaal niks te winnen, alleen maar zo min mogelijk te verliezen. De totaal infantiele avond werd mooi samengevat door een foto waarop Roemer na afloop een appelsapje staat te drinken door een buigrietje. De 50 jarige leider van de Socialistische Partij met een buigrietje... Ik ben weer even genezen van de grote dingen klein maken. Laten we maar gauw grote dingen weer even groot maken en politici meer dan 30 seconden geven om uiteen te zetten wat ze willen. Langdurig en zonder vakantiekiekjes tussendoor, hebben ze gelijk wat meer tijd om door de mand te vallen. Omdat one-liners van 6 minuten simpelweg niet bestaan.

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Schilder Hans is bezig aan ons huis, dus ik zit 3 keer per dag met koffie en stroopwafels het leven door te nemen. Grote zaken. Badr Hari, Britt en Ymke en natuurlijk de politiek. Het beste stemadvies dat ik ooit heb gekregen kwam van mijn KNO-arts: “Stoppen met roken”. Op de een of andere manier voelt het gek nu, die campagne-periode. Iedereen is nog aan het nazomeren, uitbruinen en afschilferen en ik heb niet het idee dat het ‘leeft’ dat we over 2,5 week de toekomst van Nederland kiezen. Stemmen, dat wàs vroeger iets. Maar sinds de laatste 3 kabinetten voortijdig sneuvelden en we ook voor Europa en de provincie naar de stembus moeten is het bijzondere er wel een beetje af. Maar zolang er in Syrië alleen al 18.000 mensen sterven voor dit recht vind ik dat we er gebruik van moeten maken. Hans niet. “Zakkenvullers, luiwammissen, mooipraters”, die categorie. “Zeven weken luxe broodjes eten terwijl ik me een hernia sta te schuren en dan de boel laten klappen. En wie betaalt die broodjes?”. Ik kon er weinig tegenin brengen. “Bovendien” zei Hans “Op wie dan? Ze hebben allemaal wel wat, maar ik ben het met niemand helemaal eens”. Tja, zoals Winston Chruchill al zei: “Democratie is het slechtste systeem ter wereld. Op alle andere systemen na”. Alle onderwerpen passeerden de revue. “Twee paspoorten? Onzin, mensen moeten kiezen!” zei Hans. Ik vertelde dat mijn 2 oudste kinderen met een Franse vader ook 2 paspoorten hebben. “Ja maar dat zijn kìnderen, dat ligt anders”. Oké, de Stemwijzer dan. Die vragen! Wat interesseert Hans het nou of het auteursrecht op internet beschermd moet worden of het publieke bestel intact moet blijven? Hans zei “Het gaat nooit over de échte dingen: het pensioentje van mijn moeder, de maximumsnelheid en de opstelling van Ajax”. Bij elke stelling bespraken we de voors- en tegens en na 3 uur hadden we hem af. Helaas. We hadden bij zoveel vragen ‘sla deze vraag over’ ingevuld dat er geen stemadvies mogelijk was. “Zie je nou” zei Hans. "Ik zei toch dat ik niet moet stemmen. Kijk, al die lijstrekkers zijn net vrouwen. Als je nog voor ze moet kiezen beloven ze je de hemel, maar als je eenmaal bij ze in bed ligt komt er niks van terecht”. Bij Hans heeft het geen zin meer denk ik, maar voor alle anderen is mijn stemadvies: stem. Doe het voor Hans.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Ooit enfant terrible maar inmiddels gelauwerd radiomaker én televisiepresentator Giel Beelen heeft ons gevraagd om een keer te ‘jureren’ en een workshop te geven voor De Beste Singer-Songwriter van Nederland. Leuk! Doen we. Voor iedereen die het programma niet kent: een aanrader! Niet weer een talentenjacht waarbij je je al cover-zingend door eindeloze sms-rondes heen moet battle-en om de volgende aflevering te mogen halen, maar een ouderwets potje liedjes schrijven én uitvoeren zonder dat je kan afvallen. Een wat lijvige omschrijving, maar wel eentje waar hopelijk mijn verschil in waardering uit spreekt. Niet dat ik iets tegen de jacht op, en het opblazen van het ene na het andere zangtalent in die andere programma’s heb, maar ik geloof gewoon wat meer in de artistieke houdbaarheid van gerijpt talent. Net als met plofkippen en Nederlandse tomaten; als het snel moet groeien heeft het nauwelijks kans om op smaak te komen… Nou ja, hoe dan ook, ‘jureren’ en een workshop dus. Die workshop was vandaag. Maar vlak voor het draaien schoot het ineens door m’n hoofd: Wat nou als ze ons helemaal niet kennen? Sommige van die kandidaten zaten in groep 6 toen Richard en ik begonnen, of waren 12 tijdens Ik Wou Dat Ik Jou Was. Ik ben een ouwe lul! Ik zie wel eens tweets voorbij komen met teksten als “Velthuis en Kempert? Daar zijn m’n ouders vroeger wel eens geweest.” Of “Ik Wou Dat Ik Jou Was op de radio #jeugdsentiment!”. Wíj zijn een ouwe lul! Even dacht ik dat het niet meer goed zou komen in m’n hoofd, maar hield me vast aan het feit dat Kemper en ik 5 albums hebben gemaakt met iets van 65 liedjes. Dus ook al is het je smaak niet, we hebben wel uitgebreid met het bijltje van de worsteling, de frustratie, de spanning en de ontlading gehakt… Lang verhaal kort; los van het feit dat ik door mijn constante ‘op dieet zijn’ het woord ‘duet’ per ongeluk verving door het woord ‘buffet’ was het goed en leuk. Ze wisten “echt wel” wie we waren en leken er ook nog wat van op te (willen) steken. Ik ben er dan ook maar weer eens achter dat het een dun lijntje is tussen het zijn van een éminence grise en een ouwe lul en dat dat lijntje vooral tussen je oren zit. Maar vooral weet ik na deze workshop weer even; ik ben het allebei niet. Nog niet.

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Voor alle mensen die afgelopen seizoen een theaterkaartje of CD van ons kochten: het was heerlijk in Griekenland, dank u wel! Voor 2 ouders die elkaar gedurende het theaterseizoen 2 avonden per week zien, leek twee weken non-stop bij elkaar vooraf een onoverburgbare tijdspanne. Maar in een tijdschrijft lazen we dat je voor een onbezorgde vakantie het beste vooraf een gezellig ‘ruzie-avondje’ kan plannen zodat de lucht geklaard is voordat je in het vliegtuig stapt. Dat lieten we ons geen 2 keer zeggen en inderdaad, het was heerlijk samen. Ik had me door maatje Veldhuis in een zeilboot laten lullen. “En dan moet je een Griek erbij nemen die kan zeilen!”. Onzin, dacht ik nog. Ik had immers in 1986 al eens een middag gezeild dus hoezo? Om alvast een beetje te oefenen deden mijn vrouw en ik een rondje Alkmaardermeer. Om een lang verhaal kort te maken, het ging goed totdat ik riep “En nu moet je afvallen!”. De uitleg dat dit een zeilterm is mocht niet baten en dus boekte mijn vrouw meteen een schipper: Petros. Een slecht engels sprekende maar zeer innemende Griek. Tijdens een van onze ouzo-avondjes noemde ie ons tot mijn verbazing ‘rielie kresie’ dat wij de Grieken maar bleven steunen en was het onmiddellijk stoppen van alle geldstromen het beste wat we voor de Grieken konden doen. Volgens hem was er tot nu toe nog niks veranderd, was het land door en door corrupt en belangrijker; de Grieken zelf hadden geen enkele behoefte om maar in wat dan ook te lijken op de landen waar ze nu volgens Europa bij hoorden. Alle monetaire argumenten ten spijt sloeg Petros daar volgens mij ‘the nail on his head’. Want je hoeft geen antropoloog te zijn om al na 2 weken te zien dat Griekenland zó anders is dan wat wij ervan willen maken met onze regeltjes en ‘begrotingsdiscipline’. Knappe jongen die ze ervan kan overtuigen dat tot je 67^e werken en dagelijks 2 uur in de regen op de A9 in de file staan gelukkiger maakt dan zonder geld in de zon onder een olijfboom zitten met je vrienden. En geef ze eens ongelijk. Qua Griekenland en geld; het komt niet goed en dat is maar goed ook. Want Griekenland is prachtig en ik moet er niet aan denken dat het er ooit zo uitziet als Nederland en de Grieken als wij. Een beetje wijzer namen we afscheid van Petros. Zonder fooi uiteraard, dat was immers ‘rielie kresie’.  

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper   

Ik ben op vakantie. Weg, foetsie, niet in het land. Daarom dacht ik even; waar ga ik eigenlijk over schrijven!? Griekenland is een beetje een uitgekauwd onderwerp geworden en van ‘thuis’ weet ik niet wat er speelt. Maar van dat laatste klopt eigenlijk geen hout. Vlak na de landing op dit Griekse eiland kreeg ik namelijk een aantrekkelijk aanbod van mijn telefoonprovider. Voor 2 euro per dag kan ik hier 35 sms’jes versturen en voor 35 MB ‘internetten’. Gevolg? Ik ben niet weg. Ja, fysiek wel, maar mentaal ben ik gewoon thuis. Er ontgaat mij namelijk helemaal niets. Ik weet van de tsunami in Slenaken, en dat ‘we’ goud en zilver hebben. Ik weet dat er een felle brand in Groningen heeft gewoed en dat een finaliste van Idols 2008 is bevallen in een auto. Van een zoontje. Geen idee wat ik er mee moet, maar ik weet het wel. Dankzij twitter weet ik dat Zomergasten met Micha Wertheim pittig was. Voor presentator Jan Leyers dan. En ik weet ook dat iedereen “heeeel trots” is op Marianne Vos. Snap ik. Ook weet ik wat iedereen met het mooie weer deed en dat het “eieieieieieieiendelijk zomer” was. Dankzij Facebook weet ik wie er wat op de barbecue had en wie er “lekker zonder de kids een sundowner doen”. Want iedereen is echt aan het “genieten met een grote G” hoor... Zelfs met vriend Kemper hoef ik straks niet bij te praten: ze hebben schitterende stranden gezien, er is een zwerfpoes die ze zo mee zouden willen nemen maar dat natuurlijk niet doen en de jongste mocht op de stoel van de piloot zitten. Verder smst, belt en mailt iedereen alsof het een druilerige woensdag in Nederland is dus ik mis niks. Want ik lees alles en reageer indien nodig. Eigen schuld dikke bult dus, ik weet het. Maar ja, wat is nou 2 euro!? Vroeger had je mazzel als je op vakantie van iemand een beduimelde NRC van vorige week kon lenen. Maar ik heb wel weer wat geleerd. 2 euro of niet, vanaf vandaag geen i-Phone meer, maar een i-Land! Geen i-Pad maar een i-Sje. Geen palmtop maar een palmboom en ik doe niks meer met wifi, uitsluitend nog met m’n liefie. On-line wordt bikini-line en Facebook een ‘good book’. Want als je er echt even uit wil zijn, moet alles even echt uit! En dat is dan ook precies waarom ik deze computer nu ga uitze

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

De tijd dat ik met een goed gevoel op vakantie ging als ik maar een paspoort, geld en condooms op zak had ligt ergens in een ver vrijgezellenverleden. De voorbereidingen voor ons jaarlijkse ‘en-het-wordt-verdomme-gezellig-weken!!!’ zijn hier een hele operatie. Ons hele huis is zwanger van de op handen zijnde reis. Overal liggen lijstjes met dingen die we absoluut niet mogen vergeten voor we weggaan. Deuren op slot, tuinsproeier op de tijdklok, tv’s en andere apparaten uitzetten, hond wegbrengen naar ’t asiel, taxi regelen, boodschappen in huis voor als we terugkomen, thermostaat uit, fietsenhok op slot, waardevolle spullen onder de kussens op de bank verstoppen... En dan heb ik het nog niet over alle dingen die klaargelegd, ingepakt en meegenomen moeten worden. Alleen de kluwen opladers voor telefoons, tablets, laptops en dvd-spelertje voor de kleinste neemt al een hele koffer in beslag. En net als bij een echte zwangerschap is het ook lezen en praten over ‘hoe het straks zal zijn’ een favoriete bezigheid van mijn vrouw. Elke hoek van ons verblijf word vooraf nauwkeurig onderzocht op internet, reisverslagen gelezen, diashows afgespeeld en lonely planets doorgespit. Handig, want zo heb ik altijd een full time reisleider bij de hand die nog voor aankomst kan vertellen op welk toilet ik straks het zachtste toiletpapier vind. Maar het neemt ook iets weg van het spannende en onbekende. Het voelt toch een beetje als met elkaar naar bed gaan en vooraf al de babyfoto’s willen zien. Terwijl de grootste herinneringen in het leven vaak de kleinste, onverewachte dingen zijn. Zo kwam ik in mijn reclameverleden eens in het hipste hotel van New York, ‘t Soho Grand. Ik was alleen en checkte in. De receptiejuffrouw pakte van onder de desk een vissekom met goudvis, gaf die aan mij en zei “This is for you, so that you’re not so lonely tonight”. Een minuut later zag ik mezelf in de lift staan met een koffer in de ene en een vissekom in de andere hand. Hoe hip het hotel was ben ik allang vergeten, maar de goudvis niet. Ach, de tijd dat ik dit soort dingen probeerde te veranderen aan mijn vrouw heb ik allang achter me gelaten en sindsdien gaat het eigenlijk een stuk beter. Zij de voorpret, ik hou me in. Eigenlijk is het met vakantie precies als met sex. Eraan beginnen is altijd een heel gedoe, maar als je er eenmaal bent is het wel leuk.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper 

2012, het leven is beslissingen nemen en beslissingen maken is ons leven geworden. Het heft in handen hebben en houden, dat is het credo. Alles kan, als je maar graag genoeg wil en je best doet. Alles voelt maakbaar. Ontevreden met je borsten? Vergoten, verkleinen, tepels verplaatsen, je zegt het maar! Klotebaan? Jobcoaching, bedrijfarts, ontwikkelingsplan, de ziektewet, een kwestie van keuzes maken. Beroemd worden? Geef je op voor te veel om op te noemen! Geen talent? Geen probleem: zangles, dansles, acteerles, playbackles, x-factorles. Je kind een tikkie te druk? Van medicatie tot meditatie, alles om dat rotjoch in het gelid te krijgen is beschikbaar. Ergens een vetrand of rimpel? Sucken, spuiten, laseren, liften, pillen, pealen, smeren, snijden, bleken, boosten, pompen of verzuipen. Slecht huwelijk? Te korte benen? Te weinig haar? Mid-life op komst? Rotjeugd gehad? Te leuke jeugd gehad? Aan alles is wat te doen. En zo niet dan toch. Daar zijn we met z’n allen in gaan geloven denk ik... En dat is precies waarom dit land nu al weken knettergek aan het worden is over iets waar we maar geen vat op krijgen. Het moet beter en snel een beetje. Desnoods moet de politiek maatregelen nemen want veranderen zal het… het weer! En om te bewijzen dat we echt volslagen kierewiet zijn geworden dreigen we zelfs met boetes als het meevalt, omdat er gezegd was dat het tegen zou vallen! Ik lach me rot. Ik heb voor de grap even opgezocht wat voor een weer het dit weekend de afgelopen 111 jaar was. Op 20 juli was ’t die jaren gemiddeld 14,9 graden maar in 1929 was het een benauwde 32,7c en in 1954 slechts 6,5c. Op 21 juli was het 13,9 gemiddeld maar in 1925 was het dik 33c en in 1902 potverdikke maar 4,8 graden! De 22ste zat daar links en rechts een paar tienden onder of boven... Het schommelt dit weekend dus waarschijnlijk ergens tussen de 4,8 en de 33 graden. Zeg maar tussen “helemaal klote” en “niet te harden. En daar zullen we het, zolang dit land op deze breedte- en lengtegraad blijft liggen toch echt mee moeten doen. Zolang de PVV niet aantoonbaar kan maken dat dat recente rotweer ook weer aan de Islam ligt, wil ik er niemand meer over horen. Punt. Maar ik ben een roepende in een kletsnatte woestijn. Ik weet het. Want in dit land is toch elke zomer weer de zon de bok.

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Er zijn dingen waar je als ouder van een kind op de basisschool niet aan ontkomt. Luizenmoeder, overblijfmoeder, bibliotheekmoeder, pleinwacht, klaarover, eindejaarsschoonmaker, contactouder… Dat er nog ouders zijn die tijd hebben voor een baan is een wonder. Het hele afgelopen schooljaar is het me gelukt om ongemerkt door alle beschikbare functies heen te laveren maar op de rand van het jaar was ik toch echt ‘de sjaak’. Na een intakegesprek, afgenomen door 3 struise moeders op docentenstoelen terwijl ik op een krukje uit groep 2 zat, werd ik toegelaten tot het beroep van ‘schoolreisbegeleider’. Avifauna. Vogels dus. Ik kreeg het kleinste groepje: 3 jongetjes. Ik moet zeggen, schoolreisbegeleider is een fantastisch vak! Als je een beetje bestand bent tegen snot, urine, kots in de bus, opengereten knietjes en ijs met daaronder nog ergens een gezichtje is het eigenlijk een eitje. Bovendien, Avifauna heeft ook een fantastische speeltuin met een heerlijk terras! Na overleg met mijn groepje hebben we in democratisch overleg besloten dat vogels ook rust verdienen en na 20 minuten zaten zij in de speeltuin en ik op het terras. Door een aantal héle leuke moeders werd ik als ‘one of the girls’ bijgepraat over vreemdgaan, sexspeeltjes, flirten en kreeg een zorgvuldig lijstje do’s & dont’s voor in bed. Kijk, daar kan mijn vrouw wat mee. Toen het tijd was om naar de bus te gaan werd ik net gebeld, maar ik zag mijn groepje richting de stoet lopen dus dat zat wel goed. Een van de héle leuke moeders gaf een teken met 2 vingers waarmee ze naar haar ogen wees en toen naar mij. Oké, van alle plekken waarvan ik ooit verwachtte dat een vrouw zou seinen een oogje op mij te hebben was Avifauna wel de laatste maar zo zie je maar. Eenmaal in de bus bleken er 3 kinderen te missen. Sjonge jonge, welke sukkel… oeps. Toen ik ze een half uur later had bevrijd uit het verzorgerstoilet waar ze zich per ongeluk hadden opgesloten konden we gaan. Tijdens de terugreis was de microfoon in de bus voor de steeds minder héle leuke moeder om uit te leggen dat dit een les voor iedereen was en dat ze me nog heel duidelijk een teken had gegeven om op mijn groepje te letten. Bij aankomst op school verstopte niemand zich onder de stoel. Behalve ik. Benieuwd waar ik volgend jaar voor gevraagd word. Ik denk nablijf-vader.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Of ik nou gewoon een sentimentele ouwe zak word, of dat het de hormonen zijn omdat ik wat vaker kip eet weet ik niet, maar ik ben me de laatste tijd toch een potje jankerig! Ik lijk Mario Balotelli na de EK-finale wel. Als ik de leader van Spoorloos hoor is het al raak. Dat commercial-tje van de kale meisje met die knuffel op dat ziekenhuisbed? Hup daar ga ik. Dat filmpje op internet van die leeuw die z’n vroegere verzorger tegenkomt? Pak de tissues maar! Als m’n dochtertje zegt  “Ik vind jou jief”? Tranen over m’n wangen! En waarom? Ik heb er geen verklaring voor. Afgelopen zondag zat ik dan ook nietsvermoedend de terugkeer van Andre Kuipers te kijken. Niks emotioneels dus niks aan de hand dacht ik nog. En tot die klep van die vliegende urn openging was dat ook zo. Toen die Rus er uitgesleept werd ook nog. Hij was zo wit als een bepist beddenlaken en dat had zelfs iets komisch. Maar toen kwam Andre… Hij keek om zich heen als een pasgeboren kind dat de wereld aanschouwt. Glimlachend en met een rust in de ogen die totaal niet samenging met wat ie zojuist had doorgemaakt. Hij had zich 4 uur eerder losgemaakt van een zich met 28.000 kilometer per uur voortrazend object. Om vervolgens roodgloeiend door de dampkring te schieten. Daarna zo’n beetje loodrecht naar beneden om met een ongenadig harde klap te worden afgeremd door een parachute. Dan nog een frontaal botsinkje met de Kazachstaanse woestijn et voila. In mijn ogen een wonder, dus zat ik weer te janken. Maar nu snapte ik ineens wel waarom. Het was zo’n mooie metafoor voor de geboorte van het leven. Een raket vuurt een kleine sonde de ruimte in. Onttrokken aan het oog van de wereld maakt ie contact met ISS om vervolgens samen te smelten. Dan zweeft ie maandenlang gewichtloos in een krappe ruimte om pas als de tijd rijp is af te dalen naar de aarde. En eenmaal geland maakt ie als eerste contact met de mensen die hij liefheeft. Die blik toen ie belde… Schitterend! Wacht ‘ns even, misschien is dat wel waarom ik de laatste tijd zo emotioneel incontinent ben. Na 9 maanden toeren ben ik vrij en maak ik een soort van opnieuw contact met de mensen die ik liefheb ofzo. Noem het geland. Ach, ‘t zal wel niet. Ik hou het dan ook maar gewoon op die kip. 

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Lieverd, misschien is dit na 10 jaar niet de meest romantische manier om te laten weten dat we afscheid moeten nemen. Maar onze liefde is nooit een geheim is geweest in de media en verdient daarom een publiek vaarwel. Laten we ons alsjeblieft niet laten meeslepen door Estelle & Ruud en omkijken in wrok, maar proberen dankbaar te zijn voor wat we samen hadden. Want ondanks dat we de afgelopen jaren steeds meer uit elkaar groeiden hebben we ook mooie tijden gekend. Zeker de eerste jaren voelden we elkaar zo feilloos aan. Hoe ik me ook voelde, euforisch of melancholiek, jolig of bedroefd, jij vond altijd de juiste toon. Niet omdat je zo genuanceerd was want we weten allebei dat je altijd behoorlijk zwart wit kon zijn. Zeker als ik zocht naar een oplossing nét ertussenin hield je vast aan alles wat je bent; zwart wit. Ik haatte je dan maar in retrospect kenmerkt die vasthoudendheid jou in al je klasse. Want dat heb je altijd gehad: klasse. Zoals je daar alleen al staat. Stevig en robuust en toch zo rank en vrouwelijk tegelijk. Je nietsverhullende vormen zijn uitdagend en opwindend maar dwingen tegelijk respect af omdat je simpelweg niet ordinair kan zijn. Onze passie zal ik nooit vergeten. Soms liet ik het gewoon gebeuren. Nieuwsgierig onderging ik dan waar jij mijn handen leidde in ons spel. En soms zaten we elkaar alleen maar in de weg en lieten het erbij. Ja, ik maakte teveel fouten. Ik liet je soms te lang alleen en keek nauwelijks naar je om. Wat kon je dan vals worden. En als jij dan je klep opendeed konden zelfs de buren meegenieten. Zo hebben we heel wat stevige noten gekraakt, maar gelukkig kwamen we er meestal toch weer uit. Niet door allebei zoveel mogelijk kabaal te maken maar vooral door naar elkaar te luisteren. Want jij hebt altijd het talent gehad om wat ik al zo vaak van je hoorde steeds nét iets anders te laten klinken. En nu sterven dan de laatste klanken van ons samenzijn uit. Ik heb lang getwijfeld maar ben toe aan nieuwe impulsen en kies voor een jonger model. Hoe cliché dat ook mag klinken. En ook jij gaat een nieuwe toekomst tegemoet. Bij een andere vrouw nota bene. Wie had dat gedacht... Bedankt schat, je was de vleugel van mijn leven, de beste piano die ik had.  

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper 

EK-itus interuptus! Zo mag ik het wel noemen toch? Maandenlang voorspel, en dan voor ie er in zit ligt ie er alweer uit. Onze ploeg. Het team dat twee jaar geleden nog de nummer 2 van de wereld werd, is nu 14^e van Europa of zo. Tja, het kan hard gaan in Europa. Vraag dat maar aan de Grieken of de Spanjolen. Of aan de Portugezen trouwens, die ergens dit najaar vast om miljardensteun komen zaniken. Nou mooi ff niet, zeg ik! Maar goed. Waar ik me pas echt over heb verkneukeld was de geilheid van diverse merken zich op voorhand al volop te afficheren met “de kampioenen”. Vooral in de rust en na afloop was het lachen geblazen. Wolter Kroes die namens een supermarkt zong: “…winnen we keihard elke pot”. Wesley Sneijder, die na het drinken van een flesje fris wél weet te scoren. Drink dat dan, man! Of dat biermerk dat de Deutsche ambassade oranje liet schilderen. Oranje zou voor straf die ambassade met hun tandenborstels moeten schoon schRobben! Of die bank die Rene Froger liet zingen dat we “allemaal samen zijn” terwijl de (social)media haast ontploften van de scheldpartijen op het team, de ego’s, de coach en de mentaliteit. Niks samen! Zo pijnlijk. En nu dan het beklag: “Exit EK een kost commercie miljoenen”. Want wie wil er nog een juigbandje, een Gijpvogel, een koelkrat, of zo’n vervloekt pechvogeltje? Die merken namen een rotgok die ze sinds 1980 met beperkt risico konden nemen, dachten ze. Maar het contrast tussen de “wij zijn nu al kampioen” brullende merken met wat er op het veld gebeurde kon haast niet groter. Ik denk dan ook dat de schade voor sommigen merken zelfs wat groter is dan die paar lullige miljoenen die de campagne kostte. Want al was het Ice-tea gaan regenen in Charkow, het had geen drol uitgemaakt. En dat realiseert heel Nederland zich! Je kan naast het inhaalverbod een aardige (oranje)boom opzetten over een inhaakverbod, maar kom niet aankakken met “het kost ons miljoenen”. Da’s toch een beetje hetzelfde als na een avondje verliezen in het casino je geld terug vragen. Bovendien, over aankakken gesproken, er zijn ook slimme merken. Een toiletpapierfabrikant haakte in met oranje pleepapier met daarop de tekst “Aanvaalluuuuuhh”. Kijk, dat kan niet mis gaan. Bij winst zijn het ‘mega-serpentines’ tijdens de huldiging, en bij verlies… Juist! Ik ga er de komende tijd dan ook met alle plezier eens goed m’n kont mee afvegen! 

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

U weet waarschijnlijk dat nieuwslezers Rick Nieman en Sascha de Boer getrouwd zijn. Ik vraag me altijd af hoe dat gaat bij die 2 als ze thuiskomen. Rick: “Hoi schat. Hoe was je dag?” Sascha: “Leuk! Wij hadden Syrië, de NS, Blijdorp en het wordt 21 graden. En jij?”. Rick: “Bij ons 22! Lekker bijgepraat schat, welterusten”. Ach, hun relatie is tenminste echt. Want even een inside-geheimpje: 9 van de 10 publieke relaties van bn-ers zijn 100% nep en worden alleen maar uit imago-technische overwegingen zo neergezet. Denkt u bijvoorbeeld echt dat het toeval is dat Doutzen en Wolter allebei ‘Kroes’ als achternaam hebben? Die zijn in het echt dus gewoon getrouwd! Alleen imago-technisch mag alleen niemand dat weten omdat Doutzen niet bij het volkse karakter van Wolter past en een hippe donkere dj met de naam ‘Sunnery James’ publicitair gezien perfect voor Doutzen is. Maar terwijl u dit leest zijn Wolter en Doutzen waarschijnlijk lekker samen incognito aan het bowlen in Partycentrum Uitgeest. En daarna een portie minifrikandelletjes. Vinden ze heerlijk! Ach, ik zou u nog zoveel kunnen vertellen over collega’s…  u zou het alleen niet geloven. Nou ja oké nog eentje dan. U heeft misschien weleens gehoord dat ik een relatie heb met de zus van mijn cabaretpartner Veldhuis. Bullshit! Denkt u nou echt dat ik na een hele dag in een busje met de ene Veldhuis thuis wil komen en me letterlijk op de andere Veldhuis wil storten? Bespottelijke gedachte. Maar publicitair briljant! Want iedereen weet dat duo’s vroeg of laat uit elkaar gaan. Denk Bassie & Adriaan, Bram & Freek, Van Vleuten & Van Muiswinkel, Nico & Rob (Eigen Huis & Tuin). Dus om het idee te geven dat Veldhuis & Kemper nooit stuk zal gaan, is zo’n familieband publicitair gezien een vondst! Onder ons gezegd en gelezen wil ik u wel vertellen dat ik eigenlijk een affaire heb met Karin Bloemen. En Karin Bloemen is een fantastische vrouw; dijk van een stem, een heel laag cholesterolgehalte (volgens de reclame) en die borsten… ja, dat moest ik gewoon een keer ontdekken. En ze zijn ook geweldig. Alsof er geen eind aan komt. Als ik dan vraag “Ka, mag ik nog heel even…?” zegt ze “Is goed schat, blijf je wel een beetje in de buurt?” Ach ik zou u nog zoveel kunnen vertellen. Maar ja, u zou het alleen nooit geloven…

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Vraagt u zich ook wel eens af hoe men over de grens soms over ons denkt? Neem nou de Prins, die een maand ná Queensday ineens gewetenswroeging krijgt omdat hij heeft meegedaan aan WC-pot werpen! “Er zijn zoveel mensen die niet eens een WC-pot hebben.” Een oprechte poging om z’n betrokkenheid te tonen bij de closetproblematiek, maar wat denken ze er daar nou van in die landen met hun olifanten afknallende, vreemdgaande, acoholistische, corrupte koningen en prinsen? Bernhard ‘snapten’ ze tenminste. Zelf denk ik alleen maar; er zijn meer mensen op de wereld die geen ontbijtkoek hebben, maar over koekhappen heb ik ‘m al die jaren nooit gehoord. En er zijn ook een heleboel mensen die geen villa in Griekenland hebben, of een staatstoelage. En hij is ook best nog een tikkie mollig, terwijl er toch een heleboel mensen zijn die honger hebben. Maar goed, wat zouden ze er daar van denken? Van zo’n polderiaans mea culpa? Iets milds hoop ik maar. Iets van: hij die zonder zonde is, werpe de eerste wc-pot. Nog zoiets: staatssecretaris Atsma wil Rio De Janeiro op de fiets krijgen. Vast een schitterend initiatief, maar heeft Atsma wel eens in een stringetje op de fiets gezeten? Ik betwijfel het. Is niet prettig... Of in een carnavalspak achterop? Dat loopt geheid spaak. Rio is feest, muziek, schitterende vrouwen, blote lichamen en Nederland wil daar de fiets populair maken!? Wat denken ze dan op zo’n moment van ons? Of na ‘t zien en horen van dat meisje met een indianentooi dat een liedje namens ons land stond te zingen. Zouden ze ons al The Neverlands noemen? Toen bekend werd dat daar tig mensen zijn opgepakt die tijdens de finale een terroristische aanslag wilden plegen, schoot er wel even door me heen dat het kennelijk ook zo z’n voordelen heeft dat we nooit de finale halen. Al had onze Joan die aanslag misschien juist kunnen voorkomen. Probeer maar eens een machinegeweer leeg te schieten met je vingers in je oren. Of de pin uit een gasgranaat te trekken wanneer het glas van je gasmasker aan gruzelementen ligt. Maar goed, straks gaan de beelden van de EK-tribunes weer de wereld over en zal ik het me weer vaak afvragen: wat denken ze nou van ons? Wat ze ook denken, ik weet in ieder geval dat we er niks aan kunnen doen. Of willen doen. Het is een ongenezelijke ziekte die in ons bloed zit; Polderitus.zx

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Als je in Heemskerk geboren bent, zoals ik, dan zat je op voetbalclub ADO ‘20. Het was niet zoiets als een keuze of iets waarover je met je ouders eens een goed gesprek had. Was je 6 dan ging je gewoon. Kom daar nu nog maar eens om terwijl je met je zoontje eindeloze kennismakingsmiddagen- proeflessen en snuffeluurtjes van sportclubs afstroopt. Door deze logica was dit Noord Hollandse clubje wel de grootste amateurclub van Europa en elke zaterdagochtend probeerde ik tussen een paar duizend andere jochies mijn weg naar de kleedkamer te vinden. Ik vond het afschuwelijk. Meestal kon ik die hele kleedkamer niet eens vinden en als ik per ongeluk de juiste was binnengelopen en mijn team had gevonden, werd ik bepaald niet vrolijk. Groepjes jongens met teveel testosteron die elkaar in de kleedkamer in hun blootje schreeuwend achterna zaten om met natte handdoeken rode vlekken op elkaars billen te slaan… ik heb het nooit begrepen. De wedstrijden zelf waren niet veel beter. Ik zat in E8 en stond linksachter. De voetballiefhebbers onder u weten dan meteen genoeg trouwens. Ik zie de vaders nog zo langs de lijn staan. Veelal snordragend, licht doorgestrekte knieën, hun bierbuikjes pront naar voren gericht, de schouders een beetje naar achter hangend met in de ene hand een shaggie en in de andere een ‘pijppie bier’. Het was immers al half negen zaterdagochtend. Ongeacht wat er in het veld gebeurde schreeuwde ze om de beurt: “Niet op een kluitje!!!”. Ik hoorde ze wel, maar luisterde niet. Want daar ergens in ‘t midden van een kluwe beentjes was namelijk de bal en volgens mij ging het erom dat ik die nu zo snel mogelijk te pakken kreeg om er iets mee te doen. Wàt precies wist ik nog niet maar dat zag ik dan wel weer. Dus als die ouwe lullen er nou niet de hele tijd doorheen gilden kon ik me misschien even concentreren. Mijn voetbalcarrière werd geen succes. Ik was er doodongelukkig en het leukste wat ik me van voetbal kan herinneren was de jaarlijkse cowboyfilm in de kantine. Verder vond ik er geen bal aan en stapte over naar ballet tot verdriet van mijn vader en trots van mijn moeder. Zometeen begint het EK en ik ruik nu alweer de natte handdoeken. Maar ik gil me er wel doorheen hoor op die leuk bedoelde ‘EK-kijken-met-vrienden-avonden’. Als Robben straks in z’n eentje ‘de 16’ binnen stormt en bíjna scoort roep ik gewoon keihard: “Niet op een Kluitje!!!!!”. Altijd goed.  

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Ik zou hier een diepgaande filosofische verhandeling moeten houden over het vonnis van Robert M. Over of het fair is dat juist op het moment dat zijn slachtoffertjes volwassen worden dit ‘sorry excuse for a human being’ vrijkomt. Over of een glaasje water naar de rechter gooien en je middelvinger opsteken stafvermeerdering zou moeten opleveren. Ik vind van wel trouwens. Al is het alleen maar om ‘m te sarren. Ik zou dubbelzinnige zinnen moeten schrijven over dat Robert M. waarschijnlijk niet weet wat “18 jaar” betekent en dat hij 12 X 1,5 misschien wel snapt. Maar ik maak me even niet druk over M… Ik zou dan misschien een snedige analyse moeten maken van hoe Robben, goed voor een hysterisch aantal keer de Balkenende-norm, een penalty kon missen. En over hoe het spel van Chelsea met 11 man in de goal eigenlijk een aanfluiting was en dat je naar Robben kijkend de conclusie kan trekken dat Nederland net zo goed niet naar de Oekraïne kan afreizen. Hetgeen ik naar goed voorbeeld van Freek de Jonge en Bram Vermeulen rondom Argentinië ‘78 sowieso geen gek idee vind, maar dat ter zijde. Zo’n analyse zou ik hier kunnen maken, maar voetbal doet me (even) niets. Of ik zou me hier moeten opwinden over een onderzoek waaruit blijkt dat 50% van de Australiërs hun land wegens immigratie “te vol” vindt?!? 240 keer de oppervlakte van Nederland en minder dan 1,5 keer het aantal inwoners; ze hebben geen idee wat vol is! Seignant detail is dat dat door de vreemdelingen zou komen. Op een handje Aboriginals na kent Australië alleen maar vreemdelingen. Maar goed, mij hoor je er hier niet over. Of ik zou een beschouwend stuk moeten schrijven over waarom sexueel misbruik in de wereld doorgaans gericht is tegen vrouwen, maar dat in de kerk voornamelijk jongentjes de lul lijken te zijn. Is dat omdat die zegwijze anders nergens op zou slaan of is het om het 10e gebod (“Gij zult niet begeren uw naasten vrouw, diensmaagd, rund, ezel... etc.) te omzeilen? “Jongetjes staan niet in ‘t rijtje dus...”. Zou kunnen, maar helaas, ook zo’n stuk zit er even niet in. Het lukt me even niet me er druk over te maken dus wat zal ik me er druk over maken. Waarom niet? Omdat het eindelijk even zomer is! Daarom niet! Zoals Andre van Duijn het ooit zo treffend zong: “Wat is het leven fijn, als de zon schijnt”. Dus…

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

De BTW-verhoging in ‘t theater was een jaar geleden reden voor een hemeltergende ‘Schreeuw om Cultuur’. Nu het is teruggedraaid nergens een feestje. Niet eens een klein hoeraatje. Als ik niet beter wist, zou ik denken dat alle theaters in Nederland op omvallen staan. De berichtgeving is soms zó mineur dat er vooral beelden van afbladderende verf en 2 verdwaalde bezoekers aan een buffet met beschimmelde gevulde koeken opdoemen. Terwijl er zoveel gave dingen gebeuren! Veel theaters worden zo opgeknapt dat de gemiddelde theaterfoyer er hipper uitziet dan een nachtclub in Ibiza. En gelukkig weet een groot deel van Nederland het theater en masse te vinden. Omdat er iets gebeurt waar de beste 3D-film niet tegenop kan. Het nieuwste van ’t nieuwste… 4D! Zó levensecht dat je de spelers kan ruiken, voelen en aanraken! De ex-reclameman in mij zegt dat het theater juist nu al die positieve dingen zou moeten benadrukken in plaats van te sikkeneuren. Een ijzeren wet is immers: ‘succes creëert succes’. Geen loze kreet weet ik sinds mijn bijbaantje bij de Dolcis in Beverwijk. Als de winkel leeg was, dan kwam er niemand binnen, maar zodra er 1 groepje om de hoek keek stond binnen een mum van tijd de hele winkel vol. Mensen willen graag zijn waar iedereen is. Daarom gaan wij dit weekend maar eens vieren dat wij in Breda de 100.000-ste bezoeker voor onze huidige cabaretvoorstelling krijgen. In tegenstelling tot de bioscoopbranche of de platenindustrie waar zoiets goed is voor goud of dubbel platina, is daar in theaterland geen prijs voor. Dus hebben we hem zelf maar bedacht; Het Gouden Theaterkaartje! De branche is er te verlegen voor of het zal wel not done zijn. Terwijl iedereen weet dat je voor een theaterbezoekje veel meer moeite is dan een cd-tje downloaden. Oppas regelen, parkeerruzies trotseren, door de regen rennen, te snel te hete koffie slurpen, in de rij op het toilet... Onze 100.000-ste bezoeker mag de prijs aan ons overhandigen en hij/zij krijgt dan ‘lifetime tickets’ voor onze shows. Onbescheiden om je eigen prijs te bedenken? Absoluut! En dat is ook precies wat we er grappig aan vinden. Maar we zijn ook gewoon blij met zoveel mensen die moeite doen voor een avondje theater. En wat is er eigenlijk mis mee om dat eens te roepen? Beetje bizar om je eigen surpriseparty te organiseren, dat wel. Heb nog een week om mijn verbaasde blik te oefenen… “Dat méén je niet!!!!” Komt goed.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Ik ben er net van terug en ik kom er al m’n hele leven; de Costa Blanca. M’n opa bouwde er in 1955 een huis en mijn moeder (zijn dochter) woont er. Dus ga ik, net als ik naar m’n opa en oma destijds, als het even kan met m’n dochter naar “opa en oma Spanje”. Meestal is het lekker weer maar ook als het dat niet is, ik voel me er thuis. Dat gezegd hebbende viel me deze keer iets op. Ik zie ze al jaren, maar nu pas weet ik ze te duiden: de Hollachtoon! Ik leg ‘t uit: vroeger namen opa en oma altijd een potje dressing mee naar een restaurant. “Spaanse dressing is niet lekker”, was de lezing. Dat was 30 jaar geleden. En nu; mijn moeder kan naar de Nederkapper, -tandarts en fysio. Haar hondje kan naar de Nederlandse dierenarts, er is een Jumbo, met dagverse Nederlandse melk, krentenbollen, hagelslag, bruinbrood, stroopwafels etc. Ik weet vier Hollandiejee-kroegen, meerdere snackbars, restaurants, een slager en een kaasboer waar je wordt ontvangen met Rotterdams, Amsterdams of Brabants accent en er is geen spanjool te bekennen. De golfclub, de notaris, de makelaar, de garage, de beddenspeciaalzaak, al woon je er, je hoeft er geen woord Spaans te spreken. Mijn opa en oma meden dat juist een beetje en leefden, op die dressing na dan, zo Spaans mogelijk. Mijn moeder doseert het, en doet op wat Hollandse gewoonte-tjes na vooral haar best om de locale Spaanse slager, het kleine supermarktje van Maria en diverse Spaanse eettentjes overeind te houden in deze zware tijden. “When in Rome, do as the Romans do” zeggen ze dan. Maar de Hollachtoon hoeft dat niet. En of ie het wil? Mooi voorbeeld was de man die, driftige wijzend naar een brood, in het Brabants een Spaanse bakker sommeerde antwoord te geven op de vraag “Wà kostà?”.  De (w)arme bakker die ‘t Brabants voor Spaans hield (“Quanta costa?”), gaf steeds keurig antwoord; “Tres cinquenta, por favor”. Maar tevergeefs. De Nederlander stierde de winkel uit “Kloothommel, ik spreek toch geen Spaans!”. Woedend stapte ie z’n dubbel geparkeerde auto in met daarop de tekst “Uw Vrolijke Hollandse Stukadoor!”. Het is misschien een open deur(tje) maar wie lacht niet die de Hollachtoon beziet. Het schijnt in ieder geval wel weer even een relativerend lichtje op de Toeterturk en de Koffiehuis-Marokkaan. Want uiteindelijk is het toch gewoon vaak: When in Rome, do as you would at home… 

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Ik moest bij het horen van de ‘7 weken in het Catshuis’ steeds denken aan dat liedje van André van Duin: “Ik wil met jou wel 7 weken, onder een hele dikke deken”. Sloeg nergens op, maar ik moest wel steeds even lachen. Als een boer met kiespijn. Even leken we nu zelf het Malle Pietje van Europa te worden na jaren van een grote bek naar andere landen over begrotingstekorten en Circus Renz-toestanden in hun politiek en nu – met dank aan Geert – stonden we zelf in ons Oranje hemd. Maar net zoals met voetbal; zodra dat Oranje hemd aangaat is er opeens verbindtenis. De meest uiteenlopende politici sloegen de handen ineen. Binnen 2 dagen was geregeld wat in 7 weken met Geert niet was gelukt. Het zijn 2 woorden die ik normaal niet in één zin gebruik, maar opeens voelde ik iets van ‘trots’ over de Nederlandse ‘politiek’. En gelijk werd ook schrijnend duidelijk wat Geert met z’n partij ons in die paar jaar nu eigenlijk heeft gebracht. Een eindeloze reeks puberale beledigingen, verdeeldheid onder bevolkingsgroepen, gedoe in Europa met het Polen-meldpunt, de val van het kabinet, ruzie in Limburg, een spuuglelijke- en oerdomme film en miljoenen overheidsuitgaven aan beveiliging. U begrijpt; ik ben geen fan van Geert. Tot deze week dan. Want eerlijk is eerlijk, hij kreeg in z’n eentje voor elkaar waar normaal een heel EK of WK voor nodig is met als tegenstander Duitsland. De gelederen sloten zich! Wat dat betreft is Geert misschien wel het beste wat ons land heeft kunnen overkomen. Dankzij hem werd opeens het onmogelijke mogelijk en werken partijen van links tot rechts samen voor het landsbelang. Bij deze dan ook een oprecht: Bedankt Geert, ga zo door! Overigens lag de zwaarste last van deze hele exercitie natuurlijk bij de koerier die dé brief in Brussel moest afleveren. Omdat je via het spoor zo in een botsing zit en de snelweg vol staat met files namen we geen enkel risico en stuurden we hem gewoon op de fiets. En omdat er geen Nederlander te vinden was die dat wilde doen voor dat geld werd het een Pool. Hij fietste de longen uit z’n lijf en het schijnt dat ie bij het afleveren van de brief zei: “Ten list jest możliwe dzięki Geert. W imieniu dumnego Holandii: proszę!”. Ofwel; “Deze brief is mede mogelijk gemaakt door Geert. Namens een trots Nederland: alstublieft!”

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Oooh, ik had het onszelf en de Vrij nog zó beloofd, geen politieke columns! Maar in een land waarin een kabinet sneller valt dan een kind van een schommel kan ik het deze week toch echt even niet laten hoor. Alvast mijn excuses! Twee thema’s (en er is zelfs een overeenkomstje tussen de twee) houden me namelijk nogal bezig: 1) De plofkip moet weg! Althans, dat vind ik. Plofsaté bij de supermarkt, de Mc. Plofkip, een emmer Kentucky Fried Plofkip, weg ermee. Een kip in 6 weken tot 2,5 keer z’n normale gewicht fokken leidt naast (te) goedkope kip alleen maar tot dierenleed en mensen die 2,5 keer het normale gewicht hebben. Als we de plofkip links laten liggen wordt diervriendelijk kip vanzelf goedkoper! Of moeten de kipvriendelijkere alternatieven eerst goedkoper? Oei, hier dringt zich ineens even een klassieke kip en het ei vraag op zeg, maar toch even een oproepje: “Al is er crisis in de knip, eet geen ontplofte kip!”. En nu thema 2 (en de overeenkomst): Geert Wilders! Over ontplofte kip gesproken. Geert is namelijk de man wiens ego in 1,5 jaar gedoogconstructie tot 2,5 keer z’n normale gewicht is gefokt. Dus na 7 weken trok ie de stekker uit de Catshuis-onderhandelingen. Z’n mediatrainer had ‘m overduidelijk instructies meegegeven: “Zorg dat het lijkt alsof je het opneemt vóór de ouderen en tégen Europa. Door de vergrijzing zitten onder de oudjes veel potentiële kiezers. Ze komen er toch nooit achter dat je recent je handtekening hebt gezet onder een motie waarin je juist iedereen aan die 3% bezuinigingsnorm wilde houden”. Hoe schizofreen en doorzichtig kan het zijn. Ik snap ineens dat haar ook; als je zo vaak tegen de lamp loopt, dat ga je dat opgegeven moment wel een keer zien natuurlijk. Toch ben ik ‘m ook dankbaar. Keer op keer weet ie Nederland weer even op de kaart te zetten. En wat maakt het nou uit hoe ze over ons lullen, ALS ze maar over ons lullen, toch!? Van Turkije tot aan Brussel, van CNN tot Al Jazeera, Nederland bestaat! En ik ben ‘m dankbaar omdat we weer mogen stemmen! Want dat is een kans. Alleen nog even hopen dat voor stemmen iets soortgelijks geldt als voor de ezel. Iets met stoten en een steen was het geloof ik… En voor diegenen die voor allebei een ezelsbruggetje nodig hebben:  “Voor op bord en politiek een tip: kies aub voor de niet ontplofte kip!” 

Met de groeten van Veldhuis, 

Richard Kemper

Het is niet zo chique om te zeggen als je uitgever veel tijd en moeite in een ‘glossy’ heeft gestopt met het thema ‘kleur’, maar… ik hou niet van kleur. Ik word er een beetje duizelig van. Vooral op school. Volwassenen vinden kinderen namelijk nog schattiger als ze die aankleden met veel verschillende, felle kleuren. Vooral bij de meisjes vechten combinaties van knalgeel, hardroze en dieppaars om aandacht. Je moet soms zoeken naar het kindje in die kakelbonte combinaties. Als ik zo’n kleuter weleens goed bekijk vraag ik af of het geen afleidingsmanouvre van de ouders is om de aandacht naar alles behalve het snoetje te trekken, maar dat terzijde. Ons huis heeft 3 kleuren: zwart, wit en grijs. U denkt: saai, ik zeg: lekker rustig. Ze zeggen dat vooral mensen met chaos in hun hoofd hun omgeving tot in het extreme willen ordenen en dat klopt. Ik vind ons huis met die saaie kleuren dan ook een oase van rust met als voordeel dat je met één rode kaars je hele interieur opfrist. Zelfs onze houten vloer is grijs. Dat was overigens nog wel een dingetje. We waren de eerste in Nederland die een visgraat gelegde ‘Ash Grey White Wash’ vloer hip vonden en inmiddels weet ik dat je met dit soort dingen beter kunt wachten tot de kinderziektes eruit zijn. We vonden een prachtige vloer ergens bij een leverancier in West Friesland waarvan ik de naam niet zal noemen. Een geheim procedé om de houtdelen te behandelen verklaarde de ridicule prijs. We moesten zelfs het huis uit, zo geheim was het! Toen we thuis kwamen durfden we allebei niks te zeggen. Mijn vrouw probeerde nog: “Het is al een beetje donker, volgens mij zien we het niet goed”. We zagen het heel goed; ik had een poepvloer! De bruine onderlaag die in combinatie met witte olie het grijze effect zou creëren was overdadig opgebracht met hier en daar een streepje wit. Wat was dit? Neem een Zebra in je huis? Na eindeloos gebel, geschrijf en gevloek met Beukers uit Broek op Langedijk (oeps) maakten ze het niet in orde en heeft mijn eigen goede vloerenman (Lamboo) er nog wat van weten te maken. Al blijft het na 4 jaar nog steeds zo dat als je maar een beetje uitglijdt op je sokken je de grijze olie eraf veegt en die plek dan opeens poepbruin is. Denk design ‘remspoor’. Na een meditatiecursus én een woedebeheersingsweekend heb ik 2 dingen geleerd: leer de schoonheid van het imperfecte zien en… tegels zijn zo gek nog niet. 

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Ik had er wel van gehoord maar ik had er nog nooit een in het echt gezien: een ochtendmens. Tot voor kort, want afgelopen week mocht ik tussen 06:00 en 09:00 het programma van Sander de Heer op Radio2 waarnemen. Dit was m’n kans om ze eens in het echt te gaan zien. Een expeditie naar een onbekende wereld, als een spion in het schemergebied van de ochtendmens. Omdat er veel vooroordelen over ze zijn die niet kloppen, een ooggetuigenverslag1: Ik vertrok steeds om 04:45 en zag dan meteen de eersten al. Vlakbij kon ik komen. Volgens m’n Early Planet waarschijnlijk krant- of postbezorgers. Ze lijken sprekend op ons, maar ze zijn veelal in het oranje gekleed, hebben grotere pupillen, sterkere beenspieren en ze rijden op fietsen met een soort zakken achterop. Heftig. Op de A9 ging het verder. Veelal mannetjes die gehaast op weg lijken naar een plek waar waarschijnlijk andere ochtendmensen op ze wachten. Je vraagt je af waar dan? Zelf was ik namelijk permanent gedesoriënteerd door een steeds feller wordend oranje licht uit het oosten. Uit het oosten! Fascinerend. Ook bij tankstations zag ik ze. Achter glas. Dat zie je ’s nachts ook wel, maar dat ook de ochtendmens tegen z’n soortgenoten beschermt moet worden. Wat weten we toch nog maar weinig over ze. Op de terugweg soms zelfs schrijnende taferelen. Moeders met tot wel drie jonkies in iets dat leek op een kruising tussen een kruiwagen en een fiets. En tussentijds in de studio was ik bijkans omsingeld: ochtendportiers, ochtendprogrammamakers, ochtendkoffiebrengers, maar er ging zelden iets dreigends van uit. Als ik maar niet betrapt werd. Ik heb dan ook geprobeerd hun taal zo goed mogelijk te spreken, wetende dat zij degenen waren die luisterden naar de muziek, het nieuws, de verkeersinformatie en het weer. Af en toe scheelde het een haar. Toen ik per ongeluk een biertje vroeg aan een koffiepersoon. Of toen ik vroeg of de herhaling van Pauw en Witteman al was begonnen. Of die keer dat ik zin kreeg in een bitterbal... Het was soms op het nippertje, maar terugkijkend kan ik zeggen: ze zijn ok, die ochtendmensen. Ik heb respect voor ze leren krijgen, en in veel opzichten lijken ze op ons. Maar net als bij vreemde culturen zal je je er altijd te gast voelen. Want als je er niet als een geboren bent, zal je er ook nooit een worden… een ochtendmens. 

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Discipline

Het is misschien niet zo chique om van jezelf te zeggen, maar ik heb best discipline. Althans, met mijn doorzettingsvermogen (of zoals ze hier thuis zeggen: drammerigheid) om iets te dóen zit het wel snor. De discipline om iets te làten heb ik dan weer niet zo. Het was Veldhuis die mij een paar jaar geleden op dit subtiele verschil wees en verdomd hij had gelijk. Een programma maken, liedjes schrijven, 10 voorstellingen in één week, zangles, piano studeren en het liefst allemaal tegelijkertijd; geen enkel probleem. Maar één hele week de leverworst laten staan; onmogelijk! En nu is de schade bij leverworst nog te overzien, maar bij roken… Want ja, met het schaamrood op de kaken geef ik toe; ik rook. Of moet ik toch rookte zeggen? Want ik heb nu al een week geen sigaret meer aangeraakt. U zegt misschien; “Dan ben je gestopt!” Mijn vrienden zeggen: “Kom over een maandje nog ‘s terug”. En thuis denken ze: “Shit, tot zover de gezelligheid”. Ik ben namelijk al ontelbare keren gestopt op werkelijk alle manieren die er zijn. Het boek van Allen Carr heb ik zeker 18 x gelezen. Meestal in één ruk, driftig kettingrokend want dat is de sleutel van het boek; blijven roken tot je het uit hebt. Ik ben naar de Allen Carr cursus geweest in Amsterdam. Ik heb pleisters gedragen, laserbehandelingen gehad, acapunctuur-therapie ondergaan, ik ben gehypnotiseerd, ik heb eindeloze hoeveelheden pillen geslikt; van Zyban tot Champix. Van de laatste kreeg ik angstdromen en werd diep depressief. En ik ben al een keer of 12 gestopt met helemaal niks-nul-komma-nul behalve wilskracht.  Althans, dat dacht ik, want met die wilskracht bleek het steeds wel mee te vallen. Mijn gezin houdt van me maar na een week of 2 ben ik niet meer te genieten. Een welgemeend “Goedemorgen schat, wil je koffie?” kan steevast rekenen op een ongekende uitbrander: “Hoezo moet je dat vragen? Dat wéét je toch!?” Na 3 weken legt mijn vrouw uit puur lijfsbehoud overal sigaretten in huis neer en ik snap dat. Hoog tijd dus voor een totaal nieuwe strategie gebaseerd op het subtiele verschil tussen doen en laten.  Het is heel simpel: dit keer laat ik de sigaretten niet liggen nee, roken doe ik gewoon even niet. En iets met “doen” erin, dat kan ik! Briljant toch? Ja, ik heb er een heel goed gevoel over. Nou mijn gezin nog. 

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper 

Je hebt mensen die er maanden naartoe leven en mensen die er het liefst aan voorbij gaan. Ik behoor tot die laatsten. Als u dit leest ben ik er weer voor een jaar van af en ligt de hele heisa zeker twee dagen achter me: m’n verjaardag. Mijn moeders jongste kind, ik dus, is z’n 40^ste levensjaar ingegaan. Dat futiele feit is nou precies waarom ik het er niet zo op heb. Dat geturf! Wat begint met haastig optellen (je kan niet wachten om je 1^e step, fiets, brommer of vriendinnetje te bestijgen met het toenemen der jaren) gaat onherroepelijk over in aftellen. Ik heb ‘m deze week zeker 4 keer gehoord “39? Da’s over de helft jongen”. Waarom houden we het eigenlijk bij!? Noem me 1 goede reden! Het zegt namelijk geen ene mallemoer. Ja vroeger; toen iedereen ongeveer 40 werd en vergelijkbare levens leidde: werken, eten, slapen, dood. Maar nu? Leeftijd is een volkomen achterhaald concept. Er zijn triatlons lopende bejaarden, uitgebluste 40-ers en half-seniele tieners. En andersom. Leeftijd is alleen nog maar een kadertje. Als we over iemand van 2,5 zeggen “Die praat veel” is dat een compliment, maar gaat het over iemand van 82 bedoelen we “kan asjeblieft iemand haar Kukident door montagekit vervangen!”. Of als iemand zegt “Wat een leuke borsten, voor iemand van 62”, dan weet je meteen, dat zijn PIP-ers. Echt, leeftijd bied geen enkele echt nuttige informatie meer. Zelfs voor identificatie is het niet nodig. De geboortedag en het bouwjaar volstaat: 28031973. Als een soort barcode. Waarom elk jaar opnieuw uitrekenen welke leeftijd dat dan is!? Als iemand sterft vragen we er alleen maar naar om te checken of we er zelf onder of boven zitten. Of we “ach, da’s jong” of  “nou, da’s een mooie leeftijd” moeten zeggen. En zelfs dan zegt het niks. Ik ken 30-ers die zo intens leven dat als ze nu zouden sterven ze het leven van een 120-jarige hebben geleefd, en ik ken mensen die stierven op hun 63-ste die nog maar net begonnen leken te zijn met leven. Het zegt dus zelfs niks over je leef tijd. Ik stel daarom voor leeftijd af te schaffen. Weg ermee! Ik weet dat er zijn die zeggen “Je bent zo oud als je je voelt” maar dat zijn altijd vadsige mannen in hun 3^e midlifecrisis. Ik ben gewoon tegen leeftijd. En dat heeft geen reet te maken met het feit dat ik volgend jaar 40 word…

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Als je niet beter wist zou je de laatste weken denken dat PvdA staat voor ‘Partij van de Aandacht’. Na het vertrek van de sympathieke maar niet tegen Rutger Castricum opgewassen Job Cohen werden we getrakteerd op àlle ins – en outs van de nieuwe kandidaten. De hausse aan media-aandacht verbaasde me. Natuurlijk, de PvdA is (in potentie) een belangrijke oppositiepartij, maar het ging hier om een tijdelijke nieuwe fractievoorzitter waarop alléén leden van de PvdA (via advies aan de fractieleden) mochten stemmen. Dat zijn er 50.000. Het Nederlandse Korfbalverbond heeft er 125.000, De Nederlandse Turnbond 250.000, Natuurmonumenten 750.000 en de ANWB 4 miljoen. Een verpletterend aantal is die 50.000 dus niet. Toch mochten we elke avond meegenieten van de strijd tussen de kandidaten. De Wereld Draait Door onderwierp ze aan Matthijs die speciaal voor dit onderwerp op cursus was geweest in Guantanamo Bay en Pauw & Witteman wijdde een hele uitzending aan het ‘tijdelijke fractievoorzitter-debat’. Miljoenen kijkers werden meegezogen in een onderwerp waar maar 50.000 mensen over mogen beslissen. De Turnbond heeft bij het kiezen van hun nieuwe voorzitter recht op minstens 5x zoveel zendtijd! Mijn verbazing werd nog groter toen Pauw & Witteman kwam met peilingen onder het héle Nederlandse volk. We wìllen er niet met z’n allen over beslissen, anders waren we allemaal wel lid. Nu heb ik sowieso een hekel aan peilingen. Sterker, ik denk dat het onze democratie ernstig ontwricht. Elke onderzoeker weet: mensen zeggen niet wat ze doen en ze doen niet wat ze zeggen. Daarom zijn er élke verkiezing weer grote verassingen ten opzichte van de peilingen. Twee jaar geleden zou de PvdA door Cohen op 50 zetels uitkomen, het werden er 30. Maar mijn grootste bezwaar is dat uit onderzoek blijkt dat soms 20% tot 30% van de kiezers op een andere partij stemt dan ze eigenlijk vindt vanwege ‘strategisch kiezen’. Zo weten we in Nederland dus nog niet wat we écht vinden en daar was die democatie net om te doen! Tot slot is het natuurlijk belachelijk dat we belastinggeld betalen aan de publieke omroep die met dat geld gaat onderzoeken wat wij vinden zodat we naar aanleiding van die resultaten iets anders gaan doen dan we wilden. Volgt u het nog? Ik niet en ben daarom voor een algeheel verbod op politieke peilingen. Wat vindt u? Ideetje: Zullen we dat nou eens peilen?

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Ik twitterde laatst dat voor de zoveelste keer het mij door AH beloofde Bonusvoordeel niet verwerkt bleek na het afrekenen. Klein probleem, kleine ergernis, maar toch. Want ‘in de Bonus zijn’ werkt nogal goed bij dit prijsbewuste (huis)mannetje. Nu 2 + 1 gratis, dusss… Alsof ik anders ook 3 flessen Glorix in één keer had gekocht? Dacht het niet. Ik ben eind jaren ’80 gestopt m’n haar te bleken dus nee dank je. Maar niks geen korting op de kassabon terug te vinden dus. Bij navraag moest ik me melden bij de servicedesk en toen haakte ik af. Ik weiger voor 1 euro 35 opnieuw in de rij te staan. Dat maakt het tot een mooie deal voor AH. Foutje of een trucje, Albert mag het weten. Maar goed, ik tweet dat dus en binnen 3 minuten reageert AH: “Hoe kunnen we het oplossen?”. Als ik al niet voor 1,35 in de rij ga staan, ga ik ook niet heen en weer twitteren voor dat bedrag, maar het gebaar is gezien. Hetzelfde met Parkline: ik overlegde per twitter met Marc-Marie Huijbregts waar zo’n handig plakhoesje te kopen voor je parkeerkaartje als het oude stuk is (ja mensen, als u denkt dat wij geen problemen hebben heeft u het mis) en hopla, binnen een paar minuten een berichtje: “Graag uw klantnummer, en we sturen het hoesje gratis op!”. Wonderlijk. Dat betekent dus dat die bedrijven twittermanagers hebben die de hele dag tweets zitten te scannen ofzo!? Ik vraag het een kennis en die vertelt me dat ze er op zijn werk “30 man voor hebben die de hele dag niets anders doen. Te gevaarlijk om er niet bovenop te zitten. Damagecontrol is imagecontrol!”. Gevaarlijk? Ik herinner me Youp’s offensief naar T-mobile en hoe dat als een twittertsunami ongekende proporties aannam. T-mobile moet even gedacht hebben “Kolere, wat ie met Buckler kan…”. Aha, ik snap het. Er zijn twitteraars die meer volgers hebben dan menig dagblad aan oplage heeft. Die kunnen dus opinie maken… en breken! Maar ook de kleine twitteraar is link: het sneeuwbaleffect van 1 negatweet kan al z’n werk doen. Elke wanklank moet dus in de kiem gesmoord worden. Moraaltje van dit verhaaltje: neem een twitteraccount! Regel een handje volgers en viola, je hebt sneller het hoofdkantoor op je scherm dan de klantenservice aan de lijn! En ook nog eens helemaal gratis. Kijk, dat is pas bonusvoordeel! Vragen? Twitter naar @veldhuis_kemper. Ik zeg: Twitter powerrrrrrrr!

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Een jaar geleden schreef ik u over de komst van een hond in ons gezin. Ze werd op zaterdag gehaald, was letterlijk ‘hondsziek’ en binnen 1 dag lag er overal poep en kots. Toen het tot me doordrong dat iedereen straks weer naar school of werk was en ik dus deze blubber de godganse dag op kon ruimen greep het me naar de strot. De hond ging terug en werd– na bedreigingen van vrouw en kinderen – de volgende dag weer keurig opgehaald. Een man moet doen, wat ie moet doen en soms is dat… capituleren. Inmiddels zijn we een jaar verder en ‘Indy’ is niet meer weg te denken. Vooral bij mij. Want als theaterartiest heb je vooral overdag tijd en kan je dus makkelijk even met ‘r lopen en dat vindt mijn gezin ook. Ik vind het nog lekker ook. Natuur, frisse lucht en vooral; de mensen. Er is bij ons een aantal plekken waar de honden ‘vrij’ kunnen darren en daar komt iedereen. Een praatje is snel gemaakt en zo leer je elkaar kennen. In het begin moest ik nog weleens blozen als een dame op me af kwam en riep “Wat een schatje!” maar inmiddels weet ik: “Ah, de hond”. En alles komt voorbij: scheidingen, sexuele impasses, ontslagprocedures, enge ziektes. Maar ook de lichamelijke toestand van onze honden is een gewild onderwerp. Zo wordt mij dagelijks door deftige mevrouwen verteld wat er met de ballen van Max is gebeurd en wat je kan doen om de bloedspetters van je loopse teefje van de vloer te krijgen. En dat allemaal boven het gekrioel van onze honden. En wat die allemaal uitspoken… Er wordt aan anussen gesnuffeld, op elkaar gesprongen en van elkaars poep gegeten. Soms denkt de Freud in mij dat het die schaamteloosheid is die ons mensen zo in honden aantrekt. Dat wij in ons onderbewuste eigenlijk ook zomaar eens iemand op straat af willen blaffen alleen omdat zijn kop ons niet aanstaat of op een mooi vrouwtje willen springen als we denken “Nou voor de maandag…”. Van de week lag er opeens een spannend stringetje op de trap. Ik zei knipogend tegen mijn vrouw dat ik die avond wel wat vroeger thuis kwam. Helaas, het was een “broekje voor Indy”. Ze was namelijk net loops geworden en of ik dat broekje even bij d’r aan wilde trekken als ik met ‘r ging lopen. Oké, je kan ook te ver gaan… Ik ben artiest! Om een lang verhaal kort te maken: iemand een puppy?

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Het heeft me nooit makkelijk geleken om Koningin te zijn, maar ook niet echt moeilijk. Daar kom ik nu op terug. Op een handje goede voetballers na heeft niemand in Nederland zo’n groot internationaal profiel als Beatrix en haar gezin. Niet uit vrije keus, maar als cadeau bij haar geboorte. Hoe groot werd me pijnlijk duidelijk op weg naar de Oostenrijkse Alpen. Ik ben zeker 4 keer gestopt en bij elk tankstation zag ik in 5 talen de kranten en talloze blaadjes, elk zonder uitzondering met Beatrix, Mabel en/of Willem Alexander arm in arm op de voorpagina. Ik schrijf deze column dus vanuit Oostenrijk waar ik, net als zij dat tig jaar deed, met mijn gezin geniet van de berglucht, de sneeuw en glühwein. Ik maak foto’s en spaar de herinneringen. De ieniemini-skischoentjes, de rode wangetjes, het geluid van een skibroekje tijdens het lopen, de warme chocomel, Papa mit Rum, und die Kleine ohne. Schitterend. Terwijl ik mijn dochtertje het ene na het andere overdreven complimentje geef voor het feit dat ze even niet jankt, zich niet dramatisch in de sneeuw laat vallen en even niet haar skietjes lamlendig laat zwabberen tussen de mijne, hoor ik mijn vaders stem van 34 jaar terug: “Goed zo Co.” Net als ik nu, lulde hij maar wat, maar zo hield ie de eerste ploeterjaren leuk. En dat werkte. Het hier zijn, die bergen, het felle licht, de kou aan m’n gezicht, het hoort inmiddels tot ’t canon der dierbaarste dingen van ondergetekende. Ik inhaleer het daarom zo diep mogelijk en sla de beelden op, digitaal, mentaal. Het zal niet veel anders zijn geweest in huize Van Oranje Nassau. Met dat verschil dat op mijn vakantie niemand mee-fotografeert. Zou Beatrix elke skivakantie haar camera vergeten zijn, met dank aan de roddel- en dagblaadjes heeft ze altijd de foto’s nog. Ze zal het gewend zijn, dus voor haar zullen de Alpen ook een synoniem zijn geweest voor de allermooiste herinneringen. Tot vorige week dan. In een flits was alles, voorgoed, nooit meer hetzelfde. En vanaf die dag ook hier in de Alpen dus elke dag de koppen: “Keine Hoffnung mehr für Beatrix”, uiteraard mét foto. Ik zie ze door het oog van de camera kapot gaan van verdriet op de plek die synoniem staat voor genieten. En ineens weet ik: in verdriet wordt niemand ontzien, maar wee de persoon die ook van alle dieptepunten de foto’s nog heeft…

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Als ik niet beter wist, zou ik me afvragen of onze stukjes in deze ‘Vrij’ wel gelezen worden. Maar gelukkig werkt bij onze slager een hele aardige mevrouw die als ik me weer eens ongemerkt wil vergrijpen aan een stuk grillworst tussen het “mag het ietsje meer zijn?” en “anders nog?” in een volle winkel de meeste persoonlijke vragen over de toonbank stelt. Of we onze ruzie van laatst thuis nog hebben bijgelegd en hoe het met de verliefdheid van mijn zoontje is? Als ze mijn verbaasde blik dan ziet roept ze steevast: “De column!”. Zo’n trouwe lezer moet beloond worden dus afgelopen week vroeg ik waar het volgens haar dit keer over moest gaan. “Je kinderen; altijd goed!” zei ze.  “Altijd goed?” denk ik... Begrijp me niet verkeerd, ik vind het oprecht leuk hoor. Vooral het constant schakelen tussen de 3 houdt me scherp. Zo wordt de oudste (jongen) deze week 16 en lijkt het onderwerp ‘scootercertificaat’ de afgelopen weken echt even belangrijker dan alles wat er in Syrië en Lech bij elkaar gebeurt. En schieten zijn hormonen inmiddels alle kanten op. Laatst was Patricia Paay op televisie en hoorde ik hem een behoorlijk mannelijk “Zo da’s niet verkeerd” zeggen. Ik nog “Doe ff normaal joh, dat kan je oma zijn”. Waarop ie zei “Wat is het probleem? Die borsten zijn net zo oud als ik…”. Had ie een punt. De middelste (meisje) is 13 en om daar een beetje mee te kunnen converseren is het handig om alle ins en out van Hollands-, Benelux- én Amercia’s Next Top Model te beheersen. En te kunnen twitteren uiteraard, want hoe moet je anders aan het ontbijt vragen of ze de hazelnootpasta even door kan geven. En de jongste neemt me sowieso constant mee in de wonderlijke krochten van de geest van een 6-jarige. Als het nul graden buiten is zegt ie “pap, het vriespunt is jarig”. Hij is nog steeds vastbesloten “zeemeerman” te worden en meisjes moeten zitten op het toilet “omdat die van tevoren niet weten of ze moeten poepen of plassen”. Deze week was ie ziek. Koorts, schijterij; de hele santekraam. De eerste 2 dagen is dat in alle eerlijkheid heerlijk! Hij is rustig, dekentje op de bank en maar knuffelen. Maar die laatste 2 dagen... De zg. ‘in between-fase’; nog wel na elk beschuitje een schone onderbroek maar ook de héle tijd: “welk spelletje gaan we nu doen”. Nee echt, ik heb 3 kinderen en ik tel mijn zegeningen… voor hetzelfde geld waren het er 4 geweest.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Valentijnsdag. Ik denk er wel aan maar altijd te laat om iets te regelen dat er niet uitziet alsof het bij de Shell of Texaco vandaan komt. Bij sommige tankstations hebben ze best veel, maar bij gebrek aan leuk pakpapier of  vanwege “Geef mij het bonnetje nou maar, dan ruil ik ‘m wel voor een CD die ik nog niet heb” val ik altijd door de mand. In het begin was ik attent. Ik verzon iets geks, bloosde als ik haar verraste en zij straalde. Maar ergens is er de klad in gekomen. Ik heb weliswaar een vrouw die het sindsdien allemaal “totaaaaal onbelangrijk” vindt, maar dat wil niet zeggen dat ik dat dan ook mag vinden. Nee, een goed verstaander (lees: als je van me houdt) heeft aan een half woord genoeg. Het zinnetje “Ik vind het totaaaaal onbelangrijk” betekent feitelijk: “Ik vind het heus niet zo belangrijk maar ik hoop, omdat die dag van de liefde er nou eenmaal is, jij de moeite neemt om mij het gevoel te geven dat je bij het woord liefde dus aan mij denkt”. Tja, het is natuurlijk een kitscherige neo-traditie van niks, maar hij voorziet blijkbaar wel in een behoefte. Van mijn vrouw dan. Om de vloek van het herhaaldelijk falen(tijn) te doorbreken, heb ik het dit jaar eens anders aangepakt: 36 rode rozen van de bloemenjuwelier stonden ‘ineens’ bij de voordeur. Met een kaartje erbij: “Voor Remco, mijn liefste Valentijn!”. Doel? Haar eerst op het verkeerde been zetten, misschien zelfs een beetje jaloers maken. Haar vervolgens wijzen op het symbolische aantal rozen (haar leeftijd) en haar met deze schitterende bos, die overduidelijk niet van de Shell komt, te laten zien dat ik er dit keer wel tijdig aan gedacht heb. Meesterlijk plan, al zeg ik het zelf. Dit is wat er gebeurde: vrouw ziet de rozen, vrouw leest kaartje, vrouw telt rozen. Vrouw draait  zich om en sist: “36? Je vond het nodig om mij er juist vandaag aan te herinneren dat ik al 36 ben?”. Het is stil in de gang. Eikel, denk ik, wat dom van me! Als er namelijk iets is wat ze pas echt “totaaaal onbelangrijk” vind dan is het wel haar leeftijd. Ik krijg een hoofd als de rozen maar zij begint te lachen “Grapje schat. Wat lieeeeef!”. En na jaren van falen is het me dan ineens zomaar weer gelukt. Ik heb een rooie kop, en zij straalt. Net als in het begin…

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis 

“De onderste steen moet boven”, “Er moeten koppen rollen”, “Groot schandaal!”. Een paar uitspraken die ik op de radio van politici en belangengroepen hoorde. Voor u denkt, wat heb ik nu weer gemist? Is Mark Rutte een van de hoofdrolspelers in de vastgoedfraude? Heeft Willem–Alexander zich vergrepen aan Peter van der Vorst? Nee, het sloeg op de chaos op de weg en het spoor afgelopen vrijdag. “Eén vlok sneeuw en het hele land ligt plat!”. Nou weet iedereen die afgelopen vrijdag z’n raam uitkeek dat het wel meer was dan één vlok: namelijk een heel pak. “In andere landen kan het toch ook?” hoorde ik een VVD-er brallen. Klopt, maar ons spoorwegnetwerk is een van de drukst bezette van de wereld. En bijna elke uithoek is hier met de trein bereikbaar dankzij de vele wissels. En ja, die wissels kunnen bevriezen. Dus geeft dat bij ons meer problemen dan in andere landen. Die wissels kunnen we allemaal verwarmen voor die 3 dagen per jaar, maar om dat te betalen moet de prijs van een kaartje het hele jaar bijna verdubbeld worden. Keuzes. Bovendien gaf de NS gratis koffie, mocht iedereen in de eerste klas, werkten machinisten over en werden treinen verlengd. Bij het horen van al die sikkeneur dacht ik maar één ding: het gaat te goed met dit land. Als dit onze problemen zijn... Griekenland gaat failliet en kinderen in Afrika hebben meer honger dan ooit omdat onze pensioenfondsen massaal zijn gaan beleggen in graan waardoor de prijs in 1 jaar verdriedubbeld is. En wij – een van de welvarendste landen ter wereld – trekken alleen nog massaal onze bek open omdat we een dagje 2 uur later thuis zijn dan normaal. Om wat voor belangrijks te doen? Om op tv te kijken hoeveel vertraging we hadden. Terwijl er door de chaos juist ook een ander Nederland te zien was. Waarin batterijen van telefoons op raakten en mensen in de trein zomaar met elkaar begonnen te praten. Waarin eerste en tweede klassers elkaar ontmoetten. Waarin stelletjes verliefd werden, oude mensen voor mochten, koffie werd gedeeld en boeken werden gelezen. Je zou bijna denken, doe ons wat vaker zo’n pak sneeuw, Nederland fleurt ervan op. De eerste politicus die mij uitlegt dat in een perfect land soms een kleine imperfectie ook z’n charme heeft, heeft mijn stem. En tot die tijd neem ik het allemaal met een korreltje zout. Strooizout, dat dan weer wel.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper   

Ik heb vandaag iets gedaan dat in de categorie ‘Zon uit een potje’ smeren,  borst- of kuitimplantaten nemen of een nep Rolex dragen valt. Ik ben naar een ski-hal geweest! Op een vuilnisbelt bij Haarlem staat ie. De thermostaat op -5, een bak sneeuw er in, 3 ‘liftjes’ erbij, wat planken voor het ‘Stubegevoel’ en voila: een ski-hal. Is het niet geweldig!? 230 meter is de ‘piste’. Dat is in Oostenrijk ongeveer de afstand die je aflegt terwijl je je skischoen nog even vastzet, maar toch. Ook al stelt het vergeleken met de werkelijke beleving niks voor, toch stond ik ontroerd weer buiten. Niet omdat m’n dochter van 2,5 uit haar dak ging van plezier, wat een goed teken is voor de op handen zijnde wintersport. Niet omdat ik mijn vrouw, traag maar ongekend sierlijk, 8 minuten per keer kon bewonderen als ze die hele 230 meter aflegde (inclusief 20 meter ‘sierklunen’). Ook niet omdat ik het gevoel had dat 72,50 voor 1 uur een schijntje was. Nee, ik was ontroerd omdat ik het zo’n ongelooflijk geinig voorbeeld vind van hoe de mens in elkaar zit. Zo’n stom ding ademt op een gekke manier de fantaserende en onverzettelijke mens. Willen we kunnen skiën in Nederland? Dan regelen we dat toch! Maar we hebben geen bergen? Dan maken we die toch! Maar het is niet koud genoeg? Dan overdekken we ‘m toch! Ik weet dat het ruimtestation ISS of een harttransplantatie een wat sprekender voorbeeld zou zijn, maar dat ligt me dan eigenlijk wat teveel voor de hand. Te abstract. Nee dan die ski-hal, die volgens mij zelfs en paar meter ónder NAP ligt, dáár put ik hoop uit. Hoop dat als de mens iets maar graag genoeg wil, dan komt het er. Ook al is het nep. Ok, het goud van je fake Rolex verdwijnt uiteindelijk, je PIP-borsten gaan onherroepelijk lekken, van ‘Zon in een potje’ krijg je een een huidziekte en die Ski-hal vreet waarschijnlijk zoveel stroom dat ie mede verantwoordelijk is voor de opwarming van de aarde, maar toch. Het is een onbeduidend maar geweldig voorbeeld van onze eindeloze drang het niet-mogelijke mogelijk te maken. Ook al is het maar schijn. Als was het een fantasie. En zolang we fantaseren, leven we… Snif. Zo zeg, en dat allemaal door  een uurtje in een ski-hal!? Ik neem het terug, die 72,50 is een schijntje. Want de filosofische inzichten die je van 7 glühwein krijgt… onbetaalbaar!

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Wij hebben 3 kinderen van 6, 13, en 15 jaar dus u snapt dat de eerste grote verliefdheid van de week z’n entree maakte. Onze dochter van 13 heeft een vriendinnetje dat natuurlijk “half dood gaat” als ik haar echte naam gebruik dus we noemen haar even ‘Babs’. Ze is vrolijk, lief en mooi. Ik was dus niet verbaasd toen mijn vrouw zei “Je zoon is verliefd”. Leuk! Ik liep naar de kamer van de oudste, de jongste sprong onderweg nog op m’n nek en wilde van alles kwijt, maar ik zei dat ik nu even met z’n grote broer wilde praten. Die zat midden in een computergame toen ik hem zo cool mogelijk op z’n schouder sloeg en zei “Van harte jongen, verliefd!”. Hij keek niet op of om en terwijl de digitale bloedspetters aan de binnenkant van z’n beeldscherm naar beneden drupten zei ie “Doe ff normaal gast, verliefd, echt niet”. Mijn vrouw had zich blijkbaar vergist. Beneden kroop de jongste van 6 bij me op schoot en vroeg “Pap, als ik net zo oud ben als Babs en ze is dan nog geen moeder, kunnen we dan trouwen?”. Hij was het! Ik overwoog nog even om van wal steken over het onoverbrugbare leeftijdsverschil van 7 jaar maar sinds Linda de Mol en haar jongere vriend had ik natuurlijk geen verhaal. Ik vroeg wat ie zo leuk aan haar vond. “Ze heeft zo mooi zwart om haar ogen (eyeliner), maar ook als ze dat niet heeft vind ik haar mooi”. Tja, als je je vrouw ook mooi vindt als ze niet is opgemaakt, dan is het echte liefde. Ik vroeg hoe hij wist dat ie verliefd was. Hij zei “Als ik haar zie, gaat m’n hart schudden”. Hier was niks tegenin te brengen. Bovendien, wie ben ik om de gevoelens van een 6-jarige te bagataliseren? Ik was net zo oud toen ik voor ‘t eerst verliefd was op buurmeisje Jetske en dat voelde verdomd echt. Ik had een fiets met een handvat waar je aan kon draaien en dan hoorde je een motorgeluid. Dus ik fietste steeds keihard zodat ik het laatste stuk niet hoefde te trappen en deed dan net of ik met de motor bij haar huis aankwam. Totdat ik ongenadig hard onderuit ging met als resultaat drie hechtingen in mijn kin. Ik wist meteen dat verliefdheid en op je bek gaan bij elkaar hoorde. Mijn jongste heeft gelukkig nog geen idee. Toen ie vanmorgen wakker werd was het eerste dat ie zei “Is me schatje er al?”.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper   

Een bijwerking van The Voice Of Holland is dat je er een leuk inzicht in onze democratie bij cadeau krijgt. Met niet De Hond maar De Mol als opiniepeiler. Ze zeggen: “Een land krijgt de leiders die het verdient”. Mijn stelling is: een land krijgt The Voice die het verdient! Chris, Iris, Paul en Erwin, ze zijn als het goed is allemaal door middel van stemmen in de finale gekomen en dat zegt wat over dit land. Zonder een parallel te maken met de politieke voorkeur van de finalisten zie ik duidelijke overeenkomsten. Neem Erwin. De troubadour, de straatmuzikant, de protestzanger. Hij vertolkt de SP in de maatschappij. Even populair als de SP nu, is hij een beetje een anti-held a la Roemer. Met een vleugje shag om zich heen heeft ie de stem van de mensen met het ‘muzikale hart’ gewonnen. Voor hen draait TVoH om wie de beste muziek brengt. Verknipt tot gemankeerde samenvattinkjes van 1:30 maar toch, muziek. Dan is er Iris. Zij staat symbool voor de degelijke stroming, het warme, de naastenliefde, zeg maar de oude CDA. Mits die andere Kroes ineens harp gaat spelen zie ik de harp niet snel hot worden en dat is maar goed ook. Net als het CDA moet je Iris niet hot willen maken. Stemmen op Iris is stemmen op een ‘vertrouwd’ geluid zonder al te veel uitspattingen. Dan is er Chris. Hij lijkt meer op Guido Weijers dan op Rutte maar toch is ie de VVD. Het is de ‘liberal’, de jonge go-getter met een geluid dat minder soft is dan dat van Erwin en grijpbaarder dan dat van Paul. Tja, en dan die Paul. Met z’n rare geblondeerde haar en onnavolgbare uitspraken is het een ongeleid projectiel. Hij schreeuwt meer dan ie zingt, verkiest show boven zuiverheid en moet een beetje tegen zichzelf in bescherming genomen worden. Moet ik nog meer zeggen? Treffend toch! Echt, deze theorie is waterdicht. Conform de laatste peiling van De Hond wint dan ook Chris of Erwin. Maar ook als ik me vergis (ik schrijf dit op woensdag) vind ik TVoH onze democratie in het klein; een deMolcratie! Met dat verschil dat De Hond niet rijk wordt van de stemmen en dat dit land zich wél massaal druk maakt over The Voice. Verder klopt alles. Ik kan zelfs met deze theorie verklaren waarom veruit de beste kandidaat, Charly Luske het niet heeft gered. Net als met D66, gewoon pech… told.

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Het klinkt misschien raar uit de mond van een cabaretier, maar ik kan geen cabaret meer zien. De afgelopen weken werd je ermee doodgegooid. Zo konden we genieten van de theaterprogramma’s van Marc Marie, Claudia de Breij, Youp, Freek, Herman Finkers, Hans Teeuwen, Lebbis, Beau, Klaas van der Eerden, Hans Liberg en André van Duin. Maar ook ‘normale’ tv-programma’s zijn steeds meer cabaret-georiënteerd: ‘t cabaret bij Paul de Leeuw, Dolf Jansen’s oudejaars van het volk bij P&W, ‘Tatatataal’ van Erik van Muiswinkel, Jeroen van Koningsbrugge bij ‘Ik hou van Holland’, Peter Heerschop bij ‘Wat vindt Nederland’. En we zijn er nog niet, want doorlopend komen er satirische programma’s bij met nieuwsgrappen of persiflages: Dit was het Nieuws, Vrijdag op Maandag, Koefnoen, Weijers Ontweekt, Draadstaal en… ik stop. Vind ik die programma’s allemaal stom? Nee. Ik vind het teveel. Het lijkt wel of de humorpolitie elke dag in onze huiskamer staat te schreeuwen; Lach of ik schiet! Door de hoeveelheid krijgt het iets geforceerds. We slaan de kijker murw met onze grappen, overpeinzingen en persiflages. En wij – onze beroepsgroep – doen onszelf én de kijker, die eerst nog best zin had in een avondje theater, tekort. De exclusiviteit en nieuwsgierigheid raakt er wel een beetje af dus die theaterkaartjes komen wel een keer, maar nu even niet. Het is net als met biefstuk. Heerlijk, maar na een paar weken élke dag geloof je het wel even. (Ik wilde dit voorbeeld eigenlijk met sex doen, maar de man in mij protesteerde.) En dat is jammer want het Theater is volgens mij altijd nog de meest heilige plek voor ons vak. Daar waar je niet gestoord door telefoon, kinderen of collectanten (cliniclowns uiteraard) écht meegenomen wordt in een overdacht, grappig, verhaal dat zich in try-outs bewezen heeft met hier en daar een liedje dat er niet uitgeknipt is. Daar kan geen televisieminuut tegenop. Hypocriet? Vorig jaar werd ons vorige theaterprogramma immers ook rond de feestdagen uitgezonden. Misschien. Maar ‘Met de kennis van nu’ pleit ik inmiddels voor een wat betere spreiding. Of beter: de zomer! De theaters zijn dan toch dicht en dan zit er even tijd tussen tot het nieuwe theaterseizoen begint. Zijn we meteen van al die eindeloze herhalingen af. Maar goed, ik begreep dat ze bij De Wereld Draait Door intussen vanaf februari élke dag een cabaret-item gaan doen… Ach misschien is het de leeftijd en ben ik gewoon een oude zeikerd. Ik ben immers ook alweer 41.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper   

Hmmm, eens kijken hoor. Ik wil om te beginnen minstens 8 kilo afvallen. Ik wil een wat geduldigere vader zijn. Ik wil m’n vliegbrevet halen. En ik wil van m’n vliegangst af. Oh, die laatste twee wil ik liever in de omgekeerde volgorde. Ik wil wat vaker een weekendje weg. Ik wil een sixpack. Of een fourpack op z’n minst! Ik wil definitief van mijn zin om te roken af. Gestopt ben ik al lang, maar de drang om af en toe te roken blijft maar terugkomen. Ik wil minder drinken. Gewoon, voor mezelf, m’n gezondheid en m’n aanleg om verslaafd aan dingen te raken. En ik wil bij nader inzien 10 kilo afvallen. Ik wil minder mobiel bellen. Ik wil op pianoles. En zangles. Nou ok, ik wil het niet, maar ik moet het van mezelf. Ik wil een begin maken aan een boek. Ik wil een poging doen meneer Doutzen Kroes te worden. Of meneer Anniston. Al moet ik dan wel minimaal 15 kilo afvallen. Ok, ok, Doutzen een keer ontmoeten is wel het minste. Ik wil wat minder afgunstig zijn naar mensen bij wie alles vanzelf lijkt te gaan. Ik wil selectiever zijn in het ‘accepten’ van facebookvrienden. Ik wil er het liefst een paar uitflikkeren. Ik wil überhaupt wat vaker nee zeggen. Of juist ja. O en ik wil zeker een half jaar niet op Funda kijken. Ik wil feller en meer in het openbaar ageren tegen de club der kortzichtigen die zichzelf de PVV noemt. Ik wil vaker varen, of het bootje verkopen. Een van de twee. Ik wil met Kemper weer eens op Curaçao spelen. Ik wil dat de zalen onverminderd vol blijven zitten. Van Rijswijk tot Luxor van Ijmuiden tot DelaMar. Nou, dat is het wel zo’n beetje. O ja, en ik wil dat een van die oma’s die de postcodeloterij heeft gewonnen mij aanneemt als enige kleinzoon! Pfff, als ik dat lijstje zo eens teruglees krijg ik het nog druk. Ik wil nogal wat. Wacht eens even, daar zeg ik zoiets… Ik weet het: ik ga iets minder willen! Dat is pas een goedvoornemen! Gewoon iets minder willen. Voornemen dit, voornemen dat. Al dat nemen. Ik ga het zelfs omdraaien. Ik maak voor de verandering eens een goed voorgeven! Hoe? Luister zondag vanaf 22:00 naar Radio2 voor het hoe, het waarom weet u bij deze. Oh, en beste Vrij-lezer, ik zou het bijna vergeten, de beste wensen nog hè!

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Voor sommigen betekent Kerstmis: kerk, familie, wild, natafelen, mooie kleding, cadeautjes, smullen, veel te kort. Voor anderen ziet dit rijtje er zo uit: schijnheiligheid, familieruzie, dierenleed, opzitten, apepakkie, geld uitgeven, aankomen, veel te lang. Persoonlijk weet ik het nooit vantevoren. Meestal wordt het een onsamenhangende mix. De voorpret die sommigen hebben met het voorbereiden van de 2 kerstdagen is mij in ieder geval totaal onbekend. Dat begint al met het bepalen van met welke familie het waar op welke kerstdag gevierd wordt. Voilà; 3 ingredienten die zomaar met een slordige 34 mensen moeten worden afgestemd. Ga er maar aan staan in dit polderlandschap. Wij zijn dit jaar op 12 mei begonnen met het eerste mailtje en 116 ‘reply to all’s’ was het vorige week pas rond. Want al die gezinnen moeten het weer afstemmen met de familie van de partners die ook weer gezinnen hebben met partners die dat ook weer moeten afstemmen etcetera. Om gek van te worden. En ben je er net uit welke dag met wie, komt de volgende kwestie: waar? De een heeft de 1^e kerstdag al de familie van de man dus zit niet te wachten op de familie van de vrouw op de 2^e kerstdag. Maar ja, dat andere gezin heeft ook al de familie van de ander op 1^e kerstdag dus da’s 1 - 1. De derde in het gezin is dus dé aangewezen persoon, ware het niet dat de jongste daar adhd heeft en niet tegen grote groepen in huis kan of de vrouw van de tweede in het gezin allergisch is voor de kat die daar 3 jaar geleden is overleden. “Blijft heel lang hangen hoor”. Om een lang verhaal kort te maken, toen ik mijn vrouw na 8 maanden opgelucht hoorde zeggen “Alles is geregeld hoor, we zijn eruit!” en ik vroeg “Mooi, waar we gaan we heen?”, zei ze: “Twee dagen bij ons”. Maar mijn kerst kan dit jaar sowieso al niet meer stuk. Komt door mijn jongste van 6. Toegegeven hij moest even omschakelen en zat vorige de week keurig in zijn zwarte pietenpak onder de kerstboom en scandeerde “Ik ben een kerstmanpiet!”.  Maar een paar dagen later vertelde hij wel 3 keer per dag het kerstverhaal aan iedereen die het niet wilde horen. Jozef, Maria, Ezel, Jezus, Kribbe. Toen mijn vrouw vroeg “En waar werd Jezus ook alweer geboren?” leek ie even uit het veld geslagen. We gingen hem helpen “Be… Be…Be...” “Ja ik weet het!” riep ie; “Bentveld!”.     

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper 

Ik loop binnen bij een bakker en ben gelijk aan de beurt. Goedemiddag mag ik een gesn… “Jaaaah, jou kan ik! Jij bent vanneh… televisie! Van die typetjes enzo. Ja, ik kijk nooit geen televisie, maar voor jullie gaan ik echt zitten hoor. Jawel, jij bent van Veldman en Van Kempen”. Nou eh, bijna goed maar dat geeft helemaa…. “Jaaaah, mijn vrouw vind jullie ook helemaal te gek. Zelf ben ik niet zo’n liefhebber van Gordon, maar jullie doen het errug leuk in dat programma.” Programma?  “Jaaaaah, de Voice-factor, jullie hebben d’r kijk op! Vin ik hoor!” Bedankt, maar ik denk dat u Nick en Si…. “Als die Charly Lussenburg niet wint, vreet ik m’n schoen op!” Ah, nu snap ik het. Dat in die jury zijn Nick en Simon meneer. Die zitten daar niet met Gordon maar met Van Velzen, Marco Borsato en Angela Groothuizen en dat programma heet niet the Voice-Factor maar The Voice of Holland. Wij zijn meer cabaretiers die in het thea… “Jaaaa, die typetjes jongen, ik lig in een deuk!” Typetjes? Bedoelt u Koefnoen? Wij doen wel typetjes, maar dan in het thea…. “Wel jammer dat Ik Hou Van Holland alweer gestopt is hè. Als die Chinees opkomt pist m’n vrouw al in d’r panty. Dat jullie het droog houden.” Oh wacht even, dat is Jeroen van Koningsbrugge! En die typetjes doet ie in Neonletters. En Nick en Simon speelden daar een tijdje gele… “Oh die vin ik niks. Ja ieder z’n smaak hoor, maar Volendammers zijn gewoon niet mijn soort mensen. Ja, dat liedje van Als Ik Jouw Was vond ik nog wel leuk, maar verder… Nee, dat ik zeg, ik kijk nooit geen TV, maar jullie! Top! Dat laatste liedje, Blonde Krullen. Zo mooi. Gaat zeker over je maatje Dennis?”. Ok koekebakker, luister. Ik ben de helft van VELDHUIS en KEMPER, een cabaretduo dat geen typetjes op televisie doet, nog nooit in een jury heeft gezeten, niets met Gordon te maken heeft, in het theater staat met cabaretprogramma’s en wel degelijk IK WOU DAT IK JOU WAS schreef! Blonde Krullen gaat over het zoontje van Kemper en niet over Dennis van der Ven van Neonletters en ik wil godver@%&* nu graag een heel gesne…  “Tut tut tut. Zie je nou; ze zijn 1 keer met z’n kop op televisie en gelijk arrogant. Naar jou kijk ik dus ook niet meer jongen!” Prima meneer, dat deed u toch al niet… Goedemiddag!

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Ik was mijn stem kwijt. Natuurlijk denken alle weldenkenden onder u meteen aan het politieke klimaat in Nederland, maar ‘Vrij’ houdt het graag luchtig. Mijn fysieke stem dus. Ik merkte het toen ik opstond en een welgemeend ‘Goedemorgen schoonheid’ tegen de spiegel probeerde te zeggen. Ik klonk als een dronken papegaai die net 2 pakjes zware shag door zijn cornflakes had gemixt. Probleem, want ik had 3 voorstellingen voor de boeg. Ik spoedde naar de drogist waar ik de hele collectie keelpastilles, hoestdrankjes, homeopatische chakra 5 druppels insloeg. Het mocht niet baten bleek tijdens de soundcheck in Dordrecht. Als technici spontaan met koptelefoons op gaan lopen weet je genoeg. De theaterdirecteur wilde zelfs even met me langs een KNO-arts. Vanaf dat moment raakte mijn stem in een duikvlucht maar mijn ontzag voor ‘de organisatie’ in Nederland steeg met de minuut. Alsof ik zo was weggelopen uit ER werden mensen bij de spoedeisende hulp van het Zwijndrechtse ziekenhuis opzij geduwd. Beschaamd probeerde ik de blik van een man met een hakbijl in zijn voet die moest blijven wachten te ontwijken. Conclusie: een virus op mijn stembanden. Ik mocht spreken, niet zingen. Collega Veldhuis redde mijn kont in de liedjes en krakend als een kotter op drift haalde ik die avond de eindstreep. De volgende ochtend zat ik al bij de KNO-arts van mijn eigen Haarlemse ziekenhuis. Ik weet niet welke operaties er voor mij werden uitgesteld maar als u het was: bedankt! Ik kreeg een kuurtje en mocht 2 dagen niet spelen. Excuus 2e avond Dordrecht, sorry Den Helder. Maar de theaters hadden blijkbaar alweer draaiboeken klaarliggen met “wat-te-doen-als-de-helft-van-Veldhuis-&-Kemper-zijn-stem-kwijt-is”. Binnen een paar uur waren 1.500 mensen persoonlijk op de hoogte gebracht, waren de nieuwe data voor inhaalvoorstellingen geprikt, persberichten verstuurd en hing RTL Boulevard aan de lijn om te horen hoe Kemper nòg schorder dan normaal klonk. En overal; begrip, bemoedigende woorden en geen wanklank te horen. Mijn stem heb ik weer terug (al is die in Den Haag nog steeds zoek). Maar u zult mij nooit meer horen over de zg. stroperige, overdreven regeltjes-cultuur waardoor we in dit land niet meer snel zouden kunnen ‘schakelen’. Hulde aan de medici, hulde aan de theaters! En aangezien we een écht duo zijn, heeft Veldhuis nu hetzelfde probleem. Gelukkig hoeven we dit keer een paar dagen niet te spelen.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper 

De hoofdmeester van het Nederlands cabaret schreef vorig weekend een column over het nieuwe Nederland die als een schokgolf door twitter, krant en vaderland trok. Youp op z’n best! Relevant, hard, kernachtig, scherp en beschuldigend! En zo hoort het ook. Cabaretiers zijn nou eenmaal de spreekstalmeesters en de politiek is de kop van jut. It comes with the job(s), za’k maar zeggen. Eerlijk is eerlijk, we hebben het wel een stuk makkelijker dan die mensen die bekritiseerd worden om hún idealen, door ons, de idealisten. Eigen schuld dikke bult misschien, maar toch. Wij hoeven geen wetgeving te maken, noch uit te voeren. Wij hoeven niet, geconfronteerd met schrijnende uitzonderingen als Jossef en Mauro, na te denken over humanisme en wat wettelijk mag. Wij hoeven geen beleid te maken dat dit land door een crisis moet loodsen, of de ondergang van de euro moet afwenden. Wij hoeven niet te kiezen tussen 30.000 werklozen extra of staatssteun geven. Tussen de hypotheekrenteaftrek handhaven en hoe dan nog de woningmarkt vlot te trekken. Wij hoeven alleen maar toe te kijken. Hun dilemma’s zijn de brandstof voor onze grappen. Terwijl half links én rechts met de beveiliging voor de deur in bed ligt te piekeren of ze ooit weer met de kids naar de Efteling kunnen, staan wij ter eer en meerdere glorie van onszelf op een podium. Luid applaus krijgen we na afloop van óns werk. De mensen lachen om ons, mét ons! We bieden troost en scharen ons tussen hen om namens de minder verbaal begaafden het woord te nemen. Soms net zo hard als de verharding zelf. Ik breek expliciet geen lans voor de Leers, want Jossef  moet/kan gewoon blijven en veracht ik waar Wilders voor staat, maar ik realiseer me wel dat wij cabaretiers gewoon makkelijk(er) praten hebben. Dat is nou eenmaal zo. Al jaren. Zelfs Toon, milde Toon schreef ooit: “Politiek is handjes drukken, dreigen, sjoemelen en bukken, katten uit de bomen kijken, overreden, over-lijken, schipperen of schaakmat zetten, lange speeches, korte metten, witte voetjes, pan uit vegen, passen, meten, wikken, wegen, lachjes, dansjes, Judas-kusjes, loeren draaien, dooie musjes, veel beloven, vleien, paaien, de kunst om om iets heen te draaien, d'r is geen liefde, regelrecht, en daar is alles mee gezegd”. Best pittig voor ze… Maar wat zit ik het nou allemaal te nuanceren eigenlijk!?! Zoals het nu gaat ís het ook gewoon “eigen schuld dikke bult”. Zeker dat van die liefdeloosheid…!

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Het is zaterdagmiddag, ik loop naar buiten en weet niet waar ik ben. Je bent rock & roll cabaretier of niet. Ik loop een winkelstraat in en probeer te zien in welke stad ik wakker werd; Blokker, WE, Etos, 't Kruidvat, H&M, C&A, V&D, Hema, Dolcis, McDonalds, Intertoys, DeliFrance. Ik ben dus in Amsterdam. Of Utrecht. Of Den Haag, Breda, Eindhoven, Groningen, Helmond, Alkmaar, Haarlem of… In ieder geval níet in Rijswijk want daar hebben ze twee Blokkers. Ik realiseer me wat een goede marketeers het zijn bij de NS dat ze ons over kunnen halen om een dagje ‘erop uit te gaan’ naar een andere stad. Aan de met  neonkleur behangen winkelpuien te zien is er iets bijzonders aan de hand. "Deze hele week, géén uitverkoop" en "Alleen vandaag: 1 halen = 1 betalen". Ik stap een winkel in en ga hier eens lekker van profiteren. Ik loop straks als enige in Nederland in een trui die niet is afgeprijsd!“Mooie trui… Dank je, was in de verkoop”  Als ik een oranje displaykaart zie met de tekst “Alles moet blijven, geen korting” controleer ik alle truien op de prijskaartjes. ’t Klopt! Een mevrouw vraagt of ze me kan helpen. Jaja “helpen”… En als ik dan een trui kies doet ze er zeker stiekem een paar gratis sokken bij. Daar trap ik niet in. Ik wil gewoon iets kopen voor de normale prijs die het waard is. Niks eraf en niks erbij. Gewoon wat het kost om te maken plus een beetje extra voor de winkelier. Zodat ik me tegenwoordig niet bij alles waarvoor ik nog de normale prijs betaal een enorme sukkel voel. Zodat ik bij de supermarkt niet meer langer bezig ben om ‘”nee bedankt” te zeggen op alle vragen over koopzegels, kristalpunten, disneypunten, airmiles en zoeken naar mijn bonuskaart dan om de weekboodschappen in te slaan. Zodat tanken niet meer 3x zo langt duurt omdat ik toch geen “gebruik wil maken van de aanbieding van 12 pakjes xylyfreshultramentholfluoride-kauwgom voor de prijs van 11”. En zodat mijn vingers zich niet meer eerst een weg moeten banen langs airmiles-, freebees- en rocks-pasjes voordat ik bij een 50 cent munt ben waarmee ik door het poortje van het toilet kan om “even snel te pissen”. Waarna ik meteen weer achter in de rij kan aansluiten omdat ik met dat toiletbezoek een kortingsbon heb gekregen en nu dom ben als ik daarmee geen gevulde koek koop. Het kost allemaal tijd. En tijd is geld. Want in die tijd kan ik ook een liedje schrijven. Zonder korting.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Voor ik begin: door een zetfout leek het alsof de column ‘Geluk’ van vorige week van ondergetekende kwam maar dat is niet zo. Dus ere wie ere toekomt, het was Richard die zich door de brandweer heeft moeten laten bevrijden uit een klimrek…. Niet ik. Goed, terug naar deze column. Ik kreeg laatst  van een kennis foto’s van z’n dochters’ verjaardagsfeest gemaild. “Was gezellig joh!”. Nou, dat kon je zien hoor. Een feestelijk verlichte kamer met 30 tieners die schijnbaar zwijgend met hun telefoon in de weer waren. De taart, cola en chips stonden er onaangeroerd bij en het feestvarken was minstens zo druk met haar telefoon. Als Twitteraar en Facebooker weet ik dat Social Media je kunnen opslorpen, maar wat ik op die foto zag kan toch niet de bedoeling zijn. Op dat feestje was neem ik aan het grootste deel van de aanwezigen elkaars ‘vriend’ of  ‘volger’ dus wat zitten ze überhaupt nog met die telefoon te doen? Waren de uitnodigingen verkeerd terecht gekomen en zaten nu alle eikels op dat feestje en waren alle vet coole mensen nog ‘out there’? Hadden papa en mama gezegd: “maximaal 30!” en had dochterlief toen geroepen “Djeeeeezussss, en m’n andere 347 beste vrienden dan whatever dussss!?”. Was er ergens op het internet een megafeest aan de gang en waren ze daar nu met diezelfde 30 tieners virtueel aan het schuren, kletsen en tongzoenen? Of waren ze allemaal op vakantie in Second Live en lagen ze daar nu in de zon Breezers te drinken en elkaar in bikini en zwemshort te bewonderen? Ik weet niet waar ze wel waren, maar in ieder geval niet op dat verjaardagsfeestje in die vrolijk verlichtte huiskamer op de foto. Social Media die sociale momenten om zeep helpt, het is een nachtmerrie. Het is een beetje alsof door het succes van de vitaminepil niemand meer fruit eet. Ik neem me dan ook voor dat, als mijn dochter 15 wordt en op haar feestje niet iedereen z’n telefoon onmiddellijk weg legt, papa dan wel zal zorgen voor de gezelligheid! DJ-Daddy komt dan draaien en ik doe een niet gerepeteerde jongleer-act met 30 mobieltjes. Dancing Daddy & Music Mummy komen voordoen hoe je moet dansen én vooral schuren en als dat nog niet genoeg is improviseer ik ter plaatste een twee uur durende poppenkastvoorstelling over ‘Tongzoenen doe je zo!’. Moet jij ’s kijken hoe snel het feest is…!

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Bij ons thuis kwam vroeger de melkboer met een kar. Wij vonden dat enorm luxe. Afrekenen hoefde maar eens per maand want wat je kocht werd opgeschreven. In een klein, dik, zwart boekje met een eigen pagina voor elke familie. Niemand die zich afvroeg hoe het moest als het boekje kwijt raakte, laat staan dat iemand ooit had gehoord van een ‘back up’. Als ik dit aan mijn kinderen vertel kijken ze me aan zoals ik moet hebben gekeken toen mijn oma ooit vertelde over het toilet in vroeger tijden: de ‘poepdoos’. Een houten huisje boven de sloot waarin je je behoefte deed door een gat in een plank. Vooral hartje winter een beproeving, zeker als je vergeten was eerst een gat te hakken in het ijs van de sloot... Terug naar de melkboer. Ik ervaar dat luxe gevoel opnieuw als ik met mijn gezin rond de laptop zit, surfend langs online-aanbiedingen. We winkelen thuis zo wat af. Schoenen, kussens, winterjassen, toners voor de printer, boeken, ‘zware weekboodschappen’; waarom zou je überhaupt nog naar een winkel gaan? Fietsen, openingstijden, regenpakken, hondenpoep, parkeergeld; het is allemaal niet meer nodig. In een paar clicks heb je alles binnen 24 uur thuisbezorgd en wat je niet bevalt stuur je terug in een keurig meegeleverde zak en hoef je niet te betalen. Oke, het nadeel van dit online-circus is dat veel kleinere winkels het loodje leggen. Maar ja, vooruitgang kost wat. We hebben de auto toch ook niet tegengehouden omdat het anders lullig was voor de hoefijzersmeden? Mijn zoon van 15 zei in deze lijn opeens dat ie het eigenlijk heel ouderwets vindt dat je voor een cabaretprogramma ‘nog helemaal’ naar een theater moet. Dat moet je toch vanuit je zitzak kunnen kijken? “Gewoon 1x opnemen en dan online dowloaden voor een euro of 2. En heb je niet genoeg gelachen, dan hoef je niet te betalen. En pap, jij hoeft zo nog maar 1 x per 2 jaar een show te spelen en verder ben je elke avond thuis! Perfect toch? ” Perfect? Verschrikkelijk! Nooit meer geroezemoes voor aanvang, nooit meer veelbetekenende blikken tussen stelletjes bij relatiegrappen of 2 handen die elkaar in het donker zoeken bij een klein liedje.  Elke avond thuis… STOP! Dit gaat helemaal de verkeerde kant op. U begrijpt: sinds de suggestie van mijn zoon kopen wij per decreet alles weer gewoon in de winkel. Het meest online wat er bij ons nog inkomt is de melkboer. Misschien zijn we nog nét op tijd. Tot in het theater!

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Ik schijf deze column op 20 oktober. Zeg maar twee weken na dierendag. Of het Leids of Alkmaars ontzet. Toch liggen er bij mijn lokale supermarkt al weken pepernoten in het actieschap. Het schap dat vlak bij de kassa u en mij moet verleiden tot last-minute graaiwerk voor weinig. Ik zie zakken met besneeuwde landschapjes vol met Truffelpepernoten, Chocolademixpepernoten, Yoghurtpepernoten en Oudhollandschetaataaipepernoten. Last-minute pepernoten?!? In oktober? Hoe halen ze het in hun Bolletje? Ok, ok, we hebben een dramatische zomer achter de rug en we eten af en toe weer een stamppotje. Maar pepernoten!? Het is overigens een fiks stuk kouder in de supermarkt dan buiten. Toeval of zou het een truc zijn om ons aan die pepernoten te krijgen? Maar het meest verbaasd me nog, dat het me zo verbaasd! Is een pepernoot in mijn ogen zo anders dan een kiwi dat er voor pepernoten wel een ‘natuurlijk seizoen’ zou moeten gelden? Dat is je reinste productdiscriminatie. Al knabbelend op een handje (er staat een gratis proefbakje) neem ik me voor wat dieper in deze taaie materie te duiken. Op de levensmiddelenkrant.nl vind ik een artikel van 24 augustus met de kop “De Pepernoten zijn vroeg dit jaar”. Ze zijn rond die datum voor het eerst gesignaleerd in Groningen... Alsof het hier gaat over een verschijnsel als het eerste kievietsei of Duitse toeristen. In dat zelfde artikel staat ook: “consumenten zijn al jaren verdeeld over de vraag wanneer het geschikte moment is om pepernoten weer te verkopen”. Pardon? De pepernoot verdeeld ons dus? Een korte zoektocht leidt inderdaad naar o.a stopdepepernoot.hyves.nl, @nonopepernoot op twitter, een protestpagina op Facebook en talloze fora voor en tegen de pepernoot. Er wordt vooral getwijfeld aan de (peper)nootzaak vóór de Sint in het land is. Maar er zijn ook gepeperde pleidooien om de pepernoot 12 maanden per jaar vrij te geven. Lees: gedogen. Als dit maatgevend is voor wat er speelt, zou het me niet verbazen als dit onderwerp binnenkort als politiek strooigoed op de agenda van de PVV verschijnt. De pepernoot als culturele splijtzwam! Zelf ben ik er nog niet helemaal uit. Of wel? Ik verheug me namelijk altijd enorm op de komst van asperges, nieuwe haring, mandarijnen en vuurwerk. Het heeft gewoon wel wat dat niet alles, altijd maar verkrijgbaar is. Ik denk dan ook dat ik slechts gematigd pro-pepernoot ben. Eigenlijk gewoon pas de winkel in als de brrr weer in de maand is; novembrrr en decemberrr dus. Of, voor wie dat niet kan onthouden, als het buiten gewoon weer kouder is dan in de supermarkt, in plaats van andersom….

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Geïnspireerd door Richards mooie column ‘Nestor’, vertel ik u graag ook wat over ‘mijn’ Nestor. Een Nestor zonder het zelf te weten, want de beste man wist tot voor kort helemaal niets van die rol. Ik ontmoette hem pas voor het eerst in mei 2011 in het Nieuwe Luxor Theater. Voor het afscheid van de directeur aldaar was het hele ‘vak’ opgetrommeld en zo ook deze Nestor. Ik imiteerde hem tijdens de soundcheck en dat had hem kennelijk bereikt. Hij zei zomaar ineens tegen me: “Ik hoor dat jij mij treffend imiteert!?”. Ik schrok en stotterde “Ja, maar dat is omdat ik alles van u heb gezien”. En dat was gelijk zo’n beetje het hele gesprek. Naar aanleiding van die stuntelontmoeting schreef ik hem een mail. “Geachte heer De Jonge, Beste Freek, Het was me het dagje wel en dat niet in de laatste plaats door onze ontmoeting. Ik vertelde u dat de imitatie tot stand is gekomen door grondige bestudering van uw oeuvre en daar is geen woord van gelogen. Als jongen van 10 sliep ik met een bandje met uw werk in een cassettespeler onder m’n kussen in. In de beginperiode van Veldhuis & Kemper kwam het onbedoelde effect daarvan naar boven. Want in momenten van onzekerheid op het podium vluchtte ik in een ‘Frekeriaanse’ tongval en motoriek. Als ik even niet meer wist hoe ik zelf cabaretier moet zijn (als daar al een definitie van is) speelde ik maar even de man waarvan ik zeker weet dat ie er een is. Enfin, u hoort het, mijn eigenheid als helft van een duo was even zoeken, maar het zette de ontmoeting met u in een bijzonder spotje. Dank dus voor de onbedoelde rol die u heeft gespeeld bij het mij de rug toekeren van het bedrijfsleven en het (leren) luisteren naar mezelf. En ook al klinkt die stem bij tijd en wijlen nog wel eens als die van de bebrilde cabaretier onder m'n kussen, het wordt wel wat...” Een antwoord kwam, met o.a. een uitnodiging voor zijn huidige voorstelling. Veel recent werk heb ik jammer genoeg niet gezien doordat ik zelf speelde, maar binnenkort ga ik! Sterker nog, als u dit leest, ben ik al geweest. En wat ik er ook van vind, het was grandioos! Want de Nestor aan het werk zien; je neemt er altijd weer wat van mee. En daar is niks mis mee overigens. Picasso zei zelfs ooit: “Je wordt schilder door te beginnen met iemand te imiteren. Dat mislukt dan. En wat je overhoudt dat ben jij”…

 Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Van de week is Piet Noordijk overleden. Wie? Piet Noordijk; altsaxofonist met internationale faam, Ridder in de Orde van de Nederlandse leeuw, bezitter van een Edison, de jazzprijs ‘Bird’ en de Blijvend Applaus prijs. Ik werd getroffen door zijn overlijden. En hoewel ik een groot jazz liefhebber ben, niet eens zozeer door het verlies van de man zelf maar via Piet Noordijk heb ik een nogal belangrijke levensles geleerd: mensen zijn niet altijd wat je ziet. Het is 1983 en in navolging van mijn opa heb ik de meest suffe hobby die er bestaat voor een jongen van 13: de duivensport. Ik nam het serieus. Ging elke dag langs bij een nestor in de buurt die mij allerlei duivensport-geheimen leerde en ik maar even ‘de Nestor’ noem. Ondanks 40 jaar leeftijdsverschil en het feit dat ik nog op school zat en hij in de ploegendienst bij de Hoogovens werkte, klikte het enorm. Ik woonde er zowat. Een paar jaar later kroop ik echter steeds vaker achter de piano en verloor mijn interesse in de duivensport. Ik zag de Nestor bijna niet meer. Op een dag stond ie in de achtertuin. “Waarom kom je niet meer?” vroeg ie. “Ach Nestor” zei ik “Ik ben nogal aan het pianospelen tegenwoordig en dat is zó leuk, maar ik denk niet dat u het snapt”. Immers, wat wist een nuchtere Heemskerkse duivenmelker in stofjas op klompen nu van jazzmuziek, laat staan van wat je daarbij kan voelen? Hij wees naar de piano en vroeg “Op dat ding?” Zonder het antwoord af te wachten,  liep hij ernaar toe, kroop erachter en speelde. Jazz. Snel, swingend, foutloos, virtuoos, ritmisch en goed… ongekend! Ik wist niet wat ik hoorde en riep verbaasd zijn naam. Hij sprong op, riep “Dit moet ik niet doen!” en beende de deur uit. Ik snapte er niks van. Een paar weken later vertelde hij me in zijn duivenhok dat ie in zijn jonge jaren pianist was. Fanatiek. Hij speelde zelfs met Ella Fitzgerald. En met Piet Noordijk. Maar jazz en drank gingen voor hem hand in hand en als ie met het één wilde stoppen, moest ie dat ook met het ander. Vandaar dat ie na de drank geen piano meer had aangeraakt. Tot bij mij dus. Hij vertelde me zijn laatste geheim: “Tegen de liefde voor muziek kan niets op. Zelfs de duivensport niet…”  Een advies waar ik nog altijd dankbaar voor ben want ik wist genoeg. Ik stopte met duiven en dook op de piano alsof mijn leven ervan af hing. Op het Journaal was dat Piet Noordijk dood is en ik moest aan de Nestor denken. Hoe zou het met ‘m zijn?

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Ik weet het, Meningitis (nekkramp) schrijf je zonder streepje en met een 3 i’s, maar dit gaat dan ook niet over die acute hersenaandoening. Ik heb het over een veel vaker voorkomende volksziekte, Mening-ites: het altijd en overal hebben én spuien van een mening! Twitter, internetfora, ingezonden brieven, columnisten (!), interactieve reactieformulieren, de mening is O-VER-AL! Zelfs toen ik recent via afval.nl een vuilcontainer bestelde werd ik opgeroepen te laten weten wat ik vond!? De ‘vind ik leuk’- en ‘vind ik niet leuk’-knoppen zijn een plaag. Laatst las ik een artikel over “Stoppen met Twitter wegens negatieve reacties” waaronder drie verschillende reactiemogelijkheden stonden!? Ik kan geen hotel uitchecken, geen vlucht boeken en geen vraag meer stellen zonder dat ik daarna een mening moet geven. Maar goed, die bedrijven vragen er tenminste nog om. Da’s de milde vorm zal ik maar zeggen. De Mening-ites die veruit de meeste slachtoffers maakt is de ongevraagde variant. Toen Rob de Nijs bekend maakte op z’n 69ste weer vader te worden kreeg ie een (digi)taal voor z’n kiezen die mij bijna een abortus zou doen overwegen. Uit het reacties op nu.nl op de miskraam van een andere BN-er kon zelfs Jozef Mengele nog nieuwe ideeën voor wat experimenten halen. Ziek. En de tot voor kort relatief onbekende Talitha van Zon is zo goed als overleden aan de gevolgen van Mening-ites. De lijst met voorbeelden is eindeloos. Alles en iedereen die z’n kop, al dan niet vrijwillig, dan ook maar een millimeter boven het maaiveld uitsteekt loopt een zeer groot risico slachtoffer te worden. En daar kan je goed ziek van worden. O.a. Paul de Leeuw, Anouk, en Freek de Jonge, stopten met Twitter wegens Mening-ites. En dáár vond iedereen dan ook weer wat van. Ik onderscheid dan ook twee soorten Mening-ites. Mensen die alleen drager zijn en mensen die er daadwerkelijk (schijt)ziek van worden. Overigens zijn er dragers die er ineens ziek van kunnen worden, maar die zie je vooral op schoolpleinen en in de politiek. Zou de epidemie nog te remmen zijn? Ik denk ‘t niet. Kijkcijferhit The Voice Of Holland toont continue wat de mening van de ‘thuiscoaches’ is en geen krant, site, tv-programma, BN-er, merk of Facebooker lijkt nog zonder te willen. We zijn ‘meningverslaafd’ geraakt denk ik. Aan het geven en het krijgen! Ik ook… vind ik. Had iemand voor dat die 20 miljoen Mexicaansegriepvaccins vernietigd werden nou maar even gecheckt of ze niet toevallig ook tegen Mening-ites werkten. Al betwijfel ik of 1,25 vaccin p.p. wel genoeg is. Maar goed, dat is mijn mening.

Met de groeten van Kemper, 

Remco Veldhuis

Nee niet Fortuyn. Pim met blonde krullen. Het zit zo. We schreven een liedje: ‘Blonde Krullen’ . U denkt daarbij misschien aan mijn blonde collega Veldhuis. Logisch; dacht ie zelf ook toen ik met de titel kwam. Maar voor mij kon dat liedje over niemand anders gaan dan mijn eigen blonde zoontje met krullen. Een vrolijk deuntje, een accordeon en een tekst over samen met je kind tijd doorbrengen en dan even alles vergeten. Simpel. Het kwam op CD onder het mom “leuk voor later”. Maar verrek! Opeens stonden er in het theater steeds trotse ouders voor onze neus met foto’s van hun blonde kindjes om te laten signeren. Het liedje ging immers over ‘hun’ kindje… Met dit gegeven leek het ons leuk om een filmpje te maken van al die foto’s bij elkaar en we bedachten het ‘Blonde Krullen Museum’. Mijn zoontje was niet direct enthousiast. “Dat liedje gaat toch alleen over mij Pap?” zei hij niet geheel gespeend van enig middelpuntsyndroom (maar dat mag op die leeftijd). “Tuurlijk” loog ik om ervan af te zijn. Hij knikte, maar meer omdat Spongebob begon en hij het gesprek dus als klaar beschouwde. Onze digitale brievenbus ging open en we wisten niet wat ons overkwam. We werden overstelpt met mooie, lieve, grappige plaatjes. En eerlijk is eerlijk, soms dachten we “zelfs ouderliefde is blind want óók deze ouders vinden hun kindje de mooiste van de wereld…” De pleidooien voor een plekje in de clip waren vurig. De een lag zover voor dat ze in Groep 1 al onze teksten in het Chinees kon proclameren en de ander kon met z’n ogen dicht onze liedjes achterstevoren op de piano spelen. U begrijpt we hebben ons rotgelachen. Totdat we lazen: “Onze blonde krullenbol Pim is juli 2010 helaas overleden, hij werd 10 jaar. Met deze foto kunnen we nog laten zien hoe mooi zijn blonde krullen zijn. Het zou voor ons een hele eer zijn als die in de clip te zien is ”. Zit je dan met je vrolijke deuntje. En je grapjes. En een paar duizend plaatjes van lachende, vrolijke, levenslustige krullenbolletjes voor je snufferd. Opeens ging ‘Blonde Krullen’ niet meer over alleen mijn eigen zoontje en dat snapte hijzelf gelukkig ook heel snel. En het ging al helemaal niet meer over “even alles vergeten”. Integendeel. Pim heeft een mooi plekje in ons filmpje gekregen. Zijn ouders zijn trots en ik stil. Weekendtip: geniet van uw kinderen.

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Ik ga m’n lokale AH in. Bij de ingang wordt ik als altijd vriendelijk begroet door de daklozenkrantverkoper. Op de terugweg maar even, anders loop ik er zo mee door de supermarkt denk ik. Eerste stop: tomaten. Trostomaten, vleestomaten, cherry, roma, gewone, en van allemaal de biologische variant. Jemig, ik wil gewoon een tomaat. Op naar de chips. Oven-baked of in olijfolie, gewoon of in 11 smaakvarianten. Maar ook light, geribbeld, in zakken, in kokers, ambachtelijk of Excellent. Kanonne, ik zoek gewoon chips. Oh, bijna pak melk vergeten. Bio? Halfvol, een pak van 0,5 of 1 of 1,5 of 2 liter. Van een molen (?) of van het Boerenland, met alleen een plastic draaidopje of uit een plastic kan. Koeie genade, ik kies maar wat. Bij het brood? Where to begin! Vleeswaren? Hoeveel soorten krijg je überhaupt uit zo’n bil. Ontbijtkoek? Echt waar, 11 varianten! Eieren? Mais, vrije uitloop, in de wei, grasei, bio, met “blije kip garantie” (serieus!). Allemaal van de kip, dat dan weer wel. Pfff, ik word een beetje duizelig. De tv-gids ligt er in 6 varianten en om te roddelen kan ik kiezen uit 5 aantrekkelijke titels. Om mijn dochter alles te leren over ‘super lekkere hunks’, ‘vet coole make-up’ en ‘tongzoenen doe je zo’ is er ook meer dan genoeg. Ineens moet ik aan minister De Jager denken, die afgelopen dinsdag als een soort weerman(netje) van het KNMI een weeralarm afgaf. “Er is storm op komst” en “Hoe erg het wordt, dat weet niemand!”. Van zijn woorden krijg ik de nijging te gaan hamsteren, en dat treft! Laten het er nou net de weken voor zijn. Van de 15 soorte deodorant krijg ik er 2 + 2 gratis! Datzelfde geldt voor ik weet niet hoeveel andere primaire levensbehoeftes. WC-blokjes, vaatwastabletten, conditioner en wasverzachter, er komt geen einde aan. Dan weer de woorden van De Jager, “Hoe erg het wordt, weet niemand”. Per ongeluk denk ik even aan mijn grootouders. Jappenkampen, hongerwinter, bloembollen eten. En dat in maar 1 variant! Ik neem me voor; die daklozenkrantverkoper krijgt straks 5 euro. Kan ie een beetje een buffer opbouwen. Als ik de rijen met uitpuilende hamsterkarren door ben, sta ik bij de krantverkoper. Hij staat te bellen en gebaart me “Joh, doe volgende keer maar”. Ook goed. Ja mensen het wordt vast erg, heel erg. Maar ik krijg ook sterk de indruk dat we wel wat kunnen hebben. En bovendien zal net als bij de laatste 15 weeralarmen van het KNMI de soep, in welke van de 43 te hamsteren varianten dan ook, vast niet zo heet gegeten worden...

Met de groeten van Kemper,

Remco Veldhuis 

524 foto’s heb ik in het mapje “Giekenland 2011” op mijn computer. Mijn vrouw heeft er 239 op haar telefoon. De oudste 2 zijn goed voor 71 en 62. Samen 826 foto’s in 14 dagen; 64 foto’s per etmaal. Met 16 uur wakker per dag  dus 4 foto’s per uur; 1 per kwartier. Dat is geen vakantie, dat is werk! Maar het is ook zo mooi en makkelijk met die hightech telefoons met camera’s van een kwaliteit waar ze 5 jaar geleden in de betere fotovakzaak slechts van konden dromen. Het lijkt een eeuwigheid geleden dat je vooraf rolletjes ging kopen. Iets met ASA en 200. Nu lijkt dat een héél gedoe. Rolletjes kopen, in buisjes bewaren (geen licht erbij!), rolletje erin leggen “Koppen dicht! Dit luistert even heel nauw”, zuinig je fotomoment kiezen want je hebt er maar een paar, naar de fotozaak, “woensdag zijn ze klaar”, ophalen, “Deze hoeft u niet te nemen hoor, die is mislukt”, “Eehh nee, da’s mijn vrouw die net wakker is”, fotoboek kopen, inplakken, tekstjes erbij schrijven, pfff. Nam je 3 rolletjes van 24, nou dan kon je echt he-le-maal los. Nu knal je die 72 foto’s er in iets meer dan 24 uur met gemak doorheen. Elke gekke bek, doodgetrapte tor of geschminkte peuter schieten we minimaal 5 keer. Omdat het gratis is, want het schijnt dat alleen Nederlanders dat doen. Allemaal onder de noemer “nog eentje voor de zekerheid”. Hoezo? Vroeger hield je misschien je vinger ervoor of was er iets niet goed gegaan bij het verwisselen van het rolletje met al die pinnetjes en omklapijzertjes. Maar nu kan je meteen zien wat je hebt gemaakt dus hoezo “voor de zekerheid”? En ja, we nemen ons allemaal voor om daar straks eens rustig voor te gaan zitten, alleen de mooiste van de dubbele over te houden, daar via internet een mooi boek van te maken met lay-out en teksten en meteen een back-up te maken want stel je voor... Eigenlijk nog meer gedoe dan rolletjes. Want ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik ben bij 2001. Resultaat: de computer als vergaarbak van 10 jaar eindeloze rijen dubbele foto’s die je nooit meer doorklikt. Ja er staan er een paar op het onvermijdelijke digitale fotolijstje. Maar die is stuk. Dus kijk ik maar weer ‘s naar de ingelijste zwart wit gezinsfoto uit 2000. Wat zagen we er toen eigenlijk goed uit!

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Ik weet precies waar ik was. Ook al is het dit weekend al weer 10 jaar geleden. Ik werkte als televisieprogrammaontwikkelaar (zo heette dat echt) en ik zat in een presentatie bij de toenmalige baas van een grote commerciële Televisiezender. Ik laat even in het midden wie, maar laten we zeggen dat het een idool voor me was. Huizenhoog kijk ik naar de man op. We worden gestoord door de telefoon op zijn bureau. “Er is een sportvliegtuigje tegen het WTC in Amsterdam gevlogen. Effe kijken!”. Hij klinkt bijna enthousiast en de mega-tv wordt aangezet. We zien allebei gelijk dat het niet om Amsterdam gaat, en ook niet om een sportvliegtuigje. We staren naar de gehavende toren. Dit moet duizenden slachtoffers gaan maken. Dikke rook, vlammen, enfin u kent de beelden. Terwijl ik staar komt er rechts iets het beeld invliegen. Ik ben zo in de war van wat ik zie dat ik niet doorheb dat het om de tweede toren gaat. Ik denk dat het om een ‘herhaling’ gaat. De TV baas helpt me uit de droom: “Jezus, dit is wel een cadeautje voor ze zeg. Dit gaat voor een vermogen de wereld over. Dit is pas televisie!” Met ‘ze’ bedoelt hij CNN en hij is opgetogen. Z’n ogen glinsteren en onze afspraak is voorbij, want hij moet “effe knallen”. Totaal in de war van de omvang van deze hel stap ik in de auto naar m’n volgende afspraak. Onderweg zet ik m’n auto in de berm omdat ik even niet kan rijden. “Dit is pas televisie!!!” giert de stem van mijn idool door m’n hoofd.... M’n volgende afspraak is met Richard (Kemper) bij een impresario. Een man die ons, een volstrekt onbekend nietszeggend duo’tje wel in het theater wil vertegenwoordigen. Verdienkans 0 komma 0 maar hij geniet zo van onze “ongebruikelijk achtergrond en insteek”. Pim heet ie, verder weet ik niet veel van hem. Ik kom binnen in zijn kantoor in Amsterdam. Richard is er al en zit met Pim voor een televisie. Ze kijken allebei op. Richard heeft rode ogen en die Pim heeft tranen op z’n wangen. Zijn exacte woorden kan ik me niet meer herinneren maar ze zijn rustig, wijs en met een heel groot hart voor het leed dat zich ‘live’ ontvouwt. Daar op dat moment, in de fractie van een seconde dat ik even los ben van het allesomvattende drama van die dag, weet ik het zeker: ik ga weg uit de televisie. Het was 11 september, de dag dat de wereld van toon veranderde. En ik van idool…

Met de groeten van Kemper, 
Remco Veldhuis

Als u dit weekend bij een bevriend stel gaat eten wijs ik u graag nog even op een klassieker; daar ruzie met je partner krijgen. Het is net als bij de meeste musicals; vreselijk om mee te maken maar soms niet te vermijden. Als je zelf het ruziënde stel bent word je zo opgeslokt door je gelijk dat het tenenkrommende van de situatie je grotendeels ontgaat. In die positie zitten wij meestal. Mijn vrouw heeft er namelijk geen enkel probleem mee om een sluimerend conflictje eens even lekker ‘open te gooien’ in de neutrale gevechtszone van bevriende stelletjes. Vlak na binnenkomst wordt, hangend aan de onvermijdelijke bar, het onderwerp meteen al even aangestipt. Laten we zeggen: wie staat het vaakst vroeg op voor de kleine. De gastvrouw wil bijschenken en voordat de fles mijn glas raakt hoor ik op links al “klein beetje hoor, hij moet er morgen vroeg uit”.  Bijna knap hoe één zin zoveel ongemak teweeg kan brengen. De gastvrouw weet niet wat te doen. Schenkt ze door, dan valt ze haar vriendin af, stopt ze, dan kiest ze te voorspelbaar voor de vrouw. Ze zet de fles dus in ’t midden, zegt pijnlijk lachend “nou hier ga ik niet tussen zitten hoor” en draait zich snel om, om iets belangrijks te doen met zeewier. Mijn vrouw kijkt naar mij met een blik van “hier hebben we het over gehad” terwijl ik denk “hier hebben we het helemaal niet over gehad!” De gastheer gaat zenuwachtig naast zijn vrouw staan om iets oranjes (waarvan hij zelf overduidelijk ook niet weet wat het is) op de zeewier te leggen. Door z’n rug heen voel ik zijn ogen prikken: “zit jij net zo onder de plak als ik?” En dan, in een flits, alsof mijn hand zelfstandig beslist, pak ik de fles, knal mijn glas vol en neem een flinke slok. Mijn vrouw zucht, neemt de sigaret aan die de gastvrouw blijkbaar al in de aanslag had en de gastheer wil me opeens per se z’n nieuwe tuinhuisje laten zien. Deze avond komt niet meer goed, dat weet iedereen. Ik zal het op een zuipen zetten, zij alleen nog met haar praten, wij mannen te hard muziek opzetten en zij zal wegscheuren als ik volgens haar te close afscheid neem van haar vriendin. Ik zal fluitend naar huis lopen om de volgende ochtend uit protest als eerste op te staan om met de kleine op schoot voor Nickelodeon weer in slaap te vallen.  Ik zal het stelletje sms-en “Was super, moeten we vaker doen!” En geen reactie krijgen. Tot slot zullen we ons voornemen nooit meer ruzie te maken bij anderen. Zoals elk weekend.              

Met de groeten van Veldhuis,

Richard Kemper

Z.g.a.n.

De Dam tot Damloop komt er weer aan. Voor de leken; een amateurhardloopgebeuren (leuk galgwoordje) van Amsterdam naar Zaandam. Of ik weer meedoe? Mmmm, ik weet het niet. Zo ging het vorige keer: Zevenenveertigduizendnogwat is m’n startnummer. Mooi, dat geeft me lekker veel tijd om te stretchen. Alles klopt, m'n schoenen, m'n shirt, m'n broek, sokken, m'n bidongordel. Allemaal nagelnieuw! De te kloppen tijd: 1 uur en 27 minuten. M'n beste training op deze afstand. Zelf bazuin ik, voor wie het maar wil horen, rond dat alles omstreeks 1 uur 25 al heel mooi zou zijn, maar ik ben bewust vals bescheiden. 1 uur 22 ga ik lachend redden! Het startschot valt, en ik ben weg. En niet zo'n klein beetje ook zeg. Maar na 5 minuten zit ik al op een hartslag die ik pas over een uur moet bereiken en nog een half uur verder heb ik een blaar ter grote van een pingpongbal op links en een stekende pijn in m'n borst op rechts. Was het andersom dan was ik er niet meer geweest! M'n schoenen zijn te warm, m'n broek te strak, m'n shirt te synthetisch, en het water uit m'n gordel smaakt naar polypropyleen. Nog 2400 meter en het zit er op. Nog 1700, nog 1200, nog 700, nog... Dan is het ineens muisstil om me heen, niemand praat of beweegt. Behalve ik. Ik ren, nou ja dribbel, nou ja strompel onder een grote opblaaspoort door. Twee piepjes bevestigen dat ook de mensen van Nike de chip in mijn schoen hebben ontdekt en dat ik nu toch echt officieel gefinisht ben. 16 duizend 90 meter heb ik er op zitten. En die voel ik. Alsof Gordon op m'n rug is gesprongen en daar niet van plan is binnenkort af te gaan. Ik kijk op mijn horloge... dit kan niet: 1 uur en 38 minuten!? Dat is de tijd die het mij gekost heeft om van Amsterdam naar Zaandam te rennen. Ofwel 9 minuten per trein, 18 minuten per auto en nu dus 98 minuten te voet!? Tot zover mijn hardloopcarriere! Ja zeg, van zo'n deuk in mijn ego kan ik er maar één hebben. 1 uur en 38 minuten!? Het is goed zo. Vier avonden in de week 1 uur en 45 minuten op een podium heen en weer rennen is genoeg voor deze jongen. Voor alle overige afstanden pak gewoon weer de trein of de auto. Daarom bij deze te koop aangeboden; polyester harloopshirt, hardloopschoenen mt 43, sportbroek, een bidongordel van polypropeen en een flink gedeukte ego. Alles z.g.a.n... 

Met de groeten van Kemper, 
Remco Veldhuis

‘Normale’ mensen doen het na nieuwjaar. Als compensatie voor Taaipop, pepernoot, kalkoen en oliebol. Bepaalde types beginnen er pas rond maart aan in de hoop wat kilo’s kwijt te raken voor de zomer. ‘Wij’ cabaretiers doen het op een ander moment, dat afvallen. Wij spelen van september t/m mei en dat is meestal net genoeg om de extra kilo’s van restaurants, drank en onregelmatig leven op afstand te houden. Maar dan komt juni… Dan gebeurt er iets afschuwelijks met ons. Een dag of 14 na de laatste voorstelling ontploffen we! Oké, laat ik voor mezelf spreken: ik ontplof! Van 88 naar 98 kilo is eerder regel dan uitzondering. Elk jaar moet ik daarom begin augustus aan de bak om begin september in mijn speelkleding te passen. Wat ik al niet aan diëten heb gevolgd. Van Atkins tot Cambridge, van Sonja tot South Beach. Van Eiwit- tot EGA-methode. Niet te verwarren met míjn Ega-methode, die er slechts op neerkomt dat mijn ega gewoon heel vaak zegt dat ze me dik vindt. Van artisjokdrankjes tot stoeptegelrepen, ik heb alles geprobeerd. De resultaten? Wat ik afviel bleef onopgemerkt doordat ik wegens een extreem opgeblazen winderigheid alleen maar nóg dikker leek. Naar het toilet gaan klonk als een drum intro van Phill Collins of ik kreeg ineens het libido van een gecastreerde bejaarde. Ik raakte straalbezopen van een Shandy of werd Bert Visscher-ig van één kop koffie. Ik rook permaent uit m’n giechel en werd agressief of lusteloos of allebei tegelijk. Lastig! Ik zag sterretjes op klaarlichte dag of zag op straat een oud dametje aan voor een Magnum wat dan pas na 2 likken tot me doordrong. Dramatisch! Dit jaar heb ik de bodem geraakt van mijn gediëet door klakkeloos wat highlights over te nemen van het Four Hour Body dieet van m’n buurman. Dat vervolgens anderhalve week halfslachtig vol te houden en me toen onder het uitroepen “ik kan dit verdomme gewoon niet” te storten op Paëlla, Churos, ijs en Sangria aan een of andere Spaanse Costa. Draai de S en de T om en u weet hoe ik me voelde... En het stomme is, het komt elk jaar weer goed. Ergens rond eind oktober zit alles weer redelijk en zorgt de routine van 4 x per week 1 uur en 45 minuten op een toneel staan ervoor dat ik iets van vorm hou. Ik moet me er dan ook maar bij neerleggen: alles aan mij zal altijd wel een beetje dikkig blijven. Behalve een ding dan. Want dat is echt als zo lang ik mij kan herinneren dun… m’n ruggegraat.

Met de groeten van Kemper, 
Remco Veldhuis

Ik ben weer thuis. En voor iedereen die zich afvraagt hoe het in Griekenland was; het ligt er nog. Europese leiders spoeden zich dagelijks naar vergaderingen om het land te redden, helpdeks van pensioenfondsen in Nederland raken oververhit van het aantal vragen over de toekomst, gezinnen trekken de tuin in om de restjes gouden ringen in hun modieuze buitenhaarden om te smelten tot een waardevast ‘potje’. Kortom: iedereen maakt zich druk om de toekomst van Griekenland, behalve de Grieken zelf. Ik had mensen verwacht die me zomaar midden op straat zouden vastklampen, een hand zouden geven en “thank you for the money” zouden prevelen. Niets is minder waar. Het enige wat ik gemerkt heb, is dat de taxi’s vanwege een staking een paar dagen geen brood op de plank hadden, maar als je naar de omvang van de gemiddelde taxichauffeur kijkt, had dat ook een advies van hun diëtiste kunnen zijn. De Grieken zijn aardig en relaxed. Een beetje zitten op een terras. Een beetje hangen op hun balkonnetje. Nog eens een rondje met de bepakte ezel omdat… ja waarom eigenlijk? Winkels liggen overvol, benzinepompen spuwen volop het zwarte goud uit. Zo ronddolend in een bomvolle Zara tijdens het verplichte middagje shoppen kreeg ik het gevoel dat de paniek over Griekenland niet meer dan een luchtspook is. En die over Italië, Spanje, Ierland, Portugal en de VS ook. We maken onszelf gek door een paar cijfers op papier met een minteken ervoor. Feitelijk is er niets aan de hand. Ja strikt genomen kunnen we het geld dat we aan Griekenland hebben geleend niet meer terugkrijgen. Maar goed dat geld was toch al niet van ons omdat we het zelf ook hebben geleend van een ander land, dat het ook weer leende, dat het ook weer leende etc. Een eindeloze keten waarvan niemand nog weet waar het begin is, laat staan het eind. Een soort zakdoekje leggen voor mannen in pakken waarvan eigenlijk niemand verkouden is. Nu ben ik geen econoom maar als we nou eens in één keer een hele grote streep trekken door al die cijfertjes in elkaars boeken? In één keer schoon schip. Het enige dat verandert is dat alle cijfertjes met een minteken ervoor in alle boeken veranderen in nul. Niemand eet er een Snicker, wortel of kauwgompje minder om. Kunnen al die dure vergaderingen eindelijk gaan over de enige 3 cijfers op papier waar het nu even echt om gaat: 555. 

Met de groeten van Veldhuis, 
Richard Kemper